ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ ΣΙΤΙ – Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Η Πρέμιερ Λιγκ την φετινή σεζόν είχε χάσει από νωρίς το ενδιαφέρον της σχετικά με τη διεκδίκηση του Πρωταθλήματος. Στις 10 Δεκεμβρίου η Σίτι έφευγε νικήτρια από το Ολντ Τράφορντ, ανέβαζε τη βαθμολογική διαφορά στους 11 πόντους και όντας ακόμη αήττητη, έδειχνε να βαδίζει ασφαλώς προς τον τίτλο του πρωταθλητή. Πέντε μήνες μετά, έχει επισήμως πάρει τα σκήπτρα από την περσινή πρωταθλήτρια Τσέλσι κατακτώντας το πρωτάθλημα με τον πιο εμφατικό τρόπο που το έχει κάνει ομάδα στα 26 χρόνια ύπαρξης της Πρέμιερ Λιγκ!

Δύο αγώνες πριν την ολοκλήρωση των αγωνιστικών τους υποχρεώσεων οι «Πολίτες» έχουν 94 πόντους και είναι βέβαιο πως θα σπάσουν το ρεκόρ της Τσέλσι που είχε μαζέψει 95 πόντους το 2005. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι ότι διαθέτει την καλύτερη επίθεση με 102 γκολ, την καλύτερη άμυνα με 26 γκολ παθητικό, διαθέτει τους 4 παίκτες με τις περισσότερες ασσίστ στην Πρέμιερ και 2 από τους κορυφαίους σκόρερ. Το εντυπωσιακότερο όλων είναι οι 18 συνεχόμενες νίκες σε αήττητο σερί 22 αγώνων.

Οι περισσότεροι θα θεωρήσουν τους παραπάνω αριθμούς απλές στατιστικές και προσωπικά θα συμφωνήσω. Δεν θεωρώ ότι τα νούμερα δίνουν πρωταθλήματα. Τα στατιστικά (ακόμη και αυτή η απλοϊκή απεικόνιση που όμως τραβάει περισσότερο την προσοχή του απλού φιλάθλου) είναι αποτέλεσμα της δουλειάς, του ταλέντου, της ικανότητας μιας ομάδας να πετυχαίνει αυτό που θέλει μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Δίχως άλλο, η φετινή Σίτι κυριάρχησε σε ένα πρωτάθλημα που φημίζεται για τη δυσκολία του. Αυτό που λάτρεψα όμως σε αυτήν την ομάδα είναι ότι απέδειξε πως πέρα από την επίτευξη της νίκη, είναι σημαντικό (και για την ίδια την ομάδα αλλά και για τους φιλάθλους) αυτή να επιτυγχάνεται, αποδίδοντας όμορφο ποδόσφαιρο.

