ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ… ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΤΟ ΒΟΛΛΕΫ

Βρισκόμαστε, αναμφισβήτητα, σε μια χώρα που το κυρίαρχο άθλημα είναι το ποδόσφαιρο, ανεξάρτητα από το πόσο μας απογοητεύει, το πόσο μας ντροπιάζει σαν χώρα (βλέπε εικόνα των γηπέδων) και το πόσο διαφθορά ενέχει, και (που) το άθλημα, το οποίο θέλουμε να αποκαλούμε “εθνικό μας σπορ” είναι το μπάσκετ. Και μιας και αναφέρθηκα σε διαφθορά, τι δεν περιέχει πλέον το στοιχείο αυτό της οπισθοδρομικότητας από τις πιο μικρές ερασιτεχνικές κατηγορίες του αθλητισμού μέχρι τα υπερόγκη ποσά που διακινούνται στο πολιτικό πεδίο, το οποίο έχει εισβάλει ακόμα και στο χώρο του αθλητισμού. Αλλά αυτά είναι μια συζήτηση για μια άλλη φορά.

Στην Ελλάδα, λοιπόν, των 30 κατηγοριών ποδοσφαίρου και άλλων τόσων στο μπάσκετ, αναζητά θέση ένα πολύ αδικημένο, παρεξηγημένο και, αν μη τι άλλο, ευγενές άθλημα, αυτό της πετοσφαίρισης (βόλλεϋ). Η αφορμή ή μάλλον το έναυσμα για το όλο άρθρο και την ανήσυχη σκέψη μου αποτελεί η εικόνα που αντικρίζω κάθε βδομάδα πηγαίνοντας να κάνω προπόνηση σε ακαδημίες πετοσφαίρισης, εικόνα άκρως απογοητευτική. Την στιγμή που στα “βασικά” αθλήματα οι ακαδημίες σφύζουν από ζωή, το βόλλεϋ “μαραζώνει”… πεθαίνει. Το μέλλον, δηλαδή, ενός αθλήματος με τόσα θετικά χαρακτηριστικά για το σώμα και το πνεύμα του νέου είναι εξαιρετικά δυσοίωνο.

Ήταν πραγματικά ένα καλοκαίρι που έφερε σημαντικότατες αλλαγές στο χώρο του βόλλεϋ. Αρχής γενομένης από την απόφαση του ΔΣ της ΕΣΑΠ να αυξήσει το επιτρεπόμενο όριο συμμετοχής ξένων αθλητών σε επτά (7), από τέσσερις (4) που ίσχυε μέχρι και πέρυσι. Μια τέτοια απόφαση προκάλεσε πληθώρα αντιδράσεων στις τάξεις αθλητών, προπονητών και παλαίμαχων του αθλήματος, οι οποίοι εσπεύσαν να αντιδράσουν μέσω ανακοινώσεων και αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σαφέστατα, οι ιθύνοντες, προκειμένου να οδηγηθούν σε αυτό το μέτρο έλαβαν υπόψιν τους το επίπεδο των κατηγοριών του αθλήματος που παραπαίει ολοένα και πιο πολύ, αλλά και την απόδοση των ελληνικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, η οποία προβληματίζει. Κατά γενική ομολογία, όμως, κάτι τέτοιο “περιθωριοποιεί” τους Έλληνες παίκτες από την κορυφαία κατηγορία, αναγκάζοντάς τους να βρουν αθλητική στέγη σε χαμηλότερες κατηγορίες ή ξένα πρωταθλήματα, ενώ ταυτόχρονα θα υπάρχει μια εθνική ομάδα που θα στελεχώνεται από παίκτες χωρίς σπουδαίες παραστάσεις και εμπειρίες. Η άλλη όψη του αυτού νομίσματος, ωστόσο, λέει πως με αυτόν τον τρόπο θα ενδυναμωθούν οι μικρότερες λίγκες, αφού πλέον θα αποτελούνται από δυνατότερες ομάδες, σε αντίθεση με ό,τι ισχύει σήμερα (πολλές και διαφορετικής δυναμικότητας ομάδες)

Μια ακόμα “περιπέτεια” του καλοκαιριού που δεν αφορά τη διοίκηση της πετοσφαιρικής ομοσπονδίας, αλλά αντιπροσωπεύει πλήρως την κατάσταση που επικρατεί στο άθλημα, ήταν εκείνη των αδειοδοτήσεων. Παναθηναϊκός και Παναχαϊκή, δύο εκ των δώδεκα (12) ομάδων της εθνικής κατηγορίας, δεν αδειοδοτήθηκαν ποτέ εμπρόθεσμα, αλλά αντ’ αυτού πήραν παράταση και ξανά παράταση με κίνδυνο αποκλεισμού από το πρωτάθλημα (ακόμα και για μια τόσο ιστορική ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός). Η οικονομική, λοιπόν, δυσχέρεια της χώρας πλήττει όπως έχουμε παρατηρήσει επανειλημμένως και το χώρο του αθλητισμού. Τελικά η Παναχαϊκή πήρε την πολυπόθητη άδεια, το ίδιο και ο Παναθηναϊκός μόλις μία εβδομάδα πριν την επίσημη έναρξη του πρωταθλήματος (πήρε παράταση και η επίσημη έναρξη). Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η αθηναϊκή ομάδα φέτος αγωνίζεται με εφηβικό ρόστερ αφού η μισή και πλέον ομάδα αποτελείται από νέους με μέσο όρο ηλικίας τα 24 χρόνια. Αντίστοιχες συνθήκες επικρατούν και στις γυναικείες κατηγορίες αλλά και στις μικρότερες (αντρών-γυναικών), με πολλές ομάδες να αποχωρούν ή να μην αδειοδοτούνται. Δυστυχώς στο βόλλεϋ δεν υπάρχει ούτε Μαρινάκης, ούτε Γιαννακόπουλος. Πηγές εσόδων όλων των ομάδων είναι χορηγοί χωρίς χρήματα και άδειες κερκίδες.

Η κρίση που μαστίζει το άθλημα έχει παρατηρηθεί πως έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στον ανδρικό τομέα, όχι πως στις γυναίκες η κατάσταση είναι καλύτερη. Οι ομάδες που πρωταγωνιστούν είναι οι ομάδες που έχουν λεφτά (όχι βεβαίως αρκετά) και συγκεκριμένα Ολυμπιακός και τα τελευταία χρόνια ο ΠΑΟΚ. Παραδοσιακές ομάδες όπως ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης και ο Παναθηναϊκός, χωρίς την υποστήριξη και τις “πλάτες” χρηματοδοτών παλεύουν μεταξύ παραμονής και μεσαίων θέσεων. Φέτος, μετά από 9 Αγωνιστικές ο Ολυμπιακός (27β.) είναι στην πρώτη θέση (ως αναμενόταν) έχοντας χάσει μόλις ένα σετ και λογικό με αυτή την υπερομάδα που δημιούργησε, με τον ΠΑΟΚ (23β.) να ακολουθεί έχοντας υποστεί απώλειες στις πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος. Από εκεί και πέρα όλες οι ομάδες έχουν ίσες πιθανότητες και παλεύουν μεταξύ τους κάθε αγωνιστική. Ειδικότερα, στην τρίτη θέση ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης (16β.), στην τέταρτη ισοβαθμούν Φοίνικας Σύρου και Νίκη Αιγινίου (15β.), που αποτελεί την έκπληξη μέχρι τώρα του πρωταθλήματος, με έναν βαθμό διαφορά, ενώ στις τελευταίες θέσεις βρίσκονται ο Παναθηναϊκός (7β.), ο Παμβοχαϊκός (6β.) και η Παναχαϊκή (2β.).

Κλείνοντας, θα ήθελα να μοιραστώ μερικές ακόμα σκέψεις μου για αυτό το πολύ αν μη τι άλλο εντυπωσιακό αλλά περιθωριοποιημένο σπορ. Αναρωτιέμαι τι πάει λάθος και τα τελευταία χρόνια βλέπω όλο και χαμηλότερο επίπεδο στις αναπτυξιακές κατηγορίες, παρ’ όλο που οι φουρνιές παιδιών προσφέρουν καταλληλότερα και ψηλότερα σώματα από οτι στο παρελθόν. Να είναι η ανικανότητα προπονητών και γυμναστών? Να είναι η παντελής έλλειψη αφοσίωσης και δέσμευσης των νέων να δουλέψουν σκληρά για να γίνουν καλύτεροι? Να είναι το γενικότερο κλίμα του αθλήματος που δεν τους επηρεάζει προς αυτήν την κατεύθυνση? Να είναι η αδιαφορία της Πολιτείας να μεριμνήσει με σοβαρότητα για την πετοσφαίριση, ή μήπως η οικουμενική νοοτροπία της απομάκρυνσης από τον αθλητισμό?

Όπως βλέπετε η μία σκέψη με οδηγεί στην άλλη, καταλήγοντας, ωστόσο, στο συμπέρασμα πως πρόκειται για ένα συνοθύνλευμα των παραπάνω παραγόντων. Βασικά, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η πετοσφαίριση είναι ένα δύσκολο σπορ, αφενός διότι δεν έχει κάποιος παραστάσεις από την καθημερινότητα του για το πως παίζεται, γιατί κακά τα ψέματα όλων των μάτι μας θα έχει πέσει σε αγώνα ποδοσφαίρου ή μπάσκετ στην τηλεόραση, και λίγο-πολύ όλοι μπορούμε να κλωτσήσουμε ή να σουτάρουμε μια μπάλα, και αφετέρου διότι απαιτεί επανάληψη και συνέπεια σε τεχνικές και τρόπο σκέψης-προσέγγισης. Γι’ αυτό το λόγο οι προπονητές πρέπει να ξέρουν με τι άθλημα έχουν να κάνουν και να φροντίζουν για τη σωστή εκμάθηση τεχνικών και πετοσφαιρικής νοοτροπίας, αλλά και οι αθλητές από πλευράς τους να έχουν συνέπεια και να δείχνουν προσπάθεια. Και συμφωνώ με τις απόψεις του τύπου ” Γιατι να ασχοληθώ με ένα άθλημα χωρίς προοπτικές, χωρίς αμοιβές?”, και απαντώ ότι και μόνο η πρόκληση του διαφορετικού θα έπρεπε να διεγείρει τον νέο, αλλά και το γεγονός ότι ο μικρότερος ανταγωνισμός δίνει δυνατότητα αυτομάτως μεγαλύτερης ανέλιξης στο χώρο. Το θέμα της Πολιτείας, όμως, ίσως να είναι εκείνο που αποτελεί τον πυρήνα του προβλήματος και της γενικής διστακτικότητας. Το Κράτος φαίνεται να έχει εγκαταλείψει παντελώς την πετοσφαίριση. Δεν υπάρχει στα διδακτικά προγράμματα των σχολείων βόλλεϋ, δεν παρέχει οικονομικές βοήθειες στις Ενώσεις Πετοσφαίρισης ανά την Ελλάδα, ομάδες πληρώνουν από την τσέπη τους κάθε παροχή που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι εκπληρώνεται. Και αυτά είναι μερικά μόνο από τα δεκάδες δείγματα αδιαφορίας.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά η πετοσφαίριση τείνει να γίνει βόλλεϋ, εννοώντας ότι όλο και περισσότεροι ξένοι θα επιτρέπονται ως παίκτες και όχι μόνο επτά (7), όλο και περισσότερες εκκλήσεις και προτροπές σε ξένους θα γίνονται για επενδύσεις στο χώρο ενώ σιγά σιγά τα ελληνόπουλα του αθλήματος θα αποτελούν είδος προς εξαφάνιση. Και γι’ αυτό θα φταίμε όλοι μας!

Photos by: laola1.tv.com, volleyplanet.gr, osfp.gr, gazzetta.gr, karaiskos.weebly.com

Other Articles

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΜΑΡΙΟΣ ΜΠΕΚΙΡΙ
ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΜΑΡΙΟΣ ΜΠΕΚΙΡΙ
VIVA EL NIÑO MARAVILLA!

Leave a Reply