“ΣΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΛΥΠΕΣ ΜΑΖΙ…”

Το ρολόι δείχνει 21:25. Ο αγώνας του Παναθηναϊκού με τον Αστέρα Τρίπολης έχει μόλις τελειώσει με τις ομάδες να μένουν στο 1-1. Το τελικό σκορ διαμορφώθηκε λίγο πριν το φινάλε του αγώνα, με πολύ όμορφο σουτ του Ρόμπιν Λούντ, που ήρθε ως απάντηση στο Γκολ που σημείωσε στο 69′ ο Μανιάς. Υπό άλλες συνθήκες και σε άλλες εποχές, το συγκεκριμένο αποτέλεσμα σίγουρα θα λογιζόταν ως απογοητευτικό, ενώ πιθανώς να προκαλούσε αναταράξεις στο εσωτερικό της ομάδας, ακόμα και τριγμούς στην άκρη του πάγκου. Αλλά όλα αυτά δεν είναι της παρούσης…

Όμως, οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Το τριφύλλι δεν διαθέτει παίκτες με ανάλογη ποιότητα όπως αυτή των παλαιότερων χρόνων. Η διοικητική ανεπάρκεια είναι παραπάνω από εμφανής, ενώ τα οικονομικά του συλλόγου κάλλιστα θα ταίριαζαν σε μια εταιρία που οδεύει ολοταχώς προς την πτώχευση. Πλέον, αντί για τον Σισσέ και τον Μπέργκ, η ομάδα διαθέτει τον Μολίνς και τον φιλότιμο Δώνη. Αντί για τον Καραγκούνη και τον Σεϊταρίδη, υπάρχουν ο δανεικός από τον ΠΑΟΚ (!) Κάτσε και ο Γιόχανσον αντίστοιχα. Αντί για τον Εμάνουελ (“Μανωλάκη”) Ολιζαντέμπε, αγωνίζεται στη θέση του αριστερού εξτρέμ ο νεαρός Χατζηγιοβάνης. Ελλείψει επαρκούς δεξιού εξτρέμ, ο Ουζουνίδης ωθείται σε αλχειμίες και για αυτό, έχει μετατοπίσει σε αυτή τη θέση τον Κουλιμπαλί. Και οι προαναφερθέντες συμπληρώνονται, εκτός από τους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές, από ένα σύνολο διοικητικών υπαλλήλων και μελών του τεχνικού τίμ, οι οποίοι παραμένουν απλήρωτοι εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα… Επομένως, θα υπέθετε κανείς, ότι οι προσδοκίες των φιλάθλων της ομάδας θα συμβάδιζαν με τις δυνατότητές της.

Παρόλα αυτά, η εικόνα που αντίκρισα το Σάββατο που βρέθηκα στο γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας για να παρακολουθήσω τον συγκεκριμένο αγώνα, ήταν εν μέρει διαφορετική. Το γήπεδο ήταν αρκετά γεμάτο, ενώ υπήρχαν και πολλά παιδιά και οικογένειες. Οι οργανωμένοι, των οποίων το πέταλο ήταν και αυτό πολυπληθές, έδιναν το ρυθμό στην ομάδα με τα γνωστά συνθήματά τους και εμψύχωναν τους παίκτες.

Την αρχική μου περηφάνια για τον Παναθηναϊκό λαό και τη στήριξη που παρέχει στους αθλητές του -τόσο αυτών που αγωνίζονται στο γήπεδο, όσο και αυτών που δίνουν τη δική τους μάχη έξω από αυτό- αντικατέστησε σταδιακά μια απογοήτευση. Όσο περνούσε η ώρα, μια σημαντική μερίδα του κόσμου, φάνηκε να δυσανασχετεί με την εξέλιξη του αγώνα και την προσπάθεια των παικτών της ομάδας. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ύστερα από το 20′, δεν ήταν λίγοι οι φίλαθλοι, οι οποίοι γιουχάριζαν κάποιους παίκτες της ομάδας σε κάθε τους επαφή με την μπάλα. Ορισμένοι, μάλιστα, τους συμπεριφέρονταν σαν να ήταν ποδοσφαιριστές του Αστέρα Τρίπολης και όχι του Παναθηναϊκού. Οι χαρακτηρισμοί “πουθενάδες”, “δεν κάνετε εσείς για τον Παναθηναϊκό μας”, “άμπαλοι” και πολλά άλλα έδιναν και έπαιρναν από ορισμένους οπαδούς. “Δεν μπορεί να στρίψει ο Λούντ”, “φλύαρος και ατομιστής ο Χατζηγιοβάνης” είναι ενδεικτικά της κατάστασης που επικρατούσε.

Για να σας προλάβω, όχι, δεν έχω ζήσει ούτε τη χρυσή εποχή της ομάδας με τις ιστορικές πορείες στην Ευρώπη, ούτε την εποχή που η ομάδα σημείωσε τις μεγαλύτερες εγχώριες δόξες της. Ίσως να έχω μάθει τον Παναθηναϊκό σε χρόνια στάσιμα και με καταστάσεις εμφυλίου πολέμου, που έχουν παρεμποδίσει την ανάπτυξη του ποδοσφαιρικού τμήματος. Παρόλα αυτά, όπως είπα και παραπάνω, η κατάσταση πλέον έχει αλλάξει.

  • Η ομάδα είναι 8η στη βαθμολογία κάτω από ομάδες όπως η Ξάνθη και ο Αστέρας Τρίπολης (χωρίς καμία διάθεση υποτίμησης και προσβολής των συγκεκριμένων ομάδων).
  • Η ομάδα βρίσκεται σε ένα οικονομικό τέλμα άνευ προηγουμένου και αναγκάζεται να ξεπουλήσει παίκτες με αντίτιμο υποπολλαπλάσιο της αξίας τους
  • Η ομάδα πορεύεται με “φάρο την ελπίδα”, όσον αφορά τα διοικητικά δρώμενα.
  • Η ομάδα στηρίζεται κυρίως σε φιλότιμους πλην μέτριους Έλληνες παίκτες και σε νεαρούς, που ακόμα ψάχνουν τα πατήματά τους για να χτίσουν χαρακτήρα και προσωπικότητα, μέσω του αγωνιστικού χρόνου που τους δίνεται

Επομένως είναι εντελώς παράλογο οι …αρχαιολάγνοι φίλαθλοι της ομάδας να εμμένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν, δίχως καμία διάθεση να αντιμετωπίσουν την σκληρή πραγματικότητα που βιώνει ο σύλλογος. Γιατί με τον τρόπο αυτό, δεν βλάπτουν μόνο τους ίδιους και την ψυχική τους υγεία, αλλά και ολόκληρο το οικοδόμημα που λέγεται ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός. Και αναρωτιέμαι εγώ: Με τι ψυχολογία θα μπορέσει να αγωνιστεί και να βελτιωθεί ένας 20χρονος ή 25χρονος, ο οποίος έχει επωμιστεί ένα τεράστιο αγωνιστικό φορτίο, και πέρα όλων των υπόλοιπων προβλημάτων που αντιμετωπίζει έχει και “οπαδούς” με τα διπλάσια χρόνια από τον ίδιο, να του συμπεριφέρονται με τρόπο που δεν του αξίζει;

 

 

ΥΓ1:  Η ομάδα μπορεί να διαγάγει τα πιο δύσκολα χρόνια της, όμως το Project Athens Alive με πρεσβευτή και μπροστάρη τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. Ας ελπίσουμε πως η προσπάθειά του θα αποδώσει καρπούς και ο Παναθηναϊκός θα ξαναβρεθεί στο δρόμο των επιτυχιών…

 

Πηγές: neaselida.gr, panathinaikos-press.com, to10.gr

 

 

 

Other Articles

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΒΑΣΙΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΓΛΟΥ
B.F.F.S(RODMAN EDITION)
ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΜΑΡΙΟΣ ΜΠΕΚΙΡΙ

Leave a Reply