ΑΞΕΧΑΣΤΟΙ ΜΟΥΝΤΙΑΛΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ: PART 6 (ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ-ΕΛΛΑΔΑ, 2014)

Καλοκαίρι 2014 και η ημερομηνία είναι Κυριακή 29 Ιουνίου. Οι αναμνήσεις από την προηγούμενη νίκη της εθνικής στην φάση των ομίλων είναι ακόμα πολύ έντονες. Η παραγωγή ευκαιριών και τελικών στο προηγούμενο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού μου δημιουργεί μια πολύ θετική αίσθηση για την διασταύρωση με την Κόστα Ρίκα. Η Κόστα Ρίκα αν και νικήτρια ενός ομίλου φωτιά ως αήττητη (Αγγλία, Ιταλία, Ουρουγουάη), δεν εντυπωσίαζε με τις μονάδες της στα μετόπισθεν και μου έδινε την εντύπωση ότι θα λυγίσει με κάποιον τρόπο. Μεσοεπιθετικά, υπήρχε πολύ ταλέντο και φρεσκάδα αλλά κάτι δεν μου έκανε κλικ για την αμυντική της λειτουργία σε συνθήκες υψηλής πίεσης. Με αγωνία περιμένω να δω πως θα αντιμετωπίσει το ματς η Κόστα Ρίκα. Θα φυλάξει τα νώτα της ή θα πάει για ένα πιο επιθετικό στυλ, παίζοντας έναν σχετικά βατό αντίπαλο σε αντίθεση με αυτούς που αντιμετώπισε στην φάση των ομίλων.

ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ XI – [5-4-1]

ΕΛΛΑΔΑ ΧΙ –  [4-2-3-1]

Το ματς ξεκινά και η Ελλάδα καθορίζει το τέμπο. Η Κόστα Ρίκα πάει πιο συντηρητικά και αφήνει την Ελλάδα να κυλήσει τη μπάλα. Μια λογική προσέγγιση και από τις δύο ομάδες καθώς η Ελλάδα φοβόταν τις αστραπιαίες αντεπιθέσεις των «Los Ticos» και η Κόστα Ρίκα δεν ανησυχούσε από τον τρόπο που διαχειρίζεται η Ελλάδα την κατοχή της. Η Κόστα Ρίκα είχε παίξει στο Ρεσίφε για τον όμιλο της οπότε με κάθε ευκαιρία το γήπεδο έδειχνε έμπρακτα την στήριξη του προς την ομάδα, ειδικά όταν οι παίχτες της ανακτούσαν την κατοχή. Το απόλυτο 0-0 στο πρώτο ημίχρονο που εκτός από λίγες κινήσεις του Κάμπελ είχε και την προβολή του Σαλπιγγίδη μετά από μια εξαιρετική σέντρα από τα βαθιά του Χολέμπας.

Χαμηλό τέμπο αλλά η Ελλάδα είχε μια παραπάνω σπιρτάδα και αυτό φάνηκε με την έναρξη του Β’ ημιχρόνου, όπου ο Σαμαράς απείλησε γρήγορα με μια κεφαλιά. Η Ελλάδα έδειχνε όλο και πιο απειλητική από τις στημένες φάσεις και εκεί ξαφνικά σε μια φάση αντεπίθεσης η Κόστα Ρίκα με τον Ρουίζ κάνει το 1-0. Συρτό σουτ που το βλέπεις ότι θα πάει μέσα αλλά ο αργός και βασανιστικός ρυθμός με τον οποίο μπήκε στο τέρμα ήταν ένα γερό χτύπημα στο στομάχι. “Ώρα για μια επική ποδοσφαιρική βραδιά” είπα μέσα μου και ένα τέταρτο μετά, εισακούστηκαν οι σκέψεις μου. Αχρείαστη πιεστική διεκδίκηση από τον Ντουάρτε πάνω στον Χολέμπας και κόκκινη για την Κόστα Ρίκα στο 66’. Μισή ώρα περίπου για την Ελλάδα να κυνηγήσει το γκολ της ισοφάρισης ώστε να ρίξει τους «Los Ticos» στα σχοινιά και να φέρει το μομέντουμ του αγώνα στα χέρια της. Το σύστημα άλλαξε από 4-2-3-1 σε 4-4-2 με φουλ αφοσίωση στην δημιουργία ευκαιριών. Σε ορισμένες στιγμές θύμιζε και το κλασικό σύστημα της Βραζιλίας του 1958, με το 4-2-4 λόγω των εξτρέμ που ανέβαιναν ψηλά.

