ΕΝΑΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟ…

Ο Βασίλης Καββαδάς αδιαμφισβήτητα αποτελεί έναν από τους καλύτερους και πιο γνωστούς Έλληνες ψηλούς την τελευταία πενταετία! Με συνεχόμενες “γεμάτες” σεζόν στην Basket League, συμμετοχές στην Εθνική Ελλάδος και 3 τίτλους (ο ένας εκ των οποίων και Ευρωπαϊκός) σίγουρα ανήκει στην ελίτ του ελληνικού μπάσκετ.

Ο Βασίλης ενσάρκωσε το όνειρο κάθε νέου μπασκετμπολίστα και γενικώς αθλητή στην Ελλάδα. Από μια μικρή -πλην ιστορική- ομάδα της Αττικής βρέθηκε πολύ γρήγορα στα “σαλόνια” της Basket League, με μεγάλη επιτυχία.

“8 φυλακές”. Αυτό ήταν το μήνυμα που δέχτηκα από τον Βασίλη Καββαδά όταν τον ρώτησα πού θα συναντιόμασταν. Με το που ήρθε, μας έφυγε η απορία. Οι φυλακές του Κορυδαλλού βρίσκονται ακριβώς απέναντι από το κλειστό της Προοδευτικής.

“Θέλετε να αράξουμε στα σκαλάκια του κλειστού να μου κάνετε εκεί τις ερωτήσεις;” Φυσικά δεν αρνηθήκαμε. Άλλωστε θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο μέρος για αυτή τη συνέντευξη, πέρα από το φυσικό περιβάλλον του Βασίλη;

Συνέντευξη στον Μάνο Ρούσσο και τον Γιώργο Κωνσταντόπουλο.

ΜΡ: Αρχικά, Βασίλη, πώς μπήκε το μπάσκετ στη ζωή σου;

Από πολύ μικρή ηλικία ξεκινούσα να κάνω διάφορα αθλήματα, όπως ποδόσφαιρο και κολύμβηση, αλλά κανένα δε με ενθουσίασε αρκετά για να μείνω σε αυτά. Και τελικά οι γονείς μου μια μέρα μου είπαν «Δεν πας ρε Βασίλη να δοκιμάσεις να δεις και με το μπάσκετ τι γίνεται;». Σκέφτηκα ότι δεν είχα να χάσω κάτι! Οπότε, αφού το αποφασίσαμε, πήγα μια μέρα στο ανοιχτό του Πλάτωνα στη Νίκαια και από την πρώτη προπόνηση κόλλησα… Από τότε δεν έχασα προπόνηση! Ήμουν μόνο 8 ετών…

ΜΡ: Από τον Ιωνικό Νικαίας στον Πανιώνιο και από τη Νίκαια στη Νέα Σμύρνη και το πρώτο σου επαγγελματικό συμβόλαιο. Δυο λόγια για αυτή την εξέλιξη στην καριέρα σου;

Όπως προείπα, ξεκίνησα στον Ιωνικό στα 8 μου, όπου έμεινα μέχρι τα 18. Μάλιστα, έπαιξα και στο ανδρικό τμήμα 4 χρόνια-από τα 14 μου. Στα 18 έκλεισα ουσιαστικά στο Μαρούσι, όπου έμεινα, όμως, μόλις ένα μήνα, διότι μετά η ομάδα διαλύθηκε. Αμέσως μετά πήρα μεταγραφή στον Πανιώνιο, όπου έκανα τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα, μένοντας για 3 χρόνια, με πολλές καλές στιγμές και εμπειρίες.

ΜΡ: Και μετά έρχεται το μεγάλο κεφάλαιο «Ολυμπιακός»…

Τη μεταγραφή στον Ολυμπιακό την πήρα λίγο καθυστερημένα. Κανονικά ήταν να γίνει το 2012, αλλά δεν ολοκληρώθηκε η μεταγραφή ούτε προς τον Ολυμπιακό, ούτε στον Παναθηναϊκό που τότε ενδιαφέρθηκε. Στον Ολυμπιακό πήγα, τελικώς, το 2013. Τότε ήταν προπονητής στον Ολυμπιακό ο κόουτς Μπαρτζώκας, με τον οποίο είχα συνεργαστεί στον Πανιώνιο, αλλά ήταν και ο άνθρωπος που με είχε ζητήσει στο Μαρούσι. Στον Ολυμπιακό έμεινα 2 χρόνια, όπου κατακτήσαμε και ένα πρωτάθλημα τη σεζόν 2014-15.

ΓΚ: Να θεωρήσουμε ότι με τον Coach-B είχες μια… “διαφορετική” σχέση δηλαδή;

Νομίζω πως δεν είναι ανάγκη να μπούμε σε διαδικασίες σύγκρισης…

ΓΚ: Τη σεζόν 2015-16 πηγαίνεις δανεικός στον Αρκαδικό. Φεύγεις για πρώτη φορά από την Αθήνα και σε προσωπικό επίπεδο, πραγματοποιείς την καλύτερη σεζόν σου, όντας πρώτος μπλοκέρ της Basket League και πρώτος επίσης σε εύστοχα δίποντα, σε μια ομάδα σχεδιασμένη πάνω σου!

Ναι και σκέψου ότι δεν είχα παίξει 5 παιχνίδια, επειδή είχα πάει πιο αργά! Σίγουρα ήταν μια πολύ καλή εμπειρία. Στην αρχή δεν είχα ενθουσιαστεί πάρα πολύ, γιατί έτυχε να αντιμετωπίσουμε τον Αρκαδικό μέσα στο ΣΕΦ, όταν ακόμα ήμουν παίκτης του Ολυμπιακού. Ξαφνικά, την επόμενη ημέρα χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο κόουτς Γιάννης Καστρίτης, προπονητής του Αρκαδικού. Με ρώτησε αν ήμουν έτοιμος το πρωί να κάνω προπόνηση με άλλη ομάδα, δηλαδή τον Ολυμπιακό και το απόγευμα με τον Αρκαδικό! Του είπα ότι δεν προλαβαίνω την ίδια μέρα (γέλια). Παρόλα αυτά, κατέληξα στον Αρκαδικό και το κλίμα εκεί πέρα ήταν καταπληκτικό, οι συμπαίκτες μου φοβεροί, όπως και ο προπονητής και ο πρόεδρος… Τους χρωστάω ένα μεγάλο «ευχαριστώ»! Ήταν όντως η καλύτερη σεζόν της καριέρας μου ατομικά. Αγαπήθηκα από τον κόσμο της Τρίπολης, πέρασα πολύ όμορφες στιγμές και έχω να θυμάμαι τα καλύτερα από εκείνη την περίοδο. Εύχομαι η ομάδα σύντομα να βρει τα πατήματα της και να επιστρέψει στην Basket League, όπου ανήκει.

ΓΚ: Μετά από αυτή την τρομερή σεζόν, μάλλον θα μπορούσες να επιστρέψεις στον Ολυμπιακό… Τι συνέβη και έφυγες;

Ο Ολυμπιακός ήθελε να με κρατήσει, αλλά εγώ δεν ήθελα να μείνω, διότι ο ρόλος που μου δινόταν δεν με ικανοποιούσε και ήθελα να συνεχίσω την καλή μου πορεία. Επιθυμούσα να βρω μια ομάδα καλού επιπέδου, όπου όμως θα έχω και μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής. Εκείνη τη στιγμή, έδειξε ενδιαφέρον ο Άρης που διέθετε τότε έναν πολύ καλό προπονητή, τον κόουτς Πρίφτη και έναν πρόεδρο, ο οποίος εκείνη τη στιγμή φαινόταν συνεπέστατος στις υποχρεώσεις του, τον κύριο Λάσκαρη.

ΜΡ: Επόμενος μπασκετικός σταθμός, λοιπόν, ο Άρης. Πρώτη φορά ανηφορίζεις προς τον Βορρά. Πώς ήταν η ζωή στη Θεσσαλονίκη και πώς η μπασκετική κατάσταση στον Άρη;

Στον Άρη πήγα με πολλή όρεξη και μεράκι, έχοντας προπονητή και διοίκηση δίπλα μου. Τους πρώτους τρεις μήνες, τα πράγματα ήταν πολύ ωραία από όλες τις απόψεις, εκτός από έναν τραυματισμό που είχα στο ντέρμπυ με τον ΠΑΟΚ. Παρόλα αυτά, επανήλθα και συνέχισα να παίζω και να βοηθάω την ομάδα. Η Θεσσαλονίκη είναι, επίσης, πολύ όμορφη πόλη, μου άρεσε η ζωή εκεί. Η ατμόσφαιρα στο γήπεδο ήταν φοβερή, ο κόσμος γέμιζε το Παλέ. Από κει και πέρα, τα πράγματα σταδιακά άλλαξαν… Σιγά-σιγά έβγαιναν κάποια προβλήματα στην επιφάνεια, τα οποία δεν φαίνονταν αρχικά. Κάπως έτσι, το προηγούμενο καλοκαίρι, αναγκάστηκα να τελειώσω άδοξα αυτό το συμβόλαιο, λόγω της οικονομικής κατάστασης της ομάδας.

ΓΚ: Πάμε στο πρόσφατο παρελθόν τώρα! Ολοκληρώθηκε μια αντικειμενικά απόλυτα επιτυχημένη σεζόν στην ΑΕΚ! Περίγραψέ μας αυτή τη σεζόν, όπως μπορείς, γιατί μερικά πράγματα δεν περιγράφονται με λόγια…

Σίγουρα το καλοκαίρι, κατά το οποίο βρισκόμουν σε δικαστική διαμάχη με τον Άρη για την ελευθερία και τα δεδουλευμένα μου, με δυσκόλεψε πολύ. Με το που πήρα την ελευθερία μου, τον Οκτώβριο του 2017, βρέθηκε η ΑΕΚ, η οποία μου «χτύπησε την πόρτα». Παρόλο που η ομάδα ήταν σχεδιασμένη και σχετικά έτοιμη, με ήδη γεμάτο ρόστερ, ο πρόεδρος ήθελε να με πάρει στην ομάδα και μου έκανε μια πρόταση, μου έδειξε εμπιστοσύνη και με έπεισε να βάλω υπογραφή σε διετές συμβόλαιο. Ήξερα ότι την πρώτη χρονιά ο ρόλος μου θα είναι λίγο περιορισμένος, λόγω του ότι το ρόστερ ήταν συμπληρωμένο. Ωστόσο, ήταν μια εξωπραγματική, μαγική σεζόν! Γράψαμε ιστορία και θα τη θυμούνται όλοι για πάντα, αφού κατακτήσαμε το Basketball Champions League, αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας!

ΜΡ: Άρα η επόμενη σεζόν θα σε βρει στην Ένωση;

Δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά ακόμα. Παρότι έχω κλειστό συμβόλαιο, αυτά είναι ρευστά και θα κριθούν από τον νέο προπονητή.

ΓΚ: Πάντως, στον Τελικό Κυπέλλου μπήκες και έδωσες βροντερό παρόν για τον χρόνο που έπαιξες, αντιμετωπίζοντας εξαιρετικά τον βασικό ψηλό του Ολυμπιακού, τον Μιλουτίνοφ!

Ναι, είχα βάλει 4 πόντους σε εκείνο το παιχνίδι και προσπάθησα όσο μπορούσα και στην άμυνα. Κοιτάξτε, παιδιά, εμένα ο ρόλος μου ήταν να είμαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή, κάτι που είναι αρκετά δύσκολο για έναν παίκτη, και να βοηθάω την ομάδα κάθε δευτερόλεπτο στο παρκέ. Εντάξει, θέλει πείρα, δεν είναι και πολύ εύκολο… Αυτό έκανα σε εκείνο το παιχνίδι, αλλά και σε όσα μου ζητήθηκε να αγωνιστώ.

ΓΚ: Θεωρείς ότι αυτό ήταν ένα από τα συστατικά της επιτυχίας της φετινής ΑΕΚ;

Σίγουρα, αλλά από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο παίκτη, η ΑΕΚ είχε πολύ ταλέντο, καλούς παίκτες σαν μονάδες.

ΓΚ: Το δύσκολο, όμως, είναι να κρατάς αυτούς τους παίκτες πνευματικά έτοιμους, κάτι στο οποίο ο κόουτς έπαιξε μεγάλο ρόλο…

Ο κόουτς πρέπει να δεχθεί τα συγχαρητήρια, γιατί είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος, που ξέρει να βάζει ρόλους και βοήθησε πολύ την ομάδα με τον τρόπο παιχνιδιού του. Αυτά που κατάφερε φέτος δε συμβαίνουν καθόλου συχνά. Φυσικά, μεγάλος παράγοντας υπήρξε και η τύχη.

ΜΡ: Πώς θα σου φαινόταν η προοπτική του εξωτερικού;

Αυτή τη στιγμή έχω συμβόλαιο με την ΑΕΚ, αλλά δε θα είχα κανένα πρόβλημα να αγωνιστώ σε ομάδα του εξωτερικού.

ΓΚ: Θα σε ενδιέφερε κάποιο συγκεκριμένο πρωτάθλημα περισσότερο;

Η αλήθεια είναι πως δεν το έχω σκεφτεί αυτό…

ΜΡ: Έχεις κατακτήσει πολλούς τίτλους στην καριέρα σου. Ποιον θεωρείς το σημαντικότερο; Ξεχωρίζεις κάποιον;

Αρχικά, οφείλω να πω ότι ο κάθε τίτλος είναι διαφορετικός και μένει για πάντα χαραγμένος στην καρδιά και το μυαλό μας. Σίγουρα το πρωτάθλημα του 2015 με τον Ολυμπιακό ήταν ένα απίστευτο συναίσθημα… Όπως και το Champions League, που το σηκώσαμε μπροστά από 25 χιλιάδες κόσμο! Δεν βάζω το Κύπελλο πιο πίσω, απλά ήταν μπροστά σε παιδική κερκίδα και δε νιώσαμε τόσο πολύ την ένταση του γηπέδου. Οι τίτλοι όλοι είναι ισάξιοι, ίσως με μικρές διαφορές μεταξύ τους. Από θέμα συναισθήματος, πάντως, ξεχωρίζω μια στιγμή: όταν πήγαμε στο Final-4 του 2015 με το buzzer beater του Γιώργου Πρίντεζη μέσα στο ΣΕΦ. Φοβερό συναίσθημα, απίστευτη στιγμή!

ΜΡ: Ποια θεωρείς πιο σημαντική στιγμή στην καριέρα σου;

Νομίζω τους τίτλους! Είναι μάλλον οι σημαντικότερες στιγμές στην καριέρα ενός αθλητή. Οι παραπάνω είναι εξίσου σημαντικές και εύχομαι να υπάρξουν και άλλες.

ΓΚ: Ήσουν μέλος όλων των «μικρών» εθνικών ομάδων. Το 2012 καλείσαι και στην Ανδρών. Ποια ήταν τα πρώιμα συναισθήματά σου;

Εντάξει, σίγουρα είναι μεγάλη τιμή να σε καλούν σε τόσο μικρή ηλικία στην Εθνική, μόλις στα 19. Εγώ προσωπικά ένιωθα άνετα, γιατί τα περισσότερα παιδιά τα ήξερα ήδη από τους συλλόγους τους. Ήταν όμορφο συναίσθημα, κάναμε καλή παρέα και είχαμε μια ωραία σχέση τόσο μέσα στο παρκέ, όσο και έξω από αυτό. Φανταστείτε ότι ακόμα κάνουμε παρέα με τους περισσότερους. Γενικά, το κεφάλαιο «Εθνική» είναι ωραίο για κάθε αθλητή.

ΜΡ: Όλοι θυμόμαστε ότι είχες παίξει και στο αξέχαστο επεισοδιακό EuroBasket του 2013. Θα ήθελες να μας πεις τι θυμάσαι από εκείνο το τουρνουά;

Θυμάμαι ότι κερδίσαμε την Ισπανία, ήταν η μόνη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια και παρόλα αυτά, δεν καταφέραμε να πάρουμε μετάλλιο!

ΜΡ: Εμείς θυμόμαστε το mid range σουτάκι σου στη μούρη του Γκασόλ πάντως!

(Χαμηλώνει το βλέμμα και χαμογελάει ελαφρά)

ΓΚ: Σημαίνει κάτι ιδιαίτερο για σένα το εθνόσημο;

Αντιπροσωπεύουμε τη χώρα μας, όλους τους Έλληνες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό! Όλοι παρακολουθούν την Επίσημη Αγαπημένη ή τουλάχιστον ενημερώνονται για αυτή. Προσπαθείς, λοιπόν, σε κάθε φάση να δώσεις τα πάντα για αυτούς και τη χώρα σου.

ΜΡ: Καλύτερος συμπαίκτης που είχες ποτέ;

Τι είπατε τώρα, ρε παιδιά; Δύσκολο αυτό…(σκέφτεται) Χριστόφορος Στεφανίδης! Ο πλέι μέικερ που συνεργαστήκαμε στον Αρκαδικό.

ΜΡ: Καλύτερος αντίπαλος;

Από κοντούς ο Κώστας Σλούκας. Δεν πιάνεται. Από ψηλούς στο 1ν1 πιστεύω ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης.

ΓΚ: Πες μας μια ανέκδοτη ιστορία από την καριέρα σου, την πρώτη που σου έρχεται στο μυαλό!

Μια μέρα στη Θεσσαλονίκη, όταν αγωνιζόμουν στον Άρη, είχα πέσει για ύπνο, φορώντας ωτοασπίδες, γιατί από πάνω μου έμενε μια οικογένεια, που είχε ένα μωράκι που έκλαιγε όλη μέρα! Αυτό είχε γίνει μετά την πρωινή προπόνηση και μάλιστα, τις ωτοασπίδες τις έβαλα ελαφριά κουμπωμένες. Έβαλα κανονικά ξυπνητήρι, γιατί το άκουγα πάντα, αλλά από την κούραση δεν άκουσα απολύτως τίποτα και με πήρε ο ύπνος, με αποτέλεσμα να εξαφανιστώ… Στην ομάδα, λοιπόν, νόμιζαν ότι είχα πάθει κάτι κακό! Είχαν στείλει ασθενοφόρο στο σπίτι, ο πρόεδρος, ο φυσιοθεραπευτής και ο φροντιστής είχαν μπει επίσης στο σπίτι μου, κοπανούσαν τις πόρτες, αλλά εγώ τίποτα! Ήταν έτοιμοι να ακυρώσουν την αποστολή, γιατί την επόμενη μέρα παίζαμε Ευρώπη, επειδή νόμιζαν ότι δε ζω! Τελικά, όμως, όλα πήγαν ευτυχώς καλά.

ΓΚ: Άλλα σπορ βλέπεις;

Όχι ιδιαίτερα, δε θα το έλεγα…

ΜΡ: Τέλος, τι συμβουλή έχεις να δώσεις σε νέα παιδιά που ασχολούνται με το μπάσκετ και γενικά με τον αθλητισμό;

Η συμβουλή που έχω να δώσω είναι να ακούνε τους προπονητές τους, να σταματάνε να παίζουν με τα i-Pad και να βλέπουν τι κάνει ο Σπανούλης, ο Κάρι και ο Τόμσον και επίσης, έχω να συμβουλεύσω τους γονείς να κάθονται λίγο πιο μακριά, από απόσταση, και να αφήνουν τους προπονητές να ασκούν εκείνοι επιρροή πάνω στα παιδιά τους, κάνοντας χωρίς εμπόδια τη δουλειά τους. Να στέλνουν τα παιδιά τους σε ομάδες κυρίως για να αθλούνται, να αθλούν το σώμα τους και το μυαλό τους και όχι με σκοπό να βγάλουν λεφτά από μικρή ηλικία.

Λίγο πριν χωριστούμε, εξέφρασα off the record μια απορία μου στον Βασίλη Καββαδά. «Είμαστε άγνωστοι», του είπα, «κι όμως ανταποκρίθηκες με ένα απλό μου μήνυμα στο Instagram, χωρίς να ξέρεις ποιος είμαι και ποια σελίδα εκπροσωπώ. Εσύ, που είσαι διεθνής παίκτης και αντικειμενικά επιτυχημένος από κάθε άποψη. Μας έκανε απίστευτη εντύπωση αυτό, να το ξέρεις. Δεν περιμέναμε να απαντήσεις».

Η απάντησή του, αποστομωτική: «Μάνο, όλοι ήμασταν κάποια στιγμή στην αρχή μας. Δεν είχα να χάσω τίποτα από το να κάνουμε έναν διάλογο και να σου δώσω μια συνέντευξη. Βλέπω κάτι παιδάκια, κυριολεκτικά παιδάκια, που παίζουν Α’ τοπικό ποδοσφαίρου εδώ και νομίζουν ότι έχουν γίνει σταρ, κυκλοφορούν με ένα υφάκι, λες και είναι κράμα Μέσι και Ρονάλντο. Εγώ αυτά τα σιχαίνομαι όσο δεν πάει. Στο κάτω-κάτω, μπάσκετ παίζουμε, δεν κάνουμε και τίποτα τρελό.»

Κάπου εκεί καταλάβαμε ότι ο Βασίλης Καββαδάς έχει κάνει αυτή τη σπουδαία καριέρα γιατί συνδύασε την πολύ σκληρή δουλειά του στο παρκέ, με την σοβαρότητα, την ευγένεια και την ταπεινότητα που επιδεικνύει έξω από αυτό.

Και αν μη τι άλλο, ΑΥΤΟ πρέπει να είναι το παράδειγμα για τις επόμενες γενιές.

Other Articles

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΘΑΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
ΘΑΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Leave a Reply