ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ

Πριν λίγες ημέρες, σύσσωμος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης έμεινε άφωνος μπροστά στην τρομακτική ανατροπή της Μπαρτσελόνα κόντρα στην Παρί Σεν Ζερμέν. Η καταλανική υπερδύναμη του παγκοσμίου ποδοσφαίρου στον πρώτο αγώνα ‘’γονάτισε’’ μπροστά στην απροσδόκητη απόδοση των Γάλλων, οι οποίοι έδειχναν αποφασισμένοι, μετά από έτη επενδύσεων για την ενίσχυση του έμψυχου δυναμικού τους, να πραγματοποιήσουν μία σπουδαία ευρωπαϊκή πορεία. Το εκκωφαντικό 4-0 του ‘’Παρκ ντε Πρενς’’ τους καθιστούσε αδιαμφισβήτητο φαβορί, ενώ η Μπαρτσελόνα έψαχνε ένα θαύμα στον επαναληπτικό του Καμπ Νου. Το ποδόσφαιρο, ωστόσο, είναι το κατ’εξοχήν άθλημα που προσφέρεται για τέτοια θαύματα. Οι ‘’μπλαουγκράνα’’ προηγήθηκαν 3-0, ο Καβάνι μείωσε σε 3-1 και εκεί που όλα έδειχναν να έχουν τελειώσει, με 3 γκολ στα τελευταία 8 λεπτά η Μπάρτσα έδωσε σάρκα και οστά σε ένα έπος στην ιστορία των κυπέλλων Ευρώπης.

Συγκλονιστικό, αν μη τι άλλο, το ψυχικό σθένος της αρμάδας του Μέσσι, όμως κατά την άποψή μου η ‘’μητέρα’’ των ανατροπών είναι άλλη. Ένα ματς που έθρεψε μία ολόκληρη γενιά ποδοσφαιρόφιλων, γεννηθέντων την δεκαετία του ’90, και τους έκανε να αγαπήσουν πραγματικά την στρογγυλή θεά. Προφανώς μιλάω για τον τελικό της Κωνσταντινούπολης το 2005, όταν η Λίβερπουλ αντιμετώπισε την κραταιά Μίλαν των Καφού, Ζέεντορφ, Κακά, Σεφτσένκο, Κρέσπο και άλλων τεράστιων ονομάτων της πρόσφατης ποδοσφαιρικής ιστορίας. Η ομάδα του Ράφα Μπενίτεθ τότε δεν είχε την ασύγκριτη ποιότητα των ‘’ροσσονέρι’’, οι οποίοι είχαν κατακτήσει το τρόπαιο το 2003 και έμοιαζαν πανίσχυροι. Αντίθετα, υπερτερούσαν ξεκάθαρα σε ψυχική δύναμη, πάθος και ενότητα που έβγαζαν στο γήπεδο, έστω και αν οι αγωνιστικές ικανότητες, φερ’ειπείν, του κατά τα άλλα συμπαθούς Τζίμι Τραορέ ωχριούσαν μπροστά στον εμβληματικό αρχηγό των αντιπάλων, Πάολο Μαλντίνι.

Το ματς ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς για τους Άγγλους, καθώς ήδη από  το πρώτο λεπτό βρέθηκαν να κυνηγάνε το σκορ λόγω του γκολ του βετεράνου Μαλντίνι. Η Μίλαν εδραίωσε την κυριαρχία της στον αγωνιστικό χώρο και έδειξε ότι θέλει να τελειώσει νωρίς την υπόθεση. Η παρουσία της Λίβερπουλ στο γήπεδο έδειχνε αναιμική, η εστία του Ντίντα ουδέποτε απειλήθηκε ουσιαστικά, εκτός από ένα σουτ του Χίπια, και η κατάσταση δεν άργησε να χειροτερεύσει. Πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο, ο Κρέσπο πετυχαίνει άλλα δύο γκολ και στέλνει στα αποδυτήρια τους παίκτες της Λίβερπουλ με τρία στην πλάτη, δημιουργώντας την εντύπωση στην κοινή γνώμη και πάνω απ’όλα στην κοινή λογική ότι τα επόμενα 45 λεπτά θα έχουν διαδικαστικό χαρακτήρα, έως ότου οι Μιλανέζοι στεφθούν φυσιολογικά πρωταθλητές Ευρώπης. Υπάρχει όμως λογική στο ποδόσφαιρο;