Οι τελικές γίνονταν, η κατοχή υπήρχε (29 λεπτα κατοχής η Κόστα Ρικα – 38 λεπτά κατοχής η Ελλάδα), η υπεραριθμία σε ορισμένα σημεία έδινε χώρο στην Ελλάδα, αλλά το γκόλ δεν ερχόταν και η κλεψύδρα με τον χρόνο άδειαζε! Μετά από διπλή επέμβαση του Νάβας στο 90’ (είχε 7/8 σε εκείνο το ματς), ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος πετυχαίνει το παρθενικό του γκολ με την εθνική και εκεί αναζωπυρώνεται το όνειρο της πρόκρισης. Το «buzzer beater» με την κεφαλιά του Κώστα Μήτρογλου δεν γίνεται και το ματς οδηγείται στην παράταση.

Η ίδια εικόνα με το τελευταίο 20λεπτο στο Β’ ημίχρονο συνεχίζεται αλλά το πολυπόθητο δεύτερο γκολ δεν έρχεται. Αποκορύφωμα η αντεπίθεση με τον Λάζαρο να μην σπάει τη μπάλα σε κάποιον συμπαίχτη του στο ύψος της περιοχής και να πηγαίνει σε ατομική προσπάθεια. Στα πέναλτυ λοιπόν θα κρίνονταν όλα όπου και οι δύο ομάδες είχαν εξαιρετικά χτυπήματα. Ο άτυχος της βραδιάς ήταν ο Φάνης Γκέκας που έπεσε «θύμα» του τρομερού Νάβας και οδήγησε την χώρα του σε μια επική πρόκριση.

Η απογοήτευση ήταν μεγάλη αλλά την επόμενη μέρα συνειδητοποίησα ότι πήρα μέρος σε ένα ποδοσφαιρικό όνειρο. Νοκ άουτ φάση στο Μουντιάλ, πανηγυρισμούς με ισοφάριση στο 90´+, παράταση, πολλές ευκαιρίες, κόκκινη κάρτα και μια διαδικασία των πέναλτυ που θύμισε ρώσικη ρουλέτα, με έναν μόνο παίχτη να αστοχεί. Το αποτέλεσμα όμως δεν ήρθε αλλά πάντα θα θυμάμαι εκείνο το βράδυ με μια γλυκόπικρη ανάμνηση. Κύκνειο άσμα για πολλούς παίχτες της προηγούμενης γενιάς αυτός ο αγώνας, όπως και του κόουτς Φερνάντο Σάντος. Μια ποδοσφαιρική βραδιά που είχε σχεδόν τα πάντα: πάθος, τακτική, ένταση και πολύ σασπένς. Ήταν ένα ποδοσφαιρικό καλοκαίρι που πρέπει να έχουμε σαν παρακαταθήκη και στόχο για το μέλλον ως εθνική. Γιατί το Μουντιάλ είναι η διοργάνωση με τον μεγαλύτερο ρομαντισμό στο σύγχρονο ποδόσφαιρο και μας γυρνάει σε άλλες εποχές πιο αγνές. Όπου η αποθέωση του ποδοσφαίρου ήταν να εκπροσωπείς την χώρα σου στην κορυφαιά διοργάνωση και να δίνεις τον καλύτερο σου εαυτό.

MATCH HIGHLIGHTS:

Other Articles

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΝΙΚΟΣ ΚΥΡΛΙΓΚΙΤΣΗΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΓΡΗΓΟΡΗΣ ΠΑΠΠΑΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Leave a Reply