ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΠΡΟΘΥΜΟ ΚΑΙ Η ΣΑΡΞ ΑΣΘΕΝΗΣ

Ο Παναθηναϊκός έκανε το καθήκον του, νίκησε τον Ολυμπιακό με 1-0 στο ΄΄Απόστολος Νικολαίδης΄΄ και πλεόν, όχι μόνο μείωσε τη διαφορά από τον ΄΄αιώνιο αντίπαλο΄΄ στον ένα βαθμό, αλλά μπορεί να ατενίζει με μεγαλύτερη αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση τη συνέχεια. Ο Ολυμπιακός, από τη μεριά του για άλλη μια Κυριακή βυθίστηκε στην εσωστρέφεια και στην ανασφάλεια. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και συγκεκριμένα από το πρώτο ημίχρονο:

Οι συνθέσεις των δύο ομάδων ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενες, ο Ολυμπιακός προσπάθησε να ακολουθήσει τη συνταγή της περασμένης Κυριακής κόντρα στον ΠΑΟΚ κι ο Παναθηναϊκός έπαιξε  με 5 χαφ (οι δύο εσωτερικοί) ουσιαστικά για να κερδίσει τον έλεγχο του κέντρου και τα κατάφερε περίφημα. Οι Πράσινοι στο ξεκίνημα του ματς πίεσαν πολύ ψηλά για να αναγκάσουν την ομάδα του Τάκη Λεμονή σε λάθη, ξέροντας ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στη μεταφορά της μπάλας από το κέντρο στο 3/4 του γηπέδου. Η πίεση λοιπόν των παικτών του Παναθηναϊκού, είχε ως φυσικό επακόλουθο οι πράσινοι να επιτίθενται συνεχώς, με τους Λούντ και Βιγαφάνιες να συγκλίνουν, με αποτέλεσμα να δημιουργούν υπεραριθμίες, καθώς ανέβαινε  το εκάστοτε μπακ, ενώ ο Μολίνς είχε το ρόλο της υποστήριξης και μπορούσε να σπάσει ανά πάσα στιγμή την μπάλα ή να πασάρει στην πλάτη της άμυνας του Ολυμπιακού. Όλα αυτά, όμως, που σας αραδιάζω δεν έγιναν στο βαθμό που ήθελε ο Ουζουνίδης (ας μην ξεχνάμε ότι η πρώτη καλή ευκαιρία για τους πράσινους έγινε λίγο πριν το ημίχρονο με σουτ του Χίλιεμαρκ). Σε αυτό συνέβαλε το αμυντικό δίδυμο Σισε, Ένχελς και Ρομαό, που για άλλη μια φορά είχε πολύτιμα τρεξίματα στο χώρο μπροστά από τα στόπερ. Ο Ολυμπιακός προσπάθησε κι αυτός να πιέσει τον αντίπαλο του, έτσι ώστε να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων στο ματς. Για κάποιο μικρό χρνικό διάστημα τα κατάφερε, χωρίς όμως να γίνει καθόλου απειλητικός για τη εστία του Βλαχοδήμου.

Στην πραγματικότητα το τεράστιο πρόβλημα του Ολυμπιακού, στο συγκεκριμένο ματς, ήταν το γεγονός ότι ΑΔΥΝΑΤΟΥΣΕ να κρατήσει μπάλα. Αυτό συνέβη για τρείς λόγους.

  • Η τρόμερη πίεση και στη συνέχεια, η κάλυψη των χώρων από τους χαφ του Παναθηναϊκού έκανε πολύ δύσκολη την τροφοδότηση του Φορτούνη, ο οποίος ήταν ο μοναδικός πόλος δημιουργίας των ερυθρόλευκων στο ματς.
  • Η απομόνωση του Οτζίτζα, κυρίως από τον Κουρμπέλη. Ο άσσος των Πειραιωτών δεν μπορούσε ούτε λεπτό να απελευθερωθεί από το μαρκάρισμα του Κουρμπέλη κι όταν κατάφερνε να πάρει την μπάλα έπεφταν τουλάχιστον δύο επάνω του, με αποτέλεσμα να βγει εκτός ρυθμού.
  • Τα δύο εξτρέμ του (Ανδρούτσος, Πάρντο). Ο Λεμονής από τη στιγμή που έβαλε τον νεαρό χαφ απο την αρχή του ματς στα αριστερά, φάνηκε ξεκάθαρα η πρόθεσή του να διατηρήσει την ισορροπία στο αριστερό άκρο της δικής του άμυνας, μιας και γνώριζε τις αδυναμίες του Κούτρη στην άμυνα. Στο δεξί άκρο της επίθεσης ο Έλληνας τεχνικός τοποθέτησε τον Πάρντο, με σκοπό φυσικά να βοηθάει και τον Ομάρ, αλλά να είναι και κινητήριος μοχλός στην επίθεση με τις κινήσεις του στο χώρο και τις καλές παράλληλες σέντρες του στην κίνηση, συνήθως μετά από τροφοδότηση του στον κενό χώρο. Τίποτα από όλα αυτά όμως, δεν έγινε. Πάλι κάποιος εκ των Σιλά, Κουρμπέλη, σε συνεργασία με τον Χούλτ τον έκλειναν σε κάθε του προσπάθεια. Πάντως βρέθηκε κι ο ίδιος σε κακή μέρα. Αυτό φάνηκε από τις πολύ κακές και αργές αντιδράσεις του, όταν τελικά κατάφερνε να πάρει την μπάλα με χώρο μπροστά του. Ωστόσο, για να είμαι δίκαιος, πρέπει να αναφέρω ότι, δεν τροφοδοτήθηκε καλά κι από τους συμπαίκτες του.

Πάμε τώρα και στο δεύτερο ημίχρονο, ο Ουζουνίδης δεν άλλαξε τίποτα, και γιατί να αλλάξει άλλωστε; Το θέμα, όμως ήταν ότι οι παίκτες του ήταν σε θέση να υπηρετήσουν το πλάνο τους, κάτι που δε συνέβη στο στρατόπεδο του Ολυμπιακού. Οι ερυθρόλευκοι μπήκαν με την ίδια λογική στο γήπεδο να τρέξουν, να κλείσουν διαδρόμους, να καλύψουν χώρους κι αν μπορέσουν να ανεβάσουν το πρέσινγκ τους, με αποτέλεσμα να απειλήσουν κι αυτοί με τη σειρά τους. Καλά μέχρι εδώ. Η μόνη διαφορά, λοιπόν, ήταν ότι οι ερυθρόλευκοι δεν μπορούσαν να επαναλάβουν, ούτε τα τρεξίματα, ούτε την ένταση που είχαν που είχαν στο πρώτο ημίχρονο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της τρομερής έλλειψης αντοχών στο δεύτερο ημίχρονο,  είναι μια φάση, στην οποία oι Κούτρης, Ρομαό και Σισέ, άλλαζαν την μπάλα, για περίπου ένα λεπτό μεταξύ τους, (και στο τέλος έδιωξε ο Σισέ) διότι ο μεν Παναθηναϊκός είχε κλείσει καλά τους χόρους, ο δε Ολυμπιακός (ιδίως οι Οφόε, Φορτούνης) δεν είχε κάποιον, λόγω κούρασης, να κάνει κάποια κίνηση, έτσι ώστε να μην κλείνονται οι Πειραιώτες σε τόσο μικρούς χώρους, με αποτέλεσμα να ΄΄πουλάνε΄΄ την μπάλα. Επομένως το γκολ ήταν θέμα χρόνου να έρθει, από πλευράς Παναθηναϊκού, το οποίο και ήρθε. Λάθος πάσα του Οφόε στο αριστερό άκρο της άμυνας και μετά…. χάος. Η άμυνα των Πειραιωτών άνοιξε τόσο αβίαστα, σα να έλεγε στους επιτηθέμενους να σκοράρουν. Επιπλέον αντί με το που έγινε το λάθος να γυρίσουν τρέχοντας δύο με τρείς ερυθρόλευκοι, έτρεχε μόνο ο κακομοίρης ο Πάρντο. Για τον Οφόε, που έκανε και το λάθος ούτε συζήτηση. Αντί να σκυλιάσει στο τρέξιμο, αρκέστηκε μόνο στο να πιέσει λίγο τον παίκτη που είχε την μπάλα, έτσι απλά για να το κάνει.

Λοιπόν, νομίζω εδώ που φτάσαμε, κάποια πράγματα είναι ξεκάθαρα. Σε ματς που ο Ολυμπιακός δεν έχει τον πρώτο λόγο, τουλάχιστον σε αυτά, ο Οφόε ΔΕΝ πρέπει να παίζει στο 8. Δεν έχει ούτε τον προσανατολισμό στα αμυντικά καθήκοντα (που αρμόζει σε ένα οχτάρι), ούτε την ταχύτητα για τις μεταβάσεις από την άμυνα στην επίθεση, ούτε και την αντοχή. Χαραμίζεται και η ομάδα και ο ίδιος με αυτό.

Συμπερασματικά, ο Παναθηναϊκός πήρε μια δίακιη νίκη. Αυτό συνέβη διότι:

  1. Έπαιζε στην έδρα του
  2. Ήταν πιο καλά στημένος στο γήπεδο τακτικά
  3. Το ήθελε περισσότερο
  4. Είναι πιο δουλεμένη ομάδα
  5. Ο Ολυμπιακός φάνηκε άδειος πνευματικά

Για άλλη μια φορά δεν είχε επιθετικό πλάνο

Πάμε τώρα και σε κάτι τελευταίο και αρκετά σημαντικό. Για να μπορέσει ο Ολυμπιακός να διεκδικήσει κάτι φέτος, είναι αναγκαίο ο Λεμονής σε κάποια ματς (σαν το χθεσινό) να κάνει πιο γρήγορα  αλλαγές. Το πρόβλημα φυσικής κατάστασης είναι εμαφανέστατο. Αυτό, λοιπόν, είναι κάτι που δε διορθώνεται άμεσα. Το μόνο που μπορεί να γίνει στην παρούσα φάση, είναι να γίνονται αλλαγές από νωρίς  σε θέσεις όπου η έλλειψη τρεξιμάτων, μετά από κάποιο σημείο, είναι εμφανής. Δε γίνεται να τρως γκολ στο 50 με το κέντρο ανύπαρκτο σε αυτή τη φάση και με την άμυνα να ανοίγει λες κι έπαιζε μια βδομάδα συνεχόμενα μπάλα.

 

 

ΠΗΓΗ: cnnGreece

Other Articles

NBAΒΑΣΙΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΓΛΟΥ
PRIMERA DIVISIONΓΡΗΓΟΡΗΣ ΠΑΠΠΑΣ

Leave a Reply