Αρχιτέκτονας αυτής της υπέροχης ομάδας είναι ο Πεπ Γκουαρδιόλα. Ο Καταλανός αμφισβητήθηκε (πολλές φορές μάλιστα χλευάστηκε) κατά τη διάρκεια της προηγούμενης σεζόν για τις μεθόδους του. Χαρακτηρίστηκε ως “λίγος” για την Αγγλία. «Η Πρέμιερ δεν είναι Λα Λίγκα ή Μπουντεσλίγκα. Δεν έχεις την Μπαρτσελόνα ή την Μπάγερν. Εδώ μπορεί να χάσεις από την Στόουκ και την Πάλας για πλάκα.». Ο ίδιος δεν άλλαξε ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Για τον ίδιο δεν υπάρχει νίκη χωρίς επιθετικό ποδόσφαιρο, χωρίς τον δικό του τρόπο. Συνέχισε να δουλεύει με τον ίδιο κορμό, άλλαξε τα πλάγια μπακ του, φρόντισε για την πρόληψη των τραυματισμών και επέστρεψε. Επέστρεψε γκρεμίζοντας το – μάλλον ευάλωτο – τείχος του αγγλικού ποδοσφαιρικού σοβινισμού. Εκεί που μπορεί να χάσεις από τις μικρότερες ομάδες, αυτός σημείωσε 18 σερί νίκες. Εκεί που το physical game κυριαρχεί, αυτός βασίστηκε σε άριστους τεχνίτες. Το αποτέλεσμα τον δικαίωσε. Πλέον τα βρετανικά media (αποτελούμενα ως επί των πλείστων από συντηρητικούς Άγγλους παλαίμαχους, αποτυχημένους προπονητές και μέτριους ποδοσφαιριστές) δέχονται την ξενόφερτη επιτυχία ενός ανθρώπου που κάποτε τόλμησε να τους πει ότι «Η Πρέμιερ δεν είναι καλύτερη από την Μπουντεσλίγκα ή την Πριμέρα». Μία τέτοια προσβολή ήταν ανεπίτρεπτη για κάποιους που μάλλον είχαν ξεχάσει τους συνεχόμενους διασυρμούς των αγγλικών συλλόγων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Τι έκανε όμως τη διαφορά για τους «Μπλε του Μάντσεστερ» στη φετινή σεζόν; Μα φυσικά τα λεφτά! Άλλωστε αυτοί είναι που έδωσαν 100 εκατομμύρια για έναν σούπερ σταρ που ασφυκτιά σε ένα δυσλειτουργικό σύστημα ή 70 εκατομμύρια για τον αναπληρωματικό του Μπενζεμά. Η ειρωνεία φυσικά είναι προφανής και εδράζεται στην παρακάτω προβληματική. Στην ποδοσφαιρική αγορά, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί, εάν έχεις τα χρήματα, θα πληρώσεις. Αυτό είναι αναπόφευκτο! Το ζητούμενο όμως είναι να προβείς σε μεταγραφές, με βάση ένα συγκεκριμένο πλάνο, για παίκτες με προοπτική, που να εξυπηρετούν τις ανάγκες τις ομάδας. Ο προγραμματισμός της Σίτι δικαιώθηκε απόλυτα. Τα χρήματα που δόθηκαν για τους Γουόκερ, Ντανίλο, Μπερνάρντο Σίλβα, Λαπόρτ, Έντερσον, έφεραν θεαματικά αποτελέσματα. Πρέπει επιπροσθέτως, να σημειώσουμε ότι η Σίτι δεν αγόρασε αναγνωρισμένους και ώριμους παίκτες με ηγετικές ικανότητες και εμπειρία. Οι περισσότεροι συγκαταλέγονται στην κατηγορία των υποσχόμενων – ταλαντούχων παικτών. Και αυτό ακριβώς δίνει τις προοπτικές εξέλιξης στην ομάδα. Το πλάνο είναι μακροπρόθεσμο και δεν γίνονται μεταγραφές βιτρίνας. «Λεφτά υπάρχουν» αλλά δεν είναι για πέταμα όπως αυτά που φεύγουν από το Παρίσι.

Εντυπωσιακή υπήρξε η αγωνιστική μεταμόρφωση 2 συγκεκριμένων παικτών. Δεν είναι άλλοι από τους Στέρλινγκ και Σανέ. Οι δύο νεαροί πλάγιοι επιθετικοί έχουν στη διάρκεια της σεζόν “βασανίσει” πολλούς αμυντικούς με την ταχύτητα και την τεχνική τους. Η βελτίωσή τους αποδίδεται 100% στη δουλειά που έκαναν και γι’αυτό πρέπει να τους αποδοθούν τα εύσημα. Ο ρόλος τους μάλιστα, ήταν πολυδιάστατος. Βασικό τους καθήκον ήταν να κινούνται στα πλάγια της αντίπαλης περιοχής, να δημιουργούν καταστάσεις απομόνωσης με τους αντίπαλους αμυντικούς και να προκαλούν ρήγματα χάρις την εξαιρετική τους τεχνική κατάρτιση και κίνηση με την μπάλα ή χωρίς. Πολλές φορές κινούνται και πιο κεντρικά με σκοπό να διευκολύνουν τους συνδυασμούς με τους συμπαίκτες τους, ενώ δεν έλειψαν οι περιπτώσεις που είδαμε τον Στέρλινγκ να αγωνίζεται και στο κέντρο της επίθεσης. Ειδικά ο τελευταίος, που είχε στο παρελθόν στιγματιστεί από τον αγγλικό τύπο, (συνηθισμένη πρακτική των βρετανικών μέσων, να καταδιώκουν τα μεγαλύτερα ταλέντα τους) κατάφερε να ανεβάσει ξανά τις ποδοσφαιρικές του μετοχές. Αν καταφέρει να βελτιώσει τα τελειώματά του (είναι αρκετά «σπάταλος») θα ανεβάσει κατακόρυφα το επίπεδό του.

