THERE IS BUT ONLY ONE CLASICO

Αδιαμφισβήτητα, ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός αποτελούν τις δύο κορυφαίες ομάδες της Ελλάδας και όπως είναι φυσικό, το ‘’ντέρμπυ αιωνίων’’ που διεξάγεται στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας αυτήν την αγωνιστική μονοπωλεί το ενδιαφέρον των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων. Θα πει κανείς ‘’Μα είναι δυνατόν να μιλάμε ακόμη για ντέρμπυ, από την στιγμή που ο Παναθηναϊκός παραπαίει εν μέσω χρεών και βολοδέρνει στις μεσαίες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα;’’ Όπως μας έχουν διδάξει στο παρελθόν οι δύο ομάδες, με πρόσφατο παράδειγμα το σοκαριστικό 0-3 στο ‘’Γ. Καραϊσκάκης’’, αλλά και σύλλογοι στα διάφορα ‘’ελ κλάσσικο’’ ανά τον κόσμο, θα λέγαμε πως ναι, σε τέτοια ματς παίζει μπάλα και η φανέλα, οπότε πράσινοι και κόκκινοι ας κρατάμε σε κάθε περίπτωση μικρό καλάθι.

Η προϊστορία με γηπεδούχο το ‘’τριφύλλι’’ δείχνει μια απόλυτη ισορροπία. 28 νίκες από κοινού για τους δύο αντιπάλους και 35 ισοπαλίες, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν και κάποια πιο λεπτομερή στατιστικά στοιχεία. Πρώτος σκόρερ αναδεικνύεται ο θρύλος του Παναθηναϊκού, Δημήτρης Σαραβάκος. Ο ‘’μικρός’’ μάτωσε τα ερυθρόλευκα δίχτυα 16 φορές στην καριέρα του. Από τον Ολυμπιακό ακολουθεί με 13 γκολ ο Γιώργος Σιδέρης. Η ευρύτερη νίκη του Παναθηναϊκού εντός έδρας σημειώθηκε μάλιστα στον πρώτο επίσημο αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων, το 1930, με το εντυπωσιακό σκορ του 8-2. Ο πρώτος ανεπίσημος, φιλικός αγώνας μεταξύ των δύο ομάδων είχε λήξει με το ισόπαλο 3-3 το 1925 στο γήπεδο της Λεωφόρου.  Ο Ολυμπιακός, 3 χρόνια μετά την συντριβή του με 8 γκολ από τον αιώνιο αντίπαλο, τον φιλοδώρησε με 6 γκολ το 1932 σε έναν αγώνα για το Κύπελλο που έληξε με το εμφατικό 1-6. Η τελευταία πρόσφατη επιβλητική νίκη του Ολυμπιακού εκτός έδρας σημειώθηκε επίσης για το Κύπελλο, με 1-4 το 2001. Αντίθετα, ο Παναθηναϊκός έχει 25 ολόκληρα χρόνια να πετύχει ευρεία νίκη επί της ομάδας του λιμανιού στην έδρα του. Συγκεκριμένα, το 1992 είχε νικήσει, στο ΟΑΚΑ τότε, με 3-0.