Πριν συμπληρωθεί το πρώτο δεκάλεπτο της επανάληψης, ο Στίβεν Τζέρραρντ, που έπαιζε πλέον δεκάρι, με Χάμανν και Αλόνσο αμυντικά χαφ, μειώνει με κεφαλιά και σηματοδοτεί μία ολική επαναφορά που κανείς έως τότε δεν μπορούσε καν να διανοηθεί. Δύο λεπτά αργότερα, ο ερχόμενος από τον πάγκο Βλαντιμίρ Σμίτσερ με δυνατό σουτ έξω από την περιοχή φέρνει τις δύο ομάδες σε απόσταση αναπνοής, με διαφορά μόλις ενός γκολ. Οι παίκτες και οι οπαδοί της Λίβερπουλ έχουν αρχίσει να το πιστεύουν. Μία φάση μπορούσε, ανέλπιστα, πέρα από κάθε φαντασία, να φέρει ένα τέτοιο ‘’χαμένο’’ ματς στα ίσα. Εκεί φαίνεται ποια είναι η μέγιστη ηγετική φυσιογνωμία. Ο Τζέρραρντ πήρε προσωπικά την υπόθεση, μπήκε στην μεγάλη περιοχή και στο 60’ κέρδισε πέναλτυ. Ο Αλόνσο αρχικά αστόχησε, αλλά στο ριμπάουντ έστειλε την μπάλα στο βάθος της εστίας του Βραζιλιάνου γκολκίπερ. Ο αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση. Η Μίλαν έχασε κάποιες ευκαιρίες, αλλά εμφανώς κλονισμένη από την ατσάλινη πυγμή του αντιπάλου, υπήρξε μία σκιά του εαυτού της σε σχέση με το καταιγιστικό πρώτο ημίχρονο. Ο τίτλος, ψυχολογικά, είχε κριθεί πολύ πριν ο Σεφτσένκο χάσει το τελευταίο πέναλτυ και σφραγιστεί έτσι το ενδοξότερο θαύμα στην ποδοσφαιρική ιστορία του 21ου αιώνα, ίσως και όλων των εποχών.

http://https://www.youtube.com/watch?v=p-ItKuBADTk

Ο άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου υπαγορεύει ότι κανείς δεν θα πρέπει να προδικάζει το αποτέλεσμα πριν σφυρίξει ο διαιτητής τρεις φορές και σημάνει την λήξη. Αυτό σίγουρα θα το θυμάται σε όλη του την ζωή ο Τζεννάρο Γκατούζο, όταν άγγιξε το βαρύτιμο τρόπαιο στο ημίχρονο, όσο η ομάδα του προηγείτο με 3-0. Σε επίπεδο τελικού, με αντίπαλο εκείνη την πανίσχυρη Μίλαν, μία από τις πληρέστερες ενδεκάδες που έχει παρουσιάσει ο πολυνίκης ιταλικός σύλλογος, αντιλαμβανόμαστε τι άθλο επέτυχε η Λίβερπουλ. Και κράτησε εμένα και άλλα εκατομμύρια δεκάχρονα παιδάκια ξύπνια να πανηγυρίζουν μέχρι την μία εκείνο το βράδυ του Μαϊου του 2005, ακόμη και άτομα που δεν υποστήριζαν καν την αγγλική ομάδα, αλλά συγκινήθηκαν από αυτό το ακλόνητο, το ακαταμάχητο αγωνιστικό πνεύμα.

Other Articles

CHAMPIONS LEAGUEΜΑΡΙΟΣ ΚΟΛΟΒΟΣ
CHAMPIONS LEAGUEΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΟΓΟΛΟΣ

Leave a Reply