ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο “ΘΕΟΣ” ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ…

Στις 30 Οκτωβρίου 1960, στο Λανούς της Αργεντινής γεννιέται ο Ντιέγκο. Ένα παιδί που όταν έρχεται η ώρα να γίνει άντρας, θα αφήσει ένα τεράστιο στίγμα σε όλο τον κόσμο. Όχι, ούτε εφευρέτης ήταν, ούτε πολιτικός, ούτε επιχειρηματίας. Ήταν ένας μάγος με μόνο σύνεργο μια μπάλα. Λίγοι άνθρωποι τον αποκαλούν ως έναν ποδοσφαιριστή. Μα ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς όμοιος με τους υπόλοιπους. Χαρισματικός μεσοεπιθετικός, που σε όλη την διάρκεια της καριέρας του διατήρησε ερωτική σχέση με την μπάλα, ο Μαραντόνα έκανε αδιανόητα πράγματα με την «στρογγυλή θεά» και κατάφερε να γίνει σημείο αναφοράς για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Η ΑΡΧΗ

Από μικρός το μόνο παιχνίδι που λάτρευε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ήταν να έχει μια μπάλα στα πόδια του. Έκανε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Αρχεντίνος Τζούνιορς πριν καν συμπληρώσει 16 χρόνια ζωής (στις 20 Οκτωβρίου 1976), με το μαγικό του αριστερό πόδι και τις εκπληκτικές του ικανότητες με τη μπάλα στα πόδια να του ανοίγουν πολύ νωρίς τις πόρτες της ποδοσφαιρικής επιτυχίας, και μετά από πέντε χρόνια εντυπωσιακών επιδόσεων είχαν όλοι συνειδητοποιήσει πως ήταν πανέτοιμος για ακόμα πιο μεγάλο βήμα. Τα 115 γκολ του σε 176 εμφανίσεις του με την Αρχεντίνος αποτέλεσαν “μαγνήτη” για μεγάλους συλλόγους σε όλο τον κόσμο ώστε να τον εντάξουν στο δυναμικό τους, με την υπόθεση της μεταγραφής του να εξελίσσεται σε πολύκροτο σίριαλ.

ΜΠΟΚΑ ΤΖΟΥΝΙΟΡΣ

Μπαρτσελόνα, Γιουβέντους και Νάπολι ήταν μερικές μόνο από τις ευρωπαϊκές ομάδες που έσπευσαν να αγοράσουν τα δικαιώματά του αντιμετωπίζοντας τον ως μία ατόφια ποδοσφαιρική φλέβα χρυσού ενώ η Ρίβερ Πλέιτ είχε κάνει το πιο εντυπωσιακό μπάσιμο, προσφέροντάς του ένα συμβόλαιο που θα τον έκανε τον πλέον ακριβοπληρωμένο παίκτη στην ιστορία της. Οι σειρήνες ήταν δελεαστικές, παρόλα αυτά ο 21χρονος τότε Ντιέγκο έκλεισε τα αυτιά του καθώς στο μυαλό και στην καρδιά του υπήρχε μόνο μία ομάδα: η Μπόκα Τζούνιορς. Ήταν η ομάδα που λάτρευε ο συνονόματος πατέρας του οπότε το να φορούσε το μπλε και κίτρινο χρώμα της ήταν κάτι σαν πεπρωμένο για αυτόν από το οποίο δεν μπορούσε (και δεν ήθελε) να ξεφύγει.

