ΤΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟΓΕΝΕΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Η ΣΧΟΛΗ ΤΩΝ ΒΙΚΙΝΓΚΣ

Στο ποδόσφαιρο πάντα υπάρχουν δύο όψεις. Η αμυντική φιλοσοφία και η επιθετική. Η κάθε μια με τα δικά της ισχυρά και αδύναμα σημεία. Σπάνια θα τις δούμε να συνυπάρχουν σε πλήρη αρμονία. Στις λίγες περιπτώσεις που συμβαίνει αυτό πλησιάζουμε στο μοντέλο «total football». Λίγες ομάδες έχουν καταφέρει να συσχετιστούν με αυτή την έκφραση και ο λόγος είναι ότι πάντα μία εκ των δύο φιλοσοφιών θα υπερισχύει της άλλης.

Photo by Associated Press /Times Free Press.

Οι σκανδιναβοί στο ποδόσφαιρο από τα παλιά χρόνια είχαν ταυτιστεί με το αμυντικό και λιγότερα εκλεπτυσμένο ποδόσφαιρο. Αν και πολλές από αυτές τις χώρες έχουν εξελιχθέι εμπλουτίζοντας το παιχνίδι τους με νέες ιδέες οι Ισλανδοί τα τελευταία 4 χρόνια γυρνούν το χρόνο πίσω παίρνοντας τα καλύτερα στοιχεία των κλασικών εθνικών ομάδων της Νοβηγίας και της Δανίας από τα 90s. Μαχητικότητα, κυνισμός, αποτελεσματικότητα και αντοχή είναι ορισμένα από τα χαρακτηριστικά που μπορούν να γραφτούν σε μια λίστα για αρχή. Ο αγώνας της Αργεντινής με την Ισλανδία μου έδωσε την έμπνευση να εμβαθύνω στο στύλ παιχνιδιού των σκανδιναβών και παράλληλα να τον αναλύσω επαληθεύοντας κάποιες από τις σκέψεις μου με νούμερα.

Ας αρχίσουμε με την κυκλοφορία της μπάλας, η Αργεντινή κυριάρχησε έχοντας 718 πάσες σε σχέση με τις 190 της Ισλανδίας. Ένα ενδεικτικό στοιχείο για την πίεση που «απορρόφησε» η Ισλανδία είναι ότι τις περισσότερες πάσες που αλλάξανε μεταξύ τους δύο Ισλανδοί, ήταν οι 6 πάσες του τερματοφύλακα Haldarsson με το σέντερ μπάκ Sigurdsson. Οι υπόλοιποι κατάφεραν απλά να ανταλλάξουν μεταξύ τους 1 με 3ις πάσες το πολύ. Το επόμενο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η Αργεντινή είχε την κατοχή της μπάλας για 45’ λεπτά, ένα γεμάτο ποδοσφαιρικό ημίχρονο δηλαδή, και οι Ισλανδοί για μόνο 17´ λεπτά. Τέτοια διαφορά είχα καιρό να παρατηρήσω σε μιά τελική φάση Μουντιάλ.

Στις επόμενες φωτογραφίες υπάρχει το «heat map» απο τις δύο ομάδες όταν είχαν την μπάλα στα πόδια τους. Ξεκάθαρη υπεροχή σε όλους τους τομείς για την Αλμπισελέστε και μια Ισλανδία παγιδευμένη στα καρέ της όπως δείχνει και το γράφημα.

 

 

 

 

Οι περισότερες ομάδες θέλουν να αποφεύγουν τέτοιες καταστάσεις, οι Ισλανδοί όμως με την ψυχραιμία τους φαίνεται να αρέσκονται σε τέτοιους αγώνες με ειδικές συνθήκες.

Αν αναλύσουμε τα επιμέρους ποσοστά επιτυχίας στις πάσες ανάλογα με το μέρος του γηπέδου στο οποίο έγιναν θα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε σιγά σιγά τον «αμυντικό» άθλο τον οποίο έκανε η Ισλανδία. Με αυτό εννοούμε αν οι πάσες γινόντουσαν πριν ή μετά τη σέντρα της κάθε ομάδας. Σαφώς και οι πάσες μετά την σέντρα έχουν αυξημένο βαθμό δυσκολίας καθώς σε αυτό το κομμάτι του γηπέδου αμύνεται η αντίπαλη ομάδα. Ένα αξιοπρεπέστατος μέσος όρος είναι από 78-80 % και πάνω.

ΠΟΣΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΠΑΣΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗ ΣΕΝΤΡΑ.

Αργεντινή: 92.3 %

Ισλανδία: 79,5 %

ΠΟΣΤΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΠΑΣΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΕΝΤΡΑ.

Αργεντινή: 86 % (- 6,3 %)

Ισλανδία: 52,4 % (- 27,1 %)

Η δραματική πτώση των ποσοστών της Ισλανδίας, εκτός από την αμυντική λειτουργία της Αργεντινής, οφείλεται και στον τρόπο προσέγγισης που έχουν στους αγώνες. Αυτός είναι οι αντεπιθέσεις και το κάθετο παιχνίδι με μπαλιές. Δεν είναι ένας εκθαμβωτικός τρόπος παιχνιδιού αλλά δίνει την δυνατότητα σε ομάδες που υστερούν στην ανάπτυξη να διαπερνούν τις μεσο-αμυντικές γραμμές των αντίπαλων ομάδων χωρίς πολλές πάσες.