Πέρα από κάθε αμφιβολία, το σημείο κλειδί αυτής της ομάδας υπήρξε η μετατροπή δύο παικτών που αγωνίζονταν ως 10άρια (όσο μπορεί να χρησιμοποιείται πλέον αυτός ο όρος) σε 8άρια. Για την ακρίβεια «Ελεύθερα 8άρια» όπως έχει αποκαλέσει τη θέση του ο Ντε Μπρούινε. (Άλλη μία τακτική πρωτοτυπία του Πεπ μετά το “False Nine” με τον Μέσσι και τα “Inverted fullbacks” στη Μπάγερν Μονάχου). Ο λόγος φυσικά για τους Ντε Μπρούινε και Νταβίντ Σίλβα. Ουσιαστικά ο ρόλος τους είναι να κατευθύνουν το παιχνίδι της ομάδας από το χώρο του κέντρου αλλά διαθέτοντας την ελευθερία να κινηθούν σαν 10άρια και να υποστηρίξουν τους επιθετικούς με κάθετες πάσες, κινήσεις στην περιοχή και συνδυασμούς σε στενό χώρο. Σε ένα πρωτάθλημα που οι περισσότεροι προπονητές χρησιμοποιούν 2 καθαρά αμυντικά χαφ, η Σίτι παρατάσσει στο κέντρο δύο ποδοσφαιριστές με τεράστιες επιθετικές αρετές και εξαιρετική τεχνική κατάρτιση. Μάλιστα, τα διαφορετικά δυνατά σημεία τους έδειχναν να αλληλοσυμπληρώνονται με τον καλύτερο τρόπο για να συνθέσουν το κατά πάσα πιθανότητα δημιουργικότερο κεντρικό δίδυμο στην ιστορία της Πρέμιερ.

Εκεί που θέλω να καταλήξω κλείνοντας, είναι πως η φετινή σεζόν της Μάντσεστερ Σίτι αποτελεί «φάρο» για τις ομάδες που θέλουν να είναι ανταγωνιστικές σε πλαίσια πρωταθλητισμού. Οι συντηρητικές προσεγγίσεις δεν είναι μονόδρομος για την κατάκτηση τίτλων, ούτε φυσικά εγγυώνται την κατάκτηση αυτών. Η σταθερότητα μίας ομάδας μπορεί να βασιστεί στην επιθετική πρωτοβουλία, τη δημιουργικότητα, την τακτική πρωτοτυπία. Είναι απαράδεκτο ομάδες που ξοδεύουν τόσα εκατομμύρια αγοράζοντας κορυφαίους παίκτες, να παίζουν με γνώμονα το να μη δεχτούν γκολ. Άλλωστε, από τις ομάδες που διεκδικούν τον τίτλο, μόνο μία μπορεί να αναδειχθεί κάθε φορά πρωταθλήτρια. Καλύτερα μια ομάδα να χάνει παίζοντας επιθετικά παρά μένοντας κλεισμένη στην περιοχή της.

Όταν χάνει, το μόνο που θα έχει να δείξει είναι το θέαμα που προσέφερε.

Όταν χάνει χωρίς να παίξει θεαματικά, τότε δεν έχεις να δείξει απολύτως τίποτα…

 

 

Πηγές: zeenews.india.com, thenational.ae, premierleague.com, squawka.com,

Other Articles

NBAΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΜΠΑΣΚΕΤΝΙΚΟΣ ΚΥΡΛΙΓΚΙΤΣΗΣ
ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΘΑΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Leave a Reply