Η ένταση που περιβάλλει το ελληνικό ‘’ελ κλάσσικο’’ μπορεί να αποκλιμακώνεται κατά διαστήματα με την επέμβαση των ψυχραιμότερων αλλά και της Αστυνομίας, ωστόσο δεν έχουν λείψει πολλές φορές τα έκτροπα. Το 1964, στον ημιτελικό του Κυπέλλου, όμως, οι οπαδοί των δύο ομάδων για πρώτη φορά ενώθηκαν για έναν θλιβερό σκοπό. Θεωρώντας συμφωνημένο μεταξύ των ομάδων το ισόπαλο αποτέλεσμα με σκοπό να επαναληφθεί ο αγώνας, εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο της Λεωφόρου και προκάλεσαν τεράστιες υλικές ζημιές. Ο αγώνας δεν επαναλήφθηκε ποτέ και οι σύλλογοι τιμωρήθηκαν. Το 2002 ένα πέναλτυ που δόθηκε στην εκπνοή από τον διαιτητή Ευθυμιάδη, με αποτέλεσμα να ισοφαριστεί ο Παναθηναϊκός, είχε ως αποτέλεσμα την μήνη των πρασίνων, με τους πιο θερμοκέφαλους μετά την λήξη να επιτίθενται στους παίκτες του Ολυμπιακού και να ξυλοκοπούν ανηλεώς τον ‘’άρχοντα’’ της αναμέτρησης. Τα τελευταία 5 χρόνια, δύο φορές υπήρξαν διακοπές λόγω επεισοδίων, αφενός το 2012 στο 82ο λεπτό και αφετέρου το 2015, όταν και ο αγώνας δεν ξεκίνησε ποτέ και κατακυρώθηκε υπέρ των φιλοξενουμένων.

 

Δεδομένου ενός παρελθόντος βεβαρημένου μεταξύ των δύο αιωνίων αντιπάλων, ας ελπίσουμε φέτος να πρυτανεύσει η λογική και να διεξαχθεί ο αγώνας σε κόσμια ατμόσφαιρα. Στο αγωνιστικό κομμάτι, μπορεί ο Παναθηναϊκός να βρίσκεται ίσως στην πιο δύσκολη φάση της σύγχρονης ιστορίας του, ωστόσο και οι Πειραιώτες δεν θυμίζουν τον καλό τους εαυτό των τελευταίων ετών. Οι αποτυχίες στην Ευρώπη, οι ‘’γκέλες’’ στην Ελλάδα και η αλλαγή προπονητή αποτελούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που καλούνται να διαχειριστούν οι ερυθρόλευκοι, για να περάσουν αλώβητοι από την Λεωφόρο. Ο Παναθηναϊκός σε κάθε περίπτωση θέλει να παλέψει για την τιμή της φανέλας και του συλλόγου, ακόμη και υπό καθεστώς ημιδιάλυσης. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν θέλει, αλλά αν μπορεί.

 

 

 

Παίρνοντας τη σκυτάλη με τη σειρά μου, από τον Κώστα, πιστεύω να μου επιτραπεί από τα κεντρικά να κάνω μία σύντομη εισαγωγή. Μέρα ντέρμπι σήμερα, του μεγαλύτερου στην Ελλάδα αδιαμφισβήτητα κι ενός εκ των εντονότερων σε ολόκληρη την ποδοσφαιρική ήπειρο. Είναι από αυτές τις μέρες που νοσταλγώ πραγματικά τις παραμονές αυτές στον Πειραιά. Μία μουρμούρα σε κάθε γωνία, μία πόλη στα ρολόγια, μία κοινωνία ζωντανή. Λοιπόν, συγκινήσεις τέλος. Παρασύνθημα…

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται ίσως στη χειρότερη και πιο αμφίρροπη διοικητική κατάσταση της ιστορίας του. Οι λόγοι δεν θα αναλυθούν εδώ, αλλά είναι λίγο πολύ γνωστοί σε όλους, φίλους ή και μη της ομάδας. Λάθος μεγάλο, τεράστιο κι ανεπανάληπτο θα είναι να εφησυχαστεί ο Ολυμπιακός από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το αντίπαλο δέος. Οι λόγοι είναι οι εξής δύο:

  1. Τα ντέρμπι μεταξύ αιωνίων είναι πάντα ντέρμπι. Τακτικές έρχονται ορισμένες φορές σε δεύτερη μοίρα μέσα στο παιχνίδι και το όλο κλίμα διαμορφώνεται και μεταβάλλεται από κόσμο και ψυχολογική προετοιμασία του σταφ.
  2. Ακόμα και με αυτά τα δεδομένα, για μένα προσωπικά, το ρόστερ του Παναθηναϊκού, αντικειμενικά, αποτελεί το τρίτο καλύτερο στην Ελλάδα, πίσω από Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ. Όντως μπορεί να έχουν να αντικρίσουν ευρώ στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς εδώ και μήνες, αλλά συνήθως πρέπει να φοβάσαι την επικινδυνότητα αυτού που δεν έχει κάτι να χάσει περαιτέρω.

Και πάμε και σε κάποιες προσωπικές τακτικές απόψεις για αύριο. Για Ολυμπιακό προφανώς και δίδυμο Ένχελς- Σισέ. Και δεν θα μείνω μόνο στο ότι πήγαν καλά εναντίον του ΠΑΟΚ. Ο Παναθηναϊκός είναι ομάδα που σε κανονική ροή αγώνα δύσκολα μπορεί να σε απειλήσει από ψηλά. Ο Μολίνς δεν φημίζεται (το αντίθετο, μάλιστα) για την ικανότητά του στον αέρα, ενώ Βιγιαφάνιεζ, Χίλιεμαρκ, Μουνιέ (οι οποίοι αναμένονται ως βασικοί) δύσκολα μπορούν να κάνουν ζημιά λόγω σωματικών προσόντων. Η μόνη πιθανότητα και μέσω καλοδουλεμένων κομπίνων από τον κόουτς Ουζουνίδη είναι με τα κεντρικά του μπακ: Κουτρουμπή και Μολέντο. 1.90 ο πρώτος, ενώ ο δεύτερος έχει αποδείξει πολλές φορές την αξία του,  μέσω της αλτικότητας και της επιθετικότητάς του,  και σε αυτόν τον τομέα. Με Ένχελς, Σισέ ο Ολυμπιακός ματσάρει σε κορμιά στον τομέα αυτό, ενώ και με την οπισθοχώρηση του Ανσαριφάρντ στα κοντινά στημένα στην πρώτη γραμμή άμυνας θα είναι, τουλάχιστον παικτικά (υπάρχουν και κομπίνες, ξαναλέμε) πλήρης. Επίσης, Σισέ μπορεί να ματσάρει σωματικά και τον Μολίνς, ο οποίος ως προωθημένο φορ θα επιχειρεί συνέχεια να σπάσει τη γραμμή, αφού ο Παναθηναϊκός διαθέτει και ικανότατους πασέρ.

Αριστερά Κούτρης (εδώ και πολύ καιρό παίζει μόνος του), ενώ δεξιά Ελαμπντελαουί. Η επιλογή του Νορβηγού γίνεται, επειδή κατά βάση θα βρίσκεται στην πλευρά του Βιγιαφάνιες. Από τους πιο ποιοτικούς παίκτες του Παναθηναϊκού ο Αργεντινός, εύκολα θα μπορούσε να εκθέσει τον Φιγκέιρας στην πιο τρανταχτή του αδυναμία. Το ένας με έναν. Στα κεντρικά χαφ επιβάλλεται να αγωνιστεί ο Ρομαό, όχι τόσο για την επιθετική πρωτοβουλία των Κουρμπέλη, Σίλα (που κατά πάσα πιθανότητα θα αγωνιστούν για Παναθηναϊκό στο 8), αλλά για τα υπερβολικά επικίνδυνα underlap του Βιγιαφάνιεζ και τις πρωτοβουλίες του Χίλιεμαρκ στο 10. Δίπλα Οφόε στο γνωστό box-to-box ρόλο (ναι, τον κάναμε 8άρι φέτος και είναι ο καλύτερος), ο οποίος θα απελευθερώσει κι οργανωτικά τον πιο προωθημένο Κώστα Φορτούνη, ο οποίος θα καθοδηγεί το παιχνίδι εκμεταλλευόμενος το βάθος που θα παίρνει προς τα κεντρικά χαφ. Αντίπαλοί τους οι Σίλα και Κουρμπέλης. Αθλητικά παιδιά, ειδικά ο πρώτος, με μέτρια τεχνικά χαρακτηριστικά ο δεύτερος και άσχημα ο Σίλα.

ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΛΟΙΠΟΝ: Ο Ολυμπιακός πρέπει να αφήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων στην γηπεδούχο ομάδα. Σε μεσαία επίπεδα η τελευταία αμυντική του γραμμή. Με Ρομαό, Ομάρ να καλύπτουν στο χώρο τις κινήσεις των Χίλιεμαρκ, Βιγιαφάνιες, η ομάδα του Πειραιά οφείλει να ρισκάρει να αφήσει ηθελημένα κενό, ώστε να μένει η μπάλα στα πόδια των Κουρμπέλη και ειδικά του νεαρού Σίλα. Μαρκάρισμα από αρκετή απόσταση, πρέπει να φαίνονται ως οι πρώτες επιλογές πάσας στους συμπαίκτες τους από την άμυνα. Στον τομέα αυτό, επειδή απαιτεί πολύ ενέργεια και τρεξίματα, θα χρειαστεί κι ο Θανάσης Ανδρούτσος από αριστερά, μπροστά από Κούτρη. Ας μην ξεχνάμε και την επικινδυνότητα του ταλαντούχου Λουντ, καθώς και την εκπληκτική εκρηκτικότητα του Μουνιέ (ο οποίος δεν θα κυνηγήσει να πάρει και την μπάλα, αν δεν του μεταβιβαστεί πάντως).

Δεξιά, αν και θα με δελέαζαν υπερβολικά οι καταστάσεις ένας με έναν Καρσελά- Κουλιμπαλί, θα προτιμήσω Πάρντο για τις βοήθειες και το πάθος που προσέφερε και έδειξε και στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ. Δεν θα είναι μέγα λάθος η εκκίνηση Καρσελά. Στις πρώτες αλλαγές οπωσδήποτε. Τέλος, κορυφή Καρίμ Ανσαριφάρντ. Σε παιχνίδι που ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να αναζητήσει καθολική κυριαρχία, χρειάζεται τον Ιρανό για προωθημένο φορ που να εκμεταλλεύεται το τελευταίο ψεγάδι αδυναμίας που θα βρει στην αμυντική γραμμή του Παναθηναϊκού.

Αντίθετα, αν έμπαινα στη φόρμα του κόουτς Ουζουνίδη θα προσαρμοζόμουν αντιστρόφως. Στο δίδυμο Σίλα- Κουρμπέλη θα επέλεγα το δεύτερο και λόγω εμπειρίας και λόγω καλύτερων χαρακτηριστικών. Στα σημεία βέβαια. Καθώς θεωρώ πως Σίλα είναι ίσως ο πιο εργατικός κι ομαδικός παίκτης του τριφυλλιού. Δίπλα θα τραβούσα τον Χίλιεμαρκ με ελάχιστα πιο προωθημένο Βιγιαφάνιες. Δεξιά Μουνιέ κι αριστερά θα εμπιστευόμουν το νεαρό Χατζηγιοβάννη, ο οποίος είτε σαν εσωτερικός επιθετικός, είτε σαν winger, μπορεί να δημιουργήσει αρκετά προβλήματα στην άμυνα του Ολυμπιακού.

ΙΔΑΝΙΚΕΣ ΕΝΤΕΚΑΔΕΣ

Παναθηναϊκός: Βλαχοδήμος, Λούντ, Μολέντο, Κουτρουμπής, Κουλιμπαλί, Χίλιεμαρκ, Κουρμπέλης (Σίλα), Μουνιέ, Βιγιαφάνιες, Χατζηγιοβάννης, Μολίνς

Ολυμπιακός: Προτό, Ελαμπντελαουί, Ένγκελς, Σισέ, Κούτρης, Ρομαό, Οφόε, Πάρντο (Καρσελά), Φορτούνης, Ανδρούτσος, Ανσαριφάρντ

Ευχή όλων ένα ωραίο ντέρμπι και λήξη του παιχνιδιού.

Πηγές φωτογραφιών: Naftemporiki, onsports.gr

Other Articles

EUROLEAGUEΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΟΓΟΛΟΣΕΙΔΗΣΕΙΣΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ
ΕΙΔΗΣΕΙΣΧωρίς κατηγορία

Leave a Reply