Στον συγκεκριμένο αγώνα οι Ισλανδοί επιχείρησαν 48 βαθιές μπαλιές. Αξίζει να σημειωθεί ότι για τις τελευταίες δύο χρονιές ανάμεσα στις ομάδες που συμμετέχουν στο Μουντιάλ, οι Ισλανδοί είναι πρώτοι στις βαθιές μπαλιές ανά μάτς (41 Μ.Ο).

Επίσης, αν αναλύσουμε το μήκος της κάθε πάσας των ομάδων του Μουντιάλ για τις δύο τελευταίες σαιζόν φτάνουμε σέ ένα μέσο όρο στα 20 μέτρα. Οι «Βίκινγκς» και σε αυτόν τον τομέα είναι πρώτοι με το μήκος της κάθε πάσας τους να βρίσκεται στα 23 μέτρα μ.ο. Ένα στοιχείο που δείχνει ξεκάθαρα τις τάσεις των Ισλανδών σε κάθε αγώνα ο οποίος είναι να παίζουν “μακριά” ή αλλιώς long. Για να επιβεβαιώσουμε ακόμα πιο πολύ αυτό τον ισχυρισμό, οι Ισλανδοι έχουν τον χαμηλότερο μέσο όρο στις πάσες που επιχειρούν από όλες τις ομάδες του φετινού Μουντιάλ. Ο πήχης στις υπόλοιπες ομάδες είναι στις 420 για κάθε αγώνα ενώ οι Ισλανδοί κυμαίνονται στις 390 πάσες.

Η μαγεία όμως του ποδοσφαίρου και της τακτικής βρίσκεται στο να μετατρέπεις τις αδυναμίες σου σε πλεονεκτήματα. Μπορεί οι Ισλανδοί να υστερούν δημιουργικά αλλά έχουν παντρέψει τις αντεπιθέσεις τους με μια πολύ στιβαρή και μαζική αμυντική νοοτροπία που ταιριάζει απόλυτα στα χαρακτηριστικά των παιχτών τους.

Οι βάσεις είχαν μπεί από τον κόουτς Lars Lägerback και πάνω σε αυτές χτίζει ο πρώην συνεργάτης του Heimir Hallgrimsson. Μια αμυντική διάταξη σε 4-5-1 με ειδικές προσαρμογές στην μεσαία γραμμή ανάλογα με τον αριθμό των χαφ της αντίπαλης ομάδας (συνήθως 2 ή 3ις). Οι Ισλανδοί συγκλίνουν κεντρικά όταν οπισθοχωρούν αναγκάζοντας τους αντιπάλους να αλλάζουν πλευρά στο παιχνίδι τους με πάνω από δύο πάσες. Κάτι που καθυστερεί την ανάπτυξη της αντίπαλης ομάδες και εκνευρίζει τις πιό τεχνικές ομάδες. Επίσης καθιστά πολύ δύσκολο το κάθετο παιχνίδι στο τελευταίο κομμάτι του γηπέδου απέναντι τους. Ένα κλασικό φαινόμενο είναι να «κουτουλάνε» οι επιτιθέμενοι παίχτες πάνω στους αμυντικούς ή να φτάνει η μπάλα στα άκρα χωρίς να υπάρχει μια εύκολη πάσα ή σέντρα, κάτι που βιώσανε και οι Αργεντίνοι μέσα στον αγώνα.

Βάση των μετρήσεων από τα gps του γηπέδου που ακουλουθούν όλες τις κινήσεις των παιχτών, πλέον υπάρχει η δυνατότητα να μας φανερώνουν την «πραγματική» διάταξη μιάς ομάδας μετά την λήξη του αγώνα. Αυτή ονομάζεται Actual Formation και δείχνει τους παίχτες της κάθε ομάδας, στη θέση που βρισκόντουσαν πιο συχνά κατά τη διάρκεια του αγώνα.

 

 

Από το γράφημα η Ισλανδία είναι πολύ συμπαγής κεντρικά του γηπέδου και η Αργεντινή έχει ανέβει ψηλά με τα δύο πλάγια μπακ της να προσπαθούν να διευρύνουν το «πλάτος» του παιχνιδιού.

Ανακεφαλαιώνοντας, οι Ισλανδοί πρεσβεύουν την πιό άγρια και σκληρή εικόνα του ποδοσφαίρου. Το κάνουν όμως με έναν τρόπο ο οποίος έχει κερδίσει τον ποδοσφαιρικό σεβασμό από όλο τον πλανήτη. Πράγμα πολύ δύσκολο γιατί ζούμε σε μιά εποχή όπου ο κόσμος και οι νέες γενιές θέλουν να βλέπουν περίτεχνες ενέργειες, πολλές ευκαιρίες και γρήγορο τέμπο. Όλα αυτά καθιστούν τα κατορθώματα των «Βίκινγκς» απίστευτα αν συνυπολογίσουμε και άλλους εξωτερικούς παράγοντες που έχουν να κάνουν με την χώρα τους. Μένει μόνο να δούμε αν θα μπορέσουν να δημιουργήσουν νέες αξέχαστες ποδοσφαιρικές αναμνήσεις για την χώρα τους και σε αυτό το καλοκαίρι. Ήδη πρόσθεσαν άλλη μια με την μαχητική τους ισοπαλία απέναντι στην Αλμπισελέστε.

 

Other Articles

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΛΑΤΕΛΛΗΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
ΜΑΡΙΟΣ ΜΠΕΚΙΡΙΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Leave a Reply