ΠΩΣ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ΟΠΩΣ ΕΝΑΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΚΟΟΥΤΣ

Η χιλιοειπωμένη φράση πως ένα βιβλίο μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους δεν έχει καθιερωθεί τυχαία. Χρησιμοποιείται για διαφορετικούς λόγους και περιπτώσεις ανάλογα με το θέμα συζήτησης. Όπως με τα βιβλία, έτσι και οι αγώνες ποδοσφαίρου μπορούν να «διαβαστούν» και να κατανοηθούν με ποικίλους τρόπους. Μπορείς να τους δείς για λόγους ψυχαχωγίας ή για να καταλάβεις καλύτερα το ίδιο το άθλημα.

Ο πιο εύκολος, και σύνηθες τρόπος να βλέπεις ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου, είναι ακολουθώντας την πορεία της μπάλας. Με αυτόν τον τρόπο δεν χάνεις καμία από τις σημαντικές φάσεις του αγώνα που εξελίσσονται με την μπάλα στα πόδια (γκόλ, σούτ, ντρίμπλες, πάσες κτλ). Έτσι μπορείς να αποφασίσεις ποιές κινήσεις και φάσεις ήταν καλές ή όχι ανάλογα με την κατάληξη τους. Ένα μικρό παράδειγμα είναι αυτό με την πάσα, αν ολοκληρωθεί από τους παίχτες είναι καλή αλλά αν γίνει λάθος και χαθεί η κατοχή είναι κακή. Τον συγκεκριμένο τρόπο παρακολούθησης αγώνα μπορούμε να τον βαπτίσουμε ως «επίπεδο 1» καθώς είναι και ο πιο απλός.

Στην επόμενη φωτογραφία βλέπουμε τον στόπερ της μιας ομάδας να κάνει λάθος πάσα, την οποία κλέβει το «10αρι» της αντίπαλης ομάδας. Επειδή παρακολουθούμε κυρίως την πορεία της μπάλας δεν δίνουμε και πολύ σημασία στους παίχτες που δεν βρίσκονται στο «πλάνο» μας.

 

Αυτό συμβαίνει πιο συχνά αν βλέπουμε τον αγώνα από την τηλεόραση, γιατί η οθόνη σπάνια μας δείχνει όλο το γήπεδο, αλλά μπορεί να γίνει ακόμα και αν είσαι στο γήπεδο σε λιγότερα βέβαια βαθμό. Το αρνητικό με αυτό τον τρόπο παρακολούθησης, ειδικά ως προπονητής ή άνθρωπος του ποδοσφαίρου, είναι ότι δεν μπορείς να επηρεάσεις κάτι στο παιχνίδι πέρα από το ότι κάνουν οι παίχτες με την μπάλα. Ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους του ποδοσφαίρου είχε πεί κάποτε:

“Στις περισσοτερες περιπτωσεις, δεν ειναι ο παιχτης με την μπαλα που αποφασιζει που θα παει, αλλα οι παιχτες χωρις την μπαλα. Τα τρεξιματα τους καθοριζουν την επομενη πασα” – Johan Cruyff

Για αυτόν τον λόγο ένας επαγγελματίας κόουτς πρέπει να έχει το νού του σε όλο το γήπεδο και κυρίως εκεί που δεν βρίσκετε η μπάλα. Οι κινήσεις και οι τοποθετήσεις των παιχτών ορίζουν τις επιλογές που έχει ο κάτοχος της μπάλας ανά πάσα στιγμή. Όταν παρακολουθεί κάποιος τους αγώνες με αυτήν την οπτική το αποκαλώ το «επίπεδο 2». Δεν είναι πολλοί που μπορούν να δούν αγώνες με αυτόν τον τρόπο και σε αυτό δεν ευθύνεται ο βαθμός δυσκολίας αυτής της μεθόδου. Η εξήγηση είναι απλή, οι περισσότεροι βλέπουν τους αγώνες με την οπτική του πρώτου επιπέδου γιατί σταδιακά η προσοχή τους θα στραφεί προς την μπάλα αυτόματα λόγω συνήθειας.

Εκτός από το να αποκτήσεις μια πιο σφαιρική άποψη για αυτά που συμβαίνουν στον αγωνιστικό χώρο ως θεατής, οι προπονητές έχουν και άλλα θετικά μέσω αυτού του τρόπου παρακολούθησης. Πλέον μπορούν να αναλύσουν, να αναπτύξουν και να αλλάξουν περισσότερα πράματα πέραν των κινήσεων της ομάδας με την μπάλα. Επίσης, μπορούν να δούν αν οι κινήσεις και οι τοποθετήσεις των παιχτών χωρίς τη μπάλα συμβάλλουν στην δημιουργία των επιλογών που θέλει ο προπονητής από την ομάδα του. Όλα αυτά γιατί αναγνωρίζουν ότι το παιχνίδι της ομάδας είναι συνδυασμός του παίχτη με την μπάλα στα πόδια (εκτέλεση της απόφασης) αλλά και των υπόλοιπων χωρίς τη μπάλα (δημιουργία επιλογών).

Στην επόμενη φωτογραφία βλέπουμε μια ομάδα που προσπαθεί να αναπτυχθεί χρησιμοποιώντας την οπτική του «επιπέδου 2». Εκτός από το να δόυμε τις δύο πάσες που γίνονται από τον αμυντικό στο δεξί εξτρέμ και ύστερα στο αμυντικό μέσο βλέπουμε και ορισμένες κινήσεις που γίνονται από τους υπόλοιπους παίχτες. Η μία είναι από το δεξί εξτρέμ που γυρνάει πιο πίσω για δώσει καλύτερη γωνία πάσας στον αμυντικό και η άλλη είναι από τον επιθετικό που τρέχει προς το κενό των δύο αμυντικών της αντίπαλης ομάδας. Ένα κενό που δημιουργήθηκε από την κίνηση του δεξιού εξτρέμ.

Ο συγκεκριμένος τρόπος ανάγνωσης του παιχνιδιού έιναι μακράν ανώτερος από τον πρώτο γιατί βοηθά τους προπονητές να κοουτσάρουν πιο αποτελεσματικά τις κινήσεις που θέλει να έχουν οι παίχτες τους μέσα στο γήπεδο. Ακόμα και έτσι όμως υπάρχει ένα τρίτο και τελευταίο επίπεδο παρακολούθησης το οποίο απαιτείται να κατέχουν οι επαγγελματίες κόουτς.

Το να δείς έναν αγώνα με την οπτική του «επιπέδου 3» είναι πολύ απαιτητικό και χρειάζεται πολύ εξάσκηση. Είναι ένας τρόπος παρακολούθησης που ίσως δεν θα τελειοποιηθεί και ποτέ λόγω του μεγάλο αριθμό των επιλογών. Συνεχίζεις να βλέπεις τον αγώνα με την οπτική του δεύτερου επιπέδου αλλά τώρα αντί να επικεντρώνεσαι στις κινήσεις των παιχτών κοιτάς τις τοποθετήσεις τους. Πού θα έπρεπε να έιναι τοποθετημένοι οι παίχτες? Είναι τοποθετημένοι με αυτόν τον τρόπο όμως? Αν όχι, γιατί είναι τοποθετημένοι έτσι? Σαν προπονητης πώς μπορώ να τους βοηθήσω να έιναι στη σωστή θέση? Το τελευταιό ερώτημα αφορά κυρίως τους κόουτς των ομάδων. Όταν έχουν τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα είναι και στην θέση να προπονήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις κινήσεις που θέλουν να έχει η ομάδα τους. Με την ολοκλήρωση σε αυτόν τον τομέα θα μπορούν να πάνε στο επόμενο βήμα, που είναι το κοουτσάρισμα στις αποφάσεις που πρέπει να παίρνουν οι παίχτες με την μπάλα και τον τρόπο που θα τις εκτελούνε.

Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπουμε μια ομάδα που προσπαθεί να αναπτυχθεί αλλά οι παίχτες τις δεν έχουν τοποθετηθεί αρκετά καλά ώστε να γίνει αυτό. Με τις διακεκομμένες γραμμές βλέπουμε τις σκέψεις ενός προπονητή ή παρατηρητή για το που θα ήθελε και έπρεπε να είναι οι συγκεκριμένοι παίχτες, για να γίνει πιο ορθολογική η ανάπτυξη της συγκεκριμένης ομάδας.

Τώρα είναι το σημείο που δημιουργούνται ορισμένα εύλογα ερωτήματα. Εφόσον η ανάγνωση του παιχνιδιού παίζει τόσο σημαντικό ρόλο για την εξέλιξη ενός αγώνα, γιατί οι προπονητές δεν έχουν καλύτερη θέση ώστε να βλέπουν καλύτερα το γήπεδο? Η απάντηση είναι ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να μεταδώσουν τις οδηγίες τους και να εμψυχώνουν τους παίχτες από κάποια άλλη θέση. Για αυτούς τους λόγους πολλόι προπονητές χρησιμοποιούν διάφορους τρόπους στις προπονήσεις των ομάδων με σκοπό να έχουν καλύτερη άποψη για το τι γίνεται στο γήπεδο. Πολλοί προπονητές όπως ο Guardiola χρησιμοποιούν drones για να μπορουν να βλέπουν τις τοποθετήσεις που παίρνουν οι παίχτες στα οικογενειακά διπλά. Άλλοι βρίσκουν πιο απλές λύσεις όπως ο Lopetegui που στις προπονήσεις τις εθνικής Ισπανίας ανέβαινε σε έναν υπερηψωμένο πύργο στο ύψος της σέντρας θυμίζοντας διαιτητή σε αγώνα τένις.

Κλείνοντας, βάλτε σαν μίνι πρόκληση με τον εαυτό σας να δείτε έναν αγώνα με την οπτική γωνία ενός προπονητή πηγαίνοντας από το χαμηλότερο προς το υψηλότερο επίπεδο σταδιακά. Ίσως η διαδικασία αυτή σας βοηθήσει να ανακαλύψετε πράγματα μέσα στο παιχνίδι που παλιά δεν περνούσαν από το μυαλό σας και να αλλάξετε άποψη για ορισμένους παίχτες.

Other Articles

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣΠΑΟΚ
A1EUROLEAGUEΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΛΑΤΕΛΛΗΣΜΠΑΣΚΕΤΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Leave a Reply