ΣΟΒΑΡΟΤΗΣ ΜΗΔΕΝ!

Τις τελευταίες ημέρες, ο άρχων απάντων αθλημάτων, το ποδόσφαιρο δηλαδή, δέχεται απανωτά χτυπήματα, δείχνοντας ανίκανο να αντιδράσει. Διάφορα κλισέ τύπου, «το ποδόσφαιρο συμβάλλει στη συναδέλφωση των λαών» και «το ποδόσφαιρο αναπτύσσει ευγενείς αξίες όπως η άμιλλα και η αλληλοεκτίμηση», τα «say no to racism», τα βραβεία fair play, και εν γένει η εξιδανικευμένη, από ό,τι φαίνεται, εικόνα που θέλει να προβάλλει η UEFA προς τον φίλαθλο κόσμο, κοντεύουν, σε μια στιγμή, να φαγωθούν από το σαράκι της πραγματικότητας…

Το «παράθυρο», λοιπόν, που ο Κριστιάνο Ρονάλντο συμπλήρωνε τα 700(!) τέρματα στην καριέρα του, επισκιάστηκε από τρία κίβδηλα γεγονότα που ήρθαν να αμαυρώσουν για πάντα την ημέρα αυτή και τον λόγο που θα μείνει στην ιστορία. Και αυτός δεν είναι άλλος από τα κρούσματα ρατσισμού στον αγώνα μεταξύ της Βουλγαρίας και της Αγγλίας (και όσα παρεπόμενα εκτυλίχθηκαν στο πλαίσιο διεξαγωγής του), και το εκρηκτικό κλίμα που δημιούργησε η συμπεριφορά των Τούρκων παικτών και οπαδών.

 

 

“SAY NO TO RACISM”?

 

Το βράδυ της Δευτέρας, στο Βασίλ Λέφσκι της Σόφιας, επρόκειτο να διεξαχθεί ένας αγώνας χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μεταξύ της γηπεδούχου Βουλγαρίας και της φιλοξενούμενης Αγγλίας. Παρόλα αυτά, οι Βούλγαροι οπαδοί, φρόντισαν να μας διαψεύσουν με τον πλέον …συνηθισμένο και αναμενόμενο τρόπο. Σε ένα πρώτο ημίχρονο που έληξε με σκορ 0-4 υπέρ της Αγγλίας, ο αγώνας διεκόπη 2 φορές λόγω των ρατσιστικών συνθημάτων που αντηχούσαν σε ολόκληρο το γήπεδο. Για να αντιληφθείτε τη σοβαρότητα της κατάστασης, από τα μεγάφωνα του γηπέδου εκφωνήθηκε προειδοποιητική ανακοίνωση για διακοπή του αγώνα, ο διαιτητής ενημέρωσε σχετικά τον υπεύθυνο της UEFA και ο αρχηγός της Βουλγαρίας κατευθύνθηκε, όντας απόλυτα εκνευρισμένος, προς τους οπαδούς της ομάδας του.

Προς συνέχεια της απόλυτης παράνοιας, ο προπονητής και ο τερματοφύλακας των Βουλγάρων έσπευσαν να υποβαθμίσουν το περιστατικό, καθώς ο πρώτος υποστήριξε πως αφενός δεν άκουσε κανένα σύνθημα, αφετέρου δε, πως υπήρξε πρόκληση από την άλλη πλευρά, ενώ ο γκολκίπερ απεφάνθη ότι: «Για να είμαι ειλικρινής, νομίζω ότι η συμπεριφορά των οπαδών ήταν αρκετά καλή. Δεν υπήρξε κάτι προσβλητικό όσο μπορούσα ν’ ακούσω και νομίζω ότι οι Άγγλοι απλά υπερέβαλαν… Ο κόσμος ήταν σε αρκετά καλά επίπεδα συμπεριφοράς, δεν άκουσα κάτι άσχημο προς τους αντιπάλους μας…».

Σα να μην έφταναν όλα αυτά, δημοσιογράφοι επιτέθηκαν προς στον Άγγλο εκλέκτορα κατηγορώντας τον για υπερβολές, ο Χέντερσον εις μάτην δήλωνε εκνευρισμένος και απαιτούσε τη συγνώμη του Βούλγαρου προπονητή, το θύμα των επιθέσεων, Ραχίμ Στέρλινγκ αισθανόταν «λύπη που η Βουλγαρία εκπροσωπείται από τέτοιους ηλίθιους», και τα αγγλικά τάμπλοϊντ έλυναν και έδεναν, αυτή τη φορά, όμως, δικαιολογημένα. Και το πανηγύρι των τρελών δεν είχε τελειωμό…

Την επομένη, ύστερα από παρέμβαση του πρωθυπουργού, ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας προέβη σε παραίτηση. Να σημειωθεί εδώ πως και αυτός, πέρα από τον προπονητή και τον αθλητή της Βουλγαρίας, δήλωσε σοκαρισμένος για τις καταγγελίες περί ρατσιστικών συνθημάτων και χρέωσε Άγγλους αθλητές με την κατηγορία της πρόκλησης των …μαζών.

 

 

ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟ NO POLITICA;

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η πίστα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου οφείλει να χορεύει μόνο στους ρυθμούς του “NO POLITICA”. Τι σημαίνει, όμως, στην πραγματικότητα