ΛΕΙΠΕΙ Ο ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ…….ΧΟΡΕΥΕΙ Ο ΜΙΛΟΥΝΤΙΝΟΦ

Τι κι αν έλειπε ο Σπανούλης για τον Ολυμπιακό; Οι ερυθρόλευκοι δεν καταλαβαίνουν από τέτοια, μπαίνουν μέσα και παλεύουν σα λιοντλαρια όποιος και να είναι ο αντίπαλος, πολλώ δε μάλλον όταν υπάρχουν και κάποιοι να μπουν μέσα στα παπούτσια του αρχηγού και να τραβήξουν την ομάδα, έτσι ώστε να φτάσει σε αυτή την άνετη επικράτηση απέναντι στη Χίμκι με 92-75.

Ναι, καλά καταλάβατε, φυσικά  και μιλάω για το Νίκολα Μιλουντίνοφ (το Νίκο όπως τον φωνάζουνε οι συμπαίκτες του), ο οποίος είχε 17 πόντους με 2 ριμπάουντς, ένα κλέψιμο και πολλές άμυνες. Αυτό που έχει κάνει ο άνθρωπος μέσα σε 12 μήνες είναι αδιανόητο, από ένας ελπιδοφόρος σέντερ κατάφερε να γίνει ένας ολκληρωμένος ψηλός που συνεισφέρει σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού. Εδώ, όμως, υπάρχει κάτι που πρέπει να τονίσω. Το μπάσκετ είναι το άθλημα των γκαρντ. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Για να μπορέσει ο Μιλουντίνοφ να τελειώνει φάσεις μέσα στο ζωγραφιστό χρειάζονται δύο πράγματα:

1. Να έχει ο ψηλός το κατάλληλο positioning για να υποδεχτεί την μπάλα. Στοιχείο πάρα πολύ σημαντικό, καθώς αν ο ψηλός κλειδώσει σωστά τον αντίπαλο του, τότε είναι πολύ δύσκολο να αστοχήσει.

2. Και η κατάλληλη τροφοδότηση από τον γκαρντ. Χωρίς αυτό δεν μπορεί να γίνει τίποτα, όσο ταλαντούχος και να είναι ένας ψηλός αν η περιφέρεια δεν κάνει έστω τα βασικά, τότε δεν μπορεί να ξεδιπλώσει το όποιο ταλέντο του. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι καλός και άγιος ο Μιλουντίνοφ, αν όμως δεν υπήρχαν οι Ρόμπερτς, Μάντζαρης και Παπανικολάου να τον ταίζουν και σε σωστό χρόνο, τίποτα από αυτά που είδαμε χθες δε θα είχε γίνει πράξη.

ΠΟΥ ΚΡΙΘΗΚΕ ΤΟ ΜΑΤΣ

Σε τέτοια ματς η στατιστική μιλάει από μόνη της. Οι ερυθρόλευκοι ήταν καλύτεροι σε δίποντα, (62% έναντι 44%) σε τρίποντα (35% έναντι 28%) σε ριμπάουντς, (39-31) σε ασίστ, (17-12) και σε λάθη (9 έναντι 10). Άλλο ένα σημείο κλειδί του ματς ήταν ένα 15-2 σερί που έτρεξαν οι ερυθρόλευκοι, όπου το 27-30 έγινε 42-32. Μετά από εκείνο το σημείο οι Πειραιώτες δεν έχασαν ξανά τον έλεγχο του αγώνα και στο δεύτερο ημίχρονο απλά μεγάλωσαν τη διαφορά. Επιρόσθετα για άλλο ένα ματς μέσα στους λόγους για τους οποίους η πλάστιγγα έγειρε υπερ της ελληνικής ομάδας πρέπει να συγκαταλέγεται και το όνομα του Γιώργου Πρίντεζη, ο οποίος σε 22:52 είχε 15 πόντους ένα κλέψιμο, ένα λάθος και μια ασίστ.

Ο πιο σημαντικός, κατ΄εμέ, λόγος που το σύνολο του Γιάννη Σφαιρόπουλου υπέταξε τη Χίμκι, δεν ήταν άλλος από την άμυνα. Μπορεί η ελληνική ομάδα να σκόραρε 92 πόντους, όμως, αυτό δε θα γινόταν αν δεν έπαιζε τόσο καλή άμυνα. Ρίξτε μόνο μια ματιά στη στατιστική και δε θα σας περάσει απαρατήρητο, το γεγονός ότι για λογαριασμό της Χίμκι σκόραραν μόνο οι επτά από τους δέκα που αγωνίστικαν (οι 2 δεν έπαιξαν) και από αυτους τους επτά μόνο οι τρεις ήταν διψήφιοι (Σβέντ, Ρόμπερσον, Άντερσον). Όπως καταλαβαίνει ο καθένας, αν θες να νικήσεις τον Ολυμπιακό μέσα στο Σ.Ε.Φ. με μόνο τρεις διψήφιους, ενώ έχουν σκοράρει επτά παίκτες συνολικά, μάλλον κάτι έχεις σχεδιάσει λάθος. Ειδικά, όταν από την άλλη ο Σφαιρόπουλος έχει χρησιμοποιήσει ΟΛΟΥΣ τους παίκτες του και έχουν σκοράρει όλοι (εκτός του Μπόγρη), ενώ διψήφιοι είναι οι 4 και υπάρχουν άλλοι τρεις-τέσσερις με 8 και 9 πόντους. Πώς όμως ο Γιάννης Σφαιρόπουλος και οι συνεργάτες του περιόρισαν σε τόσο μεγάλο βαθμό τον πλουραλισμό της Χίμκι σε επιθετικές λύσεις; Με την κλασσική τους τακτική τους φυσικά, όταν έχουν να αντιμετωπίσουν παίκτες τύπου Σβέντ. Αρχικά βάζουν επάνω του ένα φόργουορντ (συνήθως Παπανικολάου) και παίζουν με δυναμικά hedge του ψηλού (συνήθως Μιλουντίνοφ), έτσι ώστε να τον δυσκολέψουν στο να εκτελέσει γρήγορη επίθεση και στο τέλος να εκτελέσει ένα δύσκολο σουτ κι όχι να πασάρει. Αυτό συμβαίνει, διότι η υπόλοιπη άμυνα δε μένει αμέτοχη στο μαρκάρισμα αυτού του παίκτη αλλά προσαρμόζεται πάνω του, δηλαδή κλείνει προς τα μέσα τόσο όσο χρειάζεται (για να μπορεί να ανοιχτεί και πάλι σε περίπτωση πάσας), έτσι ώστε να μην του δώσει μεγάλο χώρο δράσης και να περιορίσει τις κινήσεις του, ενώ ο παίκτης που βρίσκεται στην αδύναμη πλευρά είναι κάπου μεταξύ ρακέτας και της γραμμής του τριπόντου (ουσιαστικά βρίσκεται πίσω και στην ίδια ευθεία από το συμπαίκτη του ψηλό, την ώρα που γίνεται το σκριν). Αυτό συμβαίνει για να μπορεί να βοηθήσει σε περίπτωση που ο αντίπαλος βρει ανοιχτό διάδρομο προς το καλάθι ή αν πασάρει την μπάλα στην αδύναμη πλευρά. Ωστόσο υπήρξαν και κάποιες φορές που οι βοήθειες από την περιφέρεια άργησαν ελάχιστα να έρθουν, με αποτέλεσμα ο Σβέντ να τροφοδοτήσει εύκολα την περιφέρεια. Όλα αυτά αποσκοπούσαν στο να κουραστεί σωματικά και γιατί όχι και πνευματικά ο Σβέντ και στο τέλος της βραδιάς να έχει όσες γίνεται περισσότερες άστοχες προσπάθειες (1/8 δίποντα και 4/9 τρίποντα με πολλά δύσκολα σουτ και με κάποια σε σημείο που το ματς είχε κριθεί), αλλά και να μην μπουν οι υπόλοιποι παίκτες της Χίμκι στην εξίσωση του ματς, όπερ και εγένετο.

ΘΕΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Στη μεγαλύτερη διάρκεια του, οι Πειραιώτες έκαναν σπουδαίο ματς, τα έκαναν όλα και στο τέλος ανταμείφθηκαν με τη νίκη. Το αξιοσημείωτο είναι το ότι έπιασαν τόσο υψηλά επιθετικά στάνταρ με το λεγόμενο run’gun. Για ένα τετράλεπτο(;), όπου το 27-30 μετετράπη σε 42-32 το ματς είχε γίνει αυτό που λέμε ροντέο. Το θέμα, είναι ότι αν μας έλεγε κάποιος πως ένας εκ των Χίμκι και Ολυμυμπιακόυ θα πάρει μεγάλη διαφορά με την μπάλα να πηγαίνει πέρα δώθε, τότε μάλλον όλοι θα θεωρούσαμε πως αυτή η ομάδα θα ήταν η Χίμκι. Να λοιπόν, μια ευχάριστη έκπληξη του χθεσινού ματς!

ΑΝΗΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Μόνο εκείνη η πεντάλεπτη ολιγωρία στην άμυνα του Ολυμπιακού με τον Σβέντ και τον Μάρκοβιτς να πασάρουν και τον Ρόμπινσον, κυριολεκτικά να κάνει ”πλάκα” στον Μακλιν και ταυτόχρονα οι βοήθειες από την περιφέρεια των ερυθρόλευκων να μην έρχονται προκειμένου να βγαίνουν σωστά οι άμυνες.

ΥΓ.1 Πολύ ενδιαφέρον το επιθετικό παιχνίδι του Ολυμπιακού, πιθανόν να ακολουθήσει και κάποιο άρθρο αποκρυπτογράφησης του.

ΥΓ.2 Κάτι άλλο ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι ο Ούμπιακος πήρε τη νίκη, χωρίς να παίξει πάνω από 23 λεπτά κανένας παίκτης(!).

Other Articles

Leave a Reply