O ίδιος εξηγεί αυτή την απίστευτη έλξη με τη Μπόκα αλλά και τους λόγους που απέρριψε μία σούπερ πρόταση της Ρίβερ Πλέιτ, μέσα από την αυτοβιογραφία του: “Πάντα ήξερα ότι η Μπόκα θα ήταν κάτι το ξεχωριστό για μένα, όλοι στο σπίτι μου την υποστήριζαν. Οι οπαδοί της είχαν σηκωθεί όρθιοι και με χειροκροτούσαν όταν είχα πετύχει τέσσερα γκολ κόντρα στον γκολκίπερ τους, Γκάτι. Η προσφορά της Ρίβερ ήταν ενδιαφέρουσα αλλά από εκεί που καταγόμουν εγώ, οι καρδιές μας άνηκαν στη Μπόκα. Θυμάμαι να περπατώ ένα απόγευμα με τον πατέρα μου και να μου λέει “Ντιεγκίτο, ξέρεις τι σκεφτόμουν χθες το βράδυ; Θα ήταν ωραίο να σε δω να παίζεις με τη φανέλα της Μπόκα κάποια ημέρα, εσύ στο Bombonera και η οικογένειά σου να πανηγυρίζει τα γκολ σου”.Ο Μαραντόνα είχε απολογισμό 28 τερμάτων σε 40 παιχνίδια με την Μπόκα και στο τέλος πανηγύρισε το πρωτάθλημα Apertura του 1981. Κάπου εκεί όμως ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την αποχώρηση του Μαραντόνα από την ομάδα που λάτρευε παθολογικά, όχι με δική του ευθύνη αλλά εξαιτίας της απελπιστικής κατάστασης στην οποία βρίσκονταν τα ταμεία του συλλόγου. Η Μπόκα ήταν ανήμπορη να κρατήσει ένα παίκτη της κλάσης του καθώς μετά την απόκτησή του με τη μορφή δανεισμού έναν χρόνο πριν δεν είχε την οικονομική ευρωστία για να ολοκληρώσει τη συμφωνία με κανονική μεταγραφή και έτσι είχε γίνει κατανοητό από όλους πως το επόμενο βήμα του θα γινόταν στην Ευρώπη.

ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ

Η Μπαρτσελόνα είχε δείξει έντονο ενδιαφέρον για την απόκτησή του και του έκλεισε συμβόλαιο πολύ μεγάλου ύψους. Ο Μαραντόνα έγινε παίκτης της ομάδας της Καταλωνίας από το 1982 μέχρι το 1985, ωστόσο την περίοδο αυτή η υγεία του κλονίστηκε, και έχοντας αρνητικές εντυπώσεις από την Ισπανία αποφάσισε να φύγει από τη χώρα.
Σε αυτές τις δυο σεζόν, ο Μαραντόνα έπαιξε σε 58 επίσημα παιχνίδια πετυχαίνοντας 38 τέρματα, το οποίο αν το δει κανείς ψυχρά – χωρίς να γνωρίζει τί και πώς – είναι άκρως εντυπωσιακή επίδοση για ένα καθαρόαιμο “δεκάρι”. Και όμως, οι συνθήκες και οι συγκυρίες δεν ευνόησαν σε καμία περίπτωση τον Αργεντίνο (όπως αναφέρθηκε και παραπάνω), αφού οι ατυχίες ήταν συνεχόμενες και πολύ σοβαρές, τόσο που απείλησαν την ίδια την καριέρα του. Ο “πελούσα” πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την “μπλαουγκράνα” φανέλα στις 4 Σεπτεμβρίου του 1982 στο “Μεστάγια”, με αντίπαλο τη Βαλένθια. Σε εκείνο το ματς πέτυχε το πρώτο του τέρμα, όμως η Μπάρτσα ηττήθηκε 2-1. Δέκα μέρες αργότερα ήρθε το πρώτο χατ-τρικ απέναντι στον Απόλλωνα Λεμεσού, στην πρώτη φάση του Κυπέλλου Κυπελλούχων (τελικό σκορ 8-0). Ακολούθησαν ακόμη δυο τέρματα στη δεύτερη φάση της διοργάνωσης μέσα στο Βελιγράδι εναντίον του Ερυθρού Αστέρα (εκ των οποίων το ένα πραγματικό αριστούργημα). Ο Ντιέγο έδειχνε να βρίσκει τον ρυθμό του και να προσαρμόζεται χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα στην καινούργια του ομάδα, όταν στις 16 Δεκεμβρίου η είδηση έσκασε σαν βόμβα. Ο “πίμπε” είχε διαγνωστεί με ηπατίτιδα και κινδύνευε να χάσει ολόκληρη την υπόλοιπη σεζόν!

Το ιατρικό επιτελείο της Μπαρτσελόνα έπεσε πάνω στον Αργεντίνο και οι θεραπείες στις οποίες υποβλήθηκε έφεραν αποτέλεσμα, αφού επανήλθε στην αγωνιστική δράση τρεις μήνες αργότερα, στις 12 Μαρτίου του ’83, σε ένα ματς με αντίπαλο την Μπέτις. Η απουσία του για 14 ολόκληρες αγωνιστικές, είχε σαν αποτέλεσμα να χαθεί το τρένο του τίτλου στην Πριμέρα, έναν τίτλο που κατέκτησε τελικά η Αθλέτικ, με τους “μπλαουγκράνα” να τερματίζουν στην τέταρτη θέση. Τέσσερις μέρες μετά την επανεμφάνισή του, η Μπάρτσα αποκλείστηκε από το Κυπελλούχων με το εκτός έδρας γκολ της Αούστρια Βιέννης στο “Καμπ Νόου”, σε ένα παιχνίδι στο οποίο αγωνίστηκε ο Ντιέγο, χωρίς όμως να μπορέσει να βοηθήσει ιδιαίτερα την ομάδα του, αφού ήταν φανερά ανέτοιμος. Η σεζόν πάντως τελείωσε με δυο τίτλους για τους Καταλανούς. Πρώτα ήρθε το Κύπελλο Ισπανίας απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο τελικός διεξήχθη στην “Ρομαρέδα” της Σαραγόσα και οι Καταλανοί πήραν το τρόπαιο, νικώντας 2-1 τους “μερένγκες” με το εκπληκτικό γκολ του Μάρκος Αλόνσο στο τελευταίο λεπτό της συνάντησης. Ακολούθησε ο διπλός τελικός του ισπανικού Λιγκ Καπ (μιας διοργάνωσης που πλέον δεν υπάρχει) με την σημαντικότερη στιγμή που έζησε ο Μαραντόνα στην Ισπανία.Το παιχνίδι κόντρα στη Ρεαλ Μαδρίτης έληξε 2-2 και στον επαναληπτικό της Βαρκελώνης ο “πίμπε” σκόραρε και πάλι στη νίκη των “μπλαουγκράνα” με 2-1, κατακτώντας έναν ακόμα τίτλο. Στο ξεκίνημα της επόμενης σεζόν, με τον Μαραντόνα να χαίρει πλέον άκρας υγείας, οι φιλοδοξίες της Μπάρτσα συνοψίζονταν σε μια λέξη: πρωτάθλημα. Όμως για μια ακόμα φορά, η ατυχία παραμόνευε. Ο Αντόνι Γκοϊκοετσέα τον χτύπησε από πίσω με δολοφονικό τάκλιν και του διέλυσε τον αστράγαλο του αριστερού του ποδιού (κάταγμα και ολική ρήξη συνδέσμων), σε ένα ματς κόντρα στην Αθλέτικ.Ο Μαραντόνα υποβλήθηκε σε επέμβαση και ο χρόνος αποθεραπείας του υπολογίστηκε σε έξι μήνες.

ΟΙ Καταλανοί πλήρωσαν ακριβά την απουσία του Ντιέγκο, καθώς έχασαν πρωτάθλημα και Ευρωπαϊκό τίτλο, κατάφεραν να φτάσουν όμως για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στον τελικό του Κυπέλλου, αποκλείοντας στον ημιτελικό την Λας Πάλμας στη διαδικασία των πέναλτι. Αντίπαλός τους θα ήταν η Αθλέτικ που έψαχνε το νταμπλ. Μόλις έγιναν γνωστές οι δυο φιναλίστ, όπως ήταν φυσικό, κεντρικό θέμα των συζητήσεων έγιναν ο Μαραντόνα και ο Γκοϊκοετσέα. Οι δυο τους είχαν συναντηθεί τον Φεβρουάριο του ’84 στο ματς του πρωταθλήματος και είχαν δώσει τα χέρια σε μια κίνηση συμφιλίωσης, όμως οι εκατέρωθεν δηλώσεις από άλλους παίκτες και τον προπονητή της Αθλέτικ, Χαβιέρ Κλεμέντε, φρόντισαν να δυναμιτίσουν το κλίμα.

Ο τελικός διεξήχθη στο “Σαντιάγο Μπερναμπέου” και οι Βάσκοι προηγήθηκαν νωρίς 1-0 με γκολ του Εντίκα. Ο αγώνας σημαδεύτηκε από συνεχή ένταση ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές των δυο ομάδων, ενώ δεν έλειψαν οι προσβολές, οι βρισιές και οι κοκορομαχίες. Ο Γκοϊκοετσέα φρόντισε να “χαρίσει” ένα ακόμα αντιαθλητικό τάκλιν στον Μαραντόνα, ο οποίος ευτυχώς απέφυγε τα χειρότερα. Όταν ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη, ο Μιγκέλ Άνχελ Σόλα πέρασε δίπλα από τον Αργεντίνο και του έκανε μια άσεμνη χειρονομία. Ο Ντιέγο στάθηκε μπροστά του, κόλλησε το κεφάλι του στο κεφάλι του Σόλα και οι δυο τους άρχισαν τα μπινελίκια. Ξαφνικά ο Μαραντόνα έδωσε μια κουτουλιά στον αντίπαλό του και στη συνέχεια ξέσπασε η “κόλαση”! Ο Ντιέγο άρχισε να μοιράζει καρατιές δεξιά και αριστερά, ενώ μέσα σε δευτερόλεπτα η σύρραξη γενικεύτηκε. Τρομερά χτυπήματα ανάμεσα στους παίκτες των δυο ομάδων μπροστά στα μάτια της βασιλικής οικογένειας που δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε. Το σκάνδαλο ήταν τόσο μεγάλο όσο και οι τιμωρίες που επέβαλλε η πειθαρχική επιτροπή της Ισπανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας: τρεις μήνες εκτός οποιασδήποτε επίσημης ισπανικής διοργάνωσης στους Μαραντόνα, Κλος, Μιγκέλι, Σαράβια, Γκοϊκοετσέα και Ντε Αντρές.

Ήταν ο επίλογος για τον Ντιέγο στην Μπαρτσελόνα. Οι μέρες του πλέον ήταν μετρημένες στη Βαρκελώνη. Όμως, από την άλλη, ήταν και μια αρκετά “βολική” εξέλιξη για τον Αργεντίνο, ο οποίος αντιμετώπιζε πολλά οικονομικά προβλήματα και γνώριζε πως μόνο μια μεταγραφή θα έλυνε το πρόβλημα. Η διοίκηση των “μπλαουγκράνα” γέμισε τα ταμεία της με τα 7 εκατομμύρια ευρώ που εισέπραξε από την Νάπολι (νέο παγκόσμιο ρεκόρ ακριβότερης μεταγραφής στην ιστορία του ποδοσφαίρου) και “ξεφορτώθηκε” τον Ντιέγο. Ο ίδιος ο Μαραντόνα πήρε ένα καράβι λεφτά από τους Ιταλούς και στη συνέχεια θεοποιήθηκε με τα εκεί κατορθώματά του. Η Νάπολι, τέλος, βρήκε τον Μεσσία της και βγήκε από την αφάνεια δεκαετιών, ανεβαίνοντας στην κορυφή του ιταλικού και του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Όμως μαζί με όλα αυτά τα “θεϊκά”, ο Μαραντόνα πήρε μαζί του στην Ιταλία και τον δικό του διάβολο. Όπως έχει πει ο ίδιος, γνωρίστηκε με την κοκαΐνη, όταν ήταν ακόμα στην Μπαρτσελόνα. Κάποιοι θεωρούν ότι αυτό συνέβη στη διάρκεια των τριών μηνών της αποθεραπείας του μετά τον τραυματισμό του από τον Γκοϊκοετσέα…

ΝΑΠΟΛΙ

Στον ιταλικό Νότο ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έζησε τα πιο έντονα χρόνια του. Λατρεία, τίτλους, λάμψη από τη μια και από την άλλη τα σκοτεινά πλοκάμια της Καμόρα, που είχε τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στη Νάπολι. Το πέρασμα του από την Καμπανία ήταν το πιο ενδιαφέρον κεφάλαιο της καριέρας του. Και δεν μιλάμε για οποιαδήποτε καριέρα.
Για εφτά χρόνια, από το 1984 έως το 1991, ο Άγιος Ιανουάριος είχε έναν ισότιμο ανταγωνιστή. Ο “Ντιεγκίτο” κάθε άλλο παρά άγιος είναι, αλλά έδινε “τον καλό αγώνα του μαρτυρίου” κάθε Κυριακή και έβγαλε από την αφάνεια μια ομάδα, μια πόλη, μια ολόκληρη περιοχή. Τέσσερα στα δέκα παιδιά που γεννιόνταν έπαιρναν το όνομα Ντιέγκο προς τιμήν του “σωτήρα” της Νάπολι, ο οποίος μέχρι και σήμερα λατρεύεται σαν Θεός στην ιταλική πόλη, για τα δύο πρωταθλήματα (1987 και 1990), το Κύπελλο (1986-87, την σεζόν του νταμπλ), το Σούπερ Καπ Ιταλίας (1990) και το Κύπελλο UEFA (1989) που χάρισε στους “παρτενοπέι”.

Εκείνο τον καιρό όμως, πολλά ήταν και τα προβλήματα του Ντιέγκο με τα ναρκωτικά και την ιταλική μαφία. Πολλές ιστορίες που σίγουρα αμαυρώνουν το όνομα του έχουν ακουστεί και με μια απλή αναζήτηση θα μείνετε άφωνοι…
Πως απαντούσε σε όλα αυτά ο Μαραντόνα; “Δεν συνέβη τίποτα απ’ όσα έχω ακούσει να λέγονται στην Ιταλία. Όλα αυτά είναι σαν μια ταινία του Τοτό (σ.σ. διάσημος Ιταλός κωμικός ηθοποιός)” είχε πει σχετικά ο “Ντιεγκίτο”, αλλά στην περίπτωσή του, αναμφίβολα, ισχύει πως “όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά”. Και αυτή η φωτιά κατέληξε να τον κάψει. Ο εθισμός του στην άσπρη σκόνη τον έκανε να γεμίσει χρέη, με αποτέλεσμα να τον κυνηγάει μέχρι και σήμερα η ιταλική Εφορία, να χάσει πολλές προπονήσεις, να μην πετάει με την ομάδα για εκτός έδρας παιχνίδια γιατί τον είχε πάρει ο ύπνος και, βεβαίως, να ρίξει πολύ την απόδοσή του, έστω και αν την κάλυπτε (εν μέρει) με την απαράμιλλη κλάση του.

Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η τιμωρία αποκλεισμού 15 μηνών που του επιβλήθηκε τον Μάρτιο του 1991, όταν βρέθηκε θετικός σε έλεγχο αντιντόπινγκ, ήταν μια εκδίκηση των ιταλικών ποδοσφαιρικών αρχών επειδή, ως ηγέτης της Εθνικής Αργεντινής, είχε αποκλείσει την “Σκουάντρα Ατζούρα’ στα ημιτελικά του δικού της Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 1990. Η αλήθεια, όμως, ήταν ότι ο άνθρωπος που ντρίμπλαρε όπως και όποτε ήθελε οποιονδήποτε αντίπαλο έβρισκε μπροστά του, δεν μπόρεσε ποτέ με απόλυτα πειστικό τρόπο να αποφύγει τα συνεχή «τάκλιν» της κοκαΐνης. «Δεν είσαι εσύ που ψάχνεις τα ναρκωτικά, αυτά σε ψάχνουν» είπε σχετικά, πολλά χρόνια αργότερα.

ΝΙΟΥΕΛΣ ΟΛΝΤ ΜΠΟΙΣ, ΣΕΒΙΛΛΗ ΚΑΙ (ΠΑΛΙ) ΜΠΟΚΑ

Το Μάρτιο του 1991 συνελήφθη για κατοχή κοκαΐνης και η καριέρα του άρχισε να φτάνει στη δύση της. Για ένα διάστημα έπαιξε στους Νιούελς Ολντ Μπόις και τη Σεβίλλη χωρίς να υπάρχει κάτι αξιοσημείωτο.

Στη δεύτερη θητεία του στον σύλλογο του Μπουένος Άιρες ο Μαραντόνα έπαιξε συνολικά σε 30 ματς και σκόραρε 7 φορές, με το τελευταίο επαγγελματικό παιχνίδι του να είναι κόντρα στη Ρίβερ στο “Monumental” στις 25 Οκτωβρίου 1997. Εκτός φόρμας και με τη Μπόκα να βρίσκεται πίσω στο σκορ στο ημίχρονο με 1-0 ο Μαραντόνα ζήτησε να γίνει αλλαγή. Ένας νεαρός παίκτης που η Μπόκα είχε πάρει επίσης από την Αρχεντίνος Τζούνιορς αντικατέστησε τον επονομαζόμενο “El Diez” και αυτός δεν ήταν άλλος από τον Χουάν Ρομάν Ρικέλμε, το νέο αστέρι που άρχιζε σιγά σιγά να ανατέλλει, με το φινάλε να μάλιστα να βρίσκει την ομάδα του Μαραντόνα να κάνει την ανατροπή και να νικάει 2-1 μέσα στο “Monumental”.

Θαρρείς και ο θεός του ποδοσφαίρου δεν ήθελε να αποχωρήσει ένα από τα πιο προικισμένα παιδιά του με την άσχημη γεύση της ήττας στο στόμα. Λίγες ημέρες αργότερα ήρθε το οριστικό και τελεσίδικο αντίο από τον Μαραντόνα, ο οποίος ανήμερα των 37ων γενεθλίων του (30 Οκτωβρίου 1997) ανακοίνωσε πως κρεμάει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Όσον αφορά για τη σχέση πάθους και λατρείας με τη Μπόκα, ο Αργεντινός σούπερ σταρ την περιέγραψε ανάγλυφα πριν από λίγους μήνες, στο πλαίσιο συνέντευξής του στην “Olé” και με αφορμή την επιστροφή του Κάρλος Τέβες στην ομάδα: “Θέλετε να είμαι ειλικρινής μαζί σας; Τώρα θα έδινα το ένα μου χέρι για να μπορούσα να παίξω στο πλευρό του Τέβες στη Μπόκα. Τι σημαίνει για μένα να πηγαίνω στο Bombonera για να βλέπω τη Μπόκα να παίζει; Κάθε φορά που πηγαίνω εκεί για να δω την ομάδα της καρδιάς μου, αισθάνομαι σαν να πηγαίνω να συναντήσω τον Πάπα Φραγκίσκο”.

ΕΘΝΙΚΗ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ

Όταν η Αργεντινή διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 ο Ντιέγκο Μαραντόνα δεν έλαβε μέρος, καθώς ήταν μόνο 18 ετών, ωστόσο έπαιξε στην εθνική ελπίδων και του δόθηκε η ευκαιρία να εμφανιστεί σε μεγάλη διοργάνωση το 1979 στο Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων στην Ιαπωνία, όπου και κατέκτησε τον τίτλο αυτό για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του.

Στο Μουντιάλ του 1982 στην Ισπανία, ο Ντιέγκο, αγωνιζόμενος με την Εθνική ομάδα της Αργεντινής – που το 1978 είχε αναδειχτεί Παγκόσμια Πρωταθλήτρια – έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση της διοργάνωσης, όπου αποκλείστηκε από τη Βραζιλία. Έπαιξε και στους πέντε αγώνες της ομάδας του, σκόραρε 2 φορές αλλά δέχτηκε οξύτατη κριτική για την αποβολή του στο τελευταίο ματς με την αντίπαλο Βραζιλία.

Το 1986 κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Μεξικό με την ομάδα της Αργεντινής! Τα γκολ του εναντίον της Αγγλίας και του Βελγίου, η ασίστ στον Μπουρουτσάγα στον τελικό, αλλά και το πασίγνωστο γκολ με “το χέρι του Θεού” εκτίναξαν τη δημοτικότητα του. Μέσα ειδικά από την αντίθεση ανάμεσα στα δύο γκολ του εναντίον της Αγγλίας: ”παράνομο” το πρώτο, ”ακύρωση” της απάτης -του μέσα από το υπέροχο δεύτερο. Ποτέ στο παρελθόν η έκφραση “ο Θεός να βάλει το χέρι του” δεν είχε αποκτήσει -ποδοσφαιρικά- τόση μεγάλη σημασία, όση εκείνο το απόγευμα της 22ας Ιουνίου του 1986. Το πρώτο γκολ που πέτυχε ο Ντιέγκο Μαραντόνα στον προημιτελικό Αργεντινή – Αγγλία, χαρακτηρίστηκε ως “Το γκολ του αιώνα”. Αυτό ήταν: ο “Θεός” απέκτησε εκκλησία, την Maradoniana, περισσότερους από “80.000” μαθητές και μια θέση στο πάνθεον της ιστορίας. Από εκείνη την ημέρα, ο Μαραντόνα δεν γράφει ιστορία, αλλά η ιστορία γράφεται γι΄ αυτόν…

Στις δηλώσεις του μετά τον αγώνα ο Μαραντόνα είπε ότι “το γκολ επετεύχθη λίγο με το κεφάλι του Μαραντόνα και λίγο με το χέρι του Θεού” (“un poco con la cabeza de Maradona y otro poco con la mano de Dios”), αφήνοντας εμβρόντητους τους παρευρισκόμενους. Η φάση του γκολ έμεινε στην ιστορία με αυτό τον χαρακτηρισμό “Το χέρι του Θεού”. Λίγο αργότερα, ο Μαραντόνα έλεγε: “Περίμενα τους συμπαίκτες μου να με αγκαλιάσουν, αλλά κανείς δεν ερχόταν. Τους είπα: ελάτε να με αγκαλιάσετε, αλλιώς ο διαιτητής δε θα το μετρήσει”.
Τέσσερα χρόνια αργότερα ήταν και πάλι φιναλίστ στον τελικό με τη Δυτική Γερμανία. Ο Ντιέγκο έδειξε και πάλι τη μεγάλη κλάση και τις ηγετικές ικανότητές του ειδικά στον αγώνα εναντίον της Βραζιλίας με μια εκπληκτική ασίστ στον Κλάουδιο Κανίγια. Στον ημιτελικό, όπου η Αργεντινή αντιμετώπισε την Ιταλία, στο στάδιο της Νάπολι, οι φίλαθλοι αντί για την εθνική Ιταλίας εμψύχωναν τον Ντιέγκο ο οποίος στο παρελθόν είχε κατακρίνει την αντίθεση του Βορρά της Ιταλίας σε σχέση με το φτωχό Νότο. Όμως στον τελικό η Δ. Γερμανία ήταν υπερπλήρης, ο Κανίτζια τιμωρημένος και έτσι η ομάδα της Αργεντινής περιορίστηκε στη δεύτερη θέση. Παρόλο που η Αργεντινή είχε μείνει με 9 παίχτες χρειάστηκε ένα αμφισβητούμενο πέναλτι στο 84’ για να νικήσει η Γερμανία.
Κατά το Μουντιάλ του 1994 όλα πήγαιναν τέλεια για την Αργεντινή με νίκες 4-0 εναντίον της Εθνικής Ελλάδος (παιχνίδι στο οποίο σκόραρε και ο ίδιος) και 2-1 εναντίον της Νιγηρίας, μέχρι την αποκάλυψη ότι ο Μαραντόνα ήταν ντοπαρισμένος. Αυτό ήταν και το τελικό χτύπημα στην καριέρα του.

 

ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ

Το Νοέμβριο του 2008, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας της χώρας του. Παρέμεινε στην τεχνική ηγεσία μέχρι τον Ιούλιο του 2010. Τον Μάιο του 2011, ο Ντιέγκο Μαραντόνα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία Της Αλ Γουάσλ Ομάδας από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ενώ προπόνησε για λίγο στην ίδια χώρα την Αλ Φουτζέιρα το 2017. όπως καταλαβαίνετε, ειδικά στην Εθνική Αργεντινής, δεν είχε καμία προπονητική επιτυχία γι αυτό και δεν θα αναφερθουμε περαιτέρω.

Είχε παντρευτεί το 1989 την Κλάουδια από την οποία χώρισε στη συνέχεια, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες, στις οποίες έχει μεγάλη αδυναμία.

Χαρούμενα 57α γενέθλια Θρύλε!!

“Un poco con la cabeza de Maradona y otro poco con la mano de Dios”

 

Πηγή: Sport24

Other Articles

NBAΒΑΣΙΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΓΛΟΥ

Leave a Reply