ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΚΑΙ… ΑΤΥΧΙΑ

Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του «σήριαλ» που βλέπουμε σχεδόν κάθε καλοκαίρι στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, με τον Δικέφαλο του Βορρά σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Προσπάθειες άξιες θαυμασμού για πρόκριση στους ομίλους που ποτέ, ως τώρα, δε στέφονται με επιτυχία και κρίνονται στις λεπτομέρειες. Άλλη μια τέτοια περίπτωση ήταν και η φετινή για τον ΠΑΟΚ, κόντρα στον αρκετά γνώριμο, πλέον, Άγιαξ. Περηφάνια υπάρχει γιατί οι Ασπρόμαυροι κοίταξαν στα μάτια τον Αίαντα και έκαναν μια ομάδα που πέρσι δεν πήγε για λίγα δευτερόλεπτα στον τελικό της διοργάνωσης να έρθει φέτος αντιμέτωπη με τον αποκλεισμό από τα προκριματικά. Η ατυχία, από την άλλη μεριά, ξεκίνησε με το καλημέρα, από την κλήρωση, συνεχίστηκε στην Τούμπα με τα γκολ (κυρίως το δεύτερο) που δέχθηκε η ομάδα και κορυφώθηκε στο Άμστερνταμ, όπου οι… ατυχείς αποφάσεις του Άγγλου διαιτητή στο τελευταίο 15λεπτο έκριναν εν πολλοίς την πρόκριση. Το ότι αναφέρω την κλήρωση ως δείγμα της ατυχίας δεν είναι δικαιολογία ή γραφικότητα, αλλά μια πραγματικότητα. Τη στιγμή που ο ΠΑΟΚ έχει όλα τα φόντα και τις περισσότερες πιθανότητες από ποτέ να περάσει επιτέλους στους ομίλους και να αλλάξει μια και καλή στάτους, πέφτει, κόντρα σε κάθε στατιστική, πάνω στον καλύτερο Άγιαξ των τελευταίων ετών. Ε δε γίνεται να μην αναφερθεί αυτό και να μην προκαλέσει τον εκνευρισμό. Ωστόσο, όπως είπαμε, η ομάδα το πάλεψε και έφτασε αρκετά κοντά, κάτι που δημιουργεί αισιοδοξία για τη σεζόν που έρχεται και υποχρέωση για μια καλή πορεία στο Γιουρόπα Λιγκ.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι τώρα, ο ΠΑΟΚ έκανε στην Γιόχαν Κρόιφ Αρένα ένα πολύ καλό παιχνίδι τακτικά, αιφνιδίασε τον Άγιαξ με την πίεση ψηλά στο γήπεδο και έβγαλε αρκετές αντεπιθέσεις με προϋποθέσεις. Ωστόσο, αυτές χαλούσαν στην τελική πάσα και τα γκολ του Δικέφαλου ήρθαν κόντρα σε οργανωμένη άμυνα, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό. Σκόρερ και των δύο ο μάγος Ντιέγκο Μπίσεσβαρ, στο ίσως καλύτερό του παιχνίδι με την ασπρόμαυρη φανέλα. Τα έκανε όλα στο γήπεδο, έδωσε ουσιαστικά και έτοιμο γκολ στον Πέλκα, που δεν μπήκε, και ξεκάθαρα ήταν ο MVP. Το κύριο πρόβλημα της ομάδας προχθές ήταν η αφέλεια στην κατοχή της μπάλας κοντά στην περιοχή του Πασχαλάκη και η κακή εμφάνιση του Ελ Καντουρί. Έγιναν πολλά λάθη στην πρώτη πάσα μετά από τις παρεμβάσεις των αμυντικών, η μπάλα χανόταν γρήγορα και κοντά στην περιοχή και αναπόφευκτα οι Ολλανδοί έπαιρναν άκοπα δεύτερες και τρίτες επιθέσεις. Αυτό δεν επέτρεπε στην ομάδα να πάρει ανάσες, αλλά την έφερνε και αντιμέτωπη με πολλές στημένες φάσεις καθώς και δύο πέναλτι στο πρώτο ημίχρονο. Αυτό συνέβη και λόγω της κακής ημέρας του Μαροκινού, αφού ο ΠΑΟΚ δεν είχε τον παίκτη που θα πάρει και θα κρατήσει με σιγουριά την πρώτη μπάλα. Ο Καντουρί, που κατά τα’ άλλα, φέτος είναι αποκάλυψη, προχθές έδειχνε από την αρχή του ματς να μην μπορεί να σταθεί ούτε σωματικά ούτε πνευματικά, γι’ αυτό υπέπεσε σε πολλά λάθη, σε άσκοπα φάουλ και στο βλακώδες πρώτο πέναλτι. Ίσως οι προπονήσεις που έχασε λόγω τραυματισμού να είναι η εξήγηση και μακάρι στα επόμενα παιχνίδια να είναι καλύτερος, γιατί η ομάδα τον χρειάζεται πολύ σ’ αυτό το σημείο της σεζόν. Στους διακριθέντες, πίσω από τον Μπίσεσβαρ, ακολουθούν κατά τη γνώμη μου ο Πασχαλάκης κι ο Πέλκας. Ο τερματοφύλακας του ΠΑΟΚ έκανε πολύ καλή εμφάνιση, με πολλές καίριες επεμβάσεις και σίγουρα συνέβαλε στο να κρατηθεί η ομάδα ως αργά στο παιχνίδι της πρόκρισης. Δεν έλειψαν, βέβαια, και οι κακές του στιγμές, με αποκορύφωμα τη φάση του 2-1, όπου φαίνεται να πέφτει αρκετά αργά προς τη γωνιά του, θυμίζοντας έντονα το γκολ της ισοφάρισης της Μπενφίκα πέρσι στην Τούμπα. Ο Πέλκας, από την άλλη, έκανε ένα αρκετά μεστό παιχνίδι, με καλά τρεξίματα και κρατήματα της μπάλας και διαφωνώ με την κριτική που δέχθηκε για το συγκεκριμένο ματς. ΟΚ, έκανε μια-δύο λανθασμένες επιλογές σε αντεπιθέσεις και δεν πρόλαβε να σπρώξει τη μπάλα το γύρισμα του Μπίσεσβαρ, αλλά συνολικά θεωρώ ότι πήγε αρκετά καλά και ήταν από τους παράγοντες που έκαναν τον ΠΑΟΚ να κυνηγά το θαύμα μέχρι και το 94’.

Όσο για τον Άγιαξ, οι Ολλανδοί έκαναν ένα από τα κλασικά καλά τους παιχνίδια, με άμεσα κλεψίματα ψηλά και πολλές επικίνδυνες τελικές, όμως κυρίως η αστοχία τους ήταν αυτή που τους πρόδωσε και εκτέθηκαν, αφού στο τέλος χρειάστηκαν και τη βοήθεια του διαιτητή για να μη βρεθούν μπροστά στα χειρότερα. Και αναφέρομαι σε 2-3 περιπτώσεις, με κυρίαρχες αυτές του πέναλτι για το 3-1 και της τελευταίας φάσης του αγώνα, όπου ο Άγγλος κλείνει τα μάτια σε χέρι-φάουλ στα όρια της μεγάλης περιοχής. Δε με νοιάζει ο αριθμός των πέναλτι, αφού τα δύο υπήρχαν, ούτε τα πολλά «μικροσφυρίγματα» για φάουλ έξω από την περιοχή του Πασχαλάκη, αλλά το ότι αντιμετώπιζε διαφορετικά ΙΔΙΕΣ φάσεις, πάντα υπέρ του Άγιαξ, και το ότι δεν έδωσε το δικαίωμα στον ΠΑΟΚ για ένα φάουλ σε πολύ καλή θέση στην εκπνοή του χρόνου. Οι μνήμες από το περσινό Άγιαξ-Τότεναμ είχαν ήδη ξυπνήσει και μια επανάληψη του σκηνικού δεν ήταν και πολύ μακριά.

Όλα, όμως, ανήκουν πλέον στο παρελθόν και, αν και αφήνουν μια πικρία και έναν εκνευρισμό, πρέπει άπαντες στην ομάδα να τα αφήσουν πίσω τους και να βγουν δυνατότεροι από αυτά. Η συγκέντρωση όλων πρέπει να είναι τώρα στην Σλόβαν Μπρατισλάβας, ώστε να έρθει μια πρόκριση χωρίς περιπέτειες, και να ανοίξει ο δρόμος για μια αξιομνημόνευτη πορεία στο Γιουρόπα Λιγκ. Όσο για το Τσάμπιονς Λιγκ και την πολυπόθητη συμμετοχή στους ομίλους της διοργάνωσης, δε νομίζω ότι αργεί η ώρα, οι βάσεις έχουν μπει και με κάπως καλύτερες κληρώσεις, ο ΠΑΟΚ θα τα καταφέρει, αρκεί να συνεχίσει στο ίδιο ή και υψηλότερο επίπεδο. Οι “περήφανοι αποκλεισμοί” δεν ταιριάζουν στον ΠΑΟΚ της νέας εποχής.

Other Articles

NBAΒΑΣΙΛΗΣ ΧΡΙΣΤΟΓΛΟΥ
ΑΕΚΑΝΔΡΕΑΣ ΤΖΙΜΑΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΧωρίς κατηγορία

Leave a Reply