ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΣ ΑΛΛΑ ΜΑΧΗΤΗΣ

Στο ντέρμπυ αιωνίων που διεξήχθη στο στάδιο ‘’Απόστολος Νικολαϊδης’’ της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ο Παναθηναϊκός πήρε μία υπερπολύτιμη νίκη με 1-0 και απέδειξε ότι ακόμη και την ύστατη στιγμή, όταν πολλοί τον θεωρούν διαλυμένο λόγω χρεών και με το ένα πόδι εκτός κατηγορίας, μπορεί λόγω φανέλας, ιστορίας και κόσμου να κοντράρει οποιαδήποτε ελληνική ομάδα. Και η εμφάνιση του πρωταθλητή Ολυμπιακού με τους ακριβοπληρωμένους παίκτες, τα έσοδα των δεκάδων εκατομμυρίων και την λάμψη του Τσάμπιονς Λιγκ ήταν αποκαρδιωτική, τουλάχιστον μέχρι το 70ο λεπτό. Γιατί σε αυτά τα ματς τα χρέη και οι αριθμοί δεν παίζουν πάντοτε μπάλα.

Έχω κακολογήσει άπειρες φορές τον Παναθηναϊκό των τελευταίων ετών, έχω στηλιτεύσει κατά κόρον την συνεχή κάθοδο στην μετά Βαρδινογιάννη εποχή. Οι παίκτες άλλοτε δείχνουν να θέλουν αλλά να μην μπορούν, γιατί το ταβάνι τους δεν αγγίζει το μεγαλείο του συλλόγου, άλλοτε μοιάζουν άνευροι και νωθροί, είτε γιατί δεν πληρώνονται είτε γιατί προτιμούν τις σειρήνες της παραλιακής και της Μυκόνου. Όμως σήμερα , όπως και πέρυσι, όπως και πρόπερσι, ο Παναθηναϊκός κόντρα στον αιώνιο αντίπαλο έβγαλε στην έδρα του μαχητική ψυχή, το χαρακτηριστικό του γνώρισμα από τις ένδοξες εποχές άλλων δεκαετιών, που ίσως να μην έχει γνωρίσει κανείς 13χρονος ή 14χρονος που πανηγύριζε απόψε το γκολ του Βιγιαφάνιες στις κερκίδες της Λεωφόρου, που ίσως να μην έχει καν φανταστεί ότι υπήρξε ποτέ. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να μην ‘’σταυρώνει’’ βαθμό στην επαρχία, μπορεί να έχει να κερδίσει σε όμιλο ευρωπαϊκής διοργάνωσης (ποιος; ο  Παναθηναϊκός!) 6 χρόνια, αλλά τουλάχιστον αυτό οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε : τα τελευταία 3 πιο δύσκολα ίσως χρόνια στην ιστορία του δεν παύει να κοιτάζει τον κραταιό πλέον Ολυμπιακό στα μάτια, όταν τον υποδέχεται, και του υπενθυμίζει συνεχώς ότι δεν έχει απαλειφθεί οριστικά το DNA του ‘’προαιώνιου εχθρού του’’.

Οι παίκτες του Ουζουνίδη μπήκαν με ψυχή στον αγωνιστικό χώρο και πίεσαν επί ένα ημίχρονο, χωρίς ωστόσο να δημιουργήσουν κάποια κλασική ευκαιρία για γκολ. Ο Ολυμπιακός προσπαθούσε, το πρώτον, να φυλάξει τα μετόπισθεν και στην συνέχεια, αν οι συνθήκες το ευνοούσαν, να αναζητήσει σκορ. Έτσι κάλυψε εξαιρετικά τους χώρους με τον υψηλόσωμο Σισέ να δεσπόζει στην άμυνα. Επιθετικά, το απόλυτο τίποτα. Δεν πάτησε ποτέ σε 45 λεπτά αγώνα την περιοχή των πρασίνων, ο Πάρντο εξαφανίστηκε από τον Χουλτ, ο Οτζίτζα ασφυκτικά κλεισμένος και ο Ανδρούτσος εντελώς εκτός κλίματος. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να μένει αποκομμένος από την υπόλοιπη ομάδα ο Εμενίκε στην κορυφή. Λουντ, Χίλιεμαρκ και Βιγιαφάνιες έδειχναν πολύ δραστήριοι και οι αλληλοκαλύψεις λειτουργούσαν. Κατ’εμέ ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να προηγηθεί πολύ πιο νωρίς και να σφραγίσει ίσως και μια άνετη νίκη με δεύτερο γκολ, αν δεν επέλεγε να επιτίθεται συνεχώς με γεμίσματα και σέντρες, βούτυρο στο ψωμί των υψηλόσωμων ερυθρόλευκων αμυντικών. Το ίδιο λάθος έκανε και ο ΠΑΟΚ με αποτέλεσμα να μην φανεί καθόλου ο Πρίγιοβιτς ανάμεσα σε Ένγκελς και Σισέ.

Ο εντελώς άχρωμος και άγευστος Ολυμπιακός έκανε την πρώτη του τελική στην επανάληψη (!) αλλά ενέδωσε εν τέλει στην πίεση των γηπεδούχων, με το ασταθές διώξιμο του Προτό στο γύρισμα του Λουντ να καταλήγει πάνω στον Βιγιαφάνιες, ο οποίος απλώς έσπρωξε προ κενής εστίας την μπάλα στα δίχτυα για το μοναδικό τέρμα της αναμέτρησης. Τα λεπτά κυλούσαν αντίστροφα για τους Πειραιώτες και ο Λεμονής ανέλαβε δράση. Πέρασε στο παιχνίδι τον Καρσελά και τον Ανσαριφάρντ, με τον τελευταίο να γίνεται ιδιαίτερα απειλητικός. Ο Παναθηναϊκός οπισθοχώρησε για να κρατήσει την πολύτιμη νίκη, μέχρι που κλείστηκε εντελώς στα καρέ του όσο πλησίαζε το τέλος του αγώνα. Εκεί όμως μίλησε ο συγκλονιστικός Βλαχοδήμος. Ο νεαρός πορτιέρο αποσόβησε αρχικά το σουτ του Ανσαριφάρντ και στην συνέχεια έκανε απίστευτη απόκρουση πάνω στην γραμμή μετά από κεφαλιά του ίδιου παίκτη. Ο Ολυμπιακός έδειχνε αποφασισμένος να φύγει με τον βαθμό της ισοπαλίας, γι’αυτό ο Ουζουνίδης πέρασε τρίτο στόπερ τον Κουτρουμπή (σίγουρα όχι ένας αμυντικός που θα εναποθέσεις τις ελπίδες σου για να κρατήσει σκορ, αλλά δεν είχε και άλλη επιλογή), ενώ ο Μουνιέ και ο Καμπέσας είχαν μπει νωρίτερα μήπως και εκμεταλλευτούν τους κενούς χώρους στην αντεπίθεση. Στην εκπνοή σχεδόν ο αρνητικός Εμενίκε χάνει την ευκαιρία της χρονιάς. Βρέθηκε ολομόναχος μέσα στην μικρή περιοχή και γύρισε άτσαλα να εκτελέσει, με αποτέλεσμα η μπάλα αργά να κυλήσει στα χέρια του Βλαχοδήμου. Εν συνεχεία, στην κόντρα, το ψηλοκρεμαστό σουτ του Μουνιέ πέρασε άουτ.

Το ντέρμπυ αφήνει όλους τους Παναθηναϊκούς με γλυκιά γεύση. Η ομάδα, παρ’όλα τα διοικητικά προβλήματα και τις συνεχείς γκέλες με θεωρητικά αμελητέες ποσότητες του ελληνικού ποδοσφαιρικού χάρτη, δήλωσε παρούσα και διατήρησε απόρθητο το κάστρο της Λεωφόρου. Άφησε ωστόσο και ερωτηματικά για την συνέχεια. Μπορεί να αποκτήσει μία αγωνιστική σταθερότητα και να πλασαριστεί στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας, διεκδικώντας κάτι καλύτερο από μία απλώς τιμητική πορεία δεδομένης και της οικονομικής τρικυμίας; Έχει το σθένος να παρουσιαστεί επιτέλους σοβαρότερη στους αγώνες στην επαρχία και γενικά εκτός έδρας, διορθώνοντας τις βαριές, κυρίως αμυντικές της παθογένειες; Φάνηκε σήμερα στα τελευταία λεπτά ότι η ομάδα όχι απλώς ιδρώνει, αλλά με την ψυχή στο στόμα κρατάει οποιοδήποτε σκορ, ακόμη και με πιο αδύναμους αντιπάλους από τον Ολυμπιακό. Το σίγουρο είναι ότι μία επικράτηση επί του αιωνίου αντιπάλου στο πρώτο ντέρμπυ της σεζόν αποτελεί μία εξαιρετική ευκαιρία για να τονωθεί η ταλαιπωρημένη αυτοπεποίθηση πολλών παικτών και τεχνικής ηγεσίας.

Other Articles

SUPERLEAGUEΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΚΕΡΗΣΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Leave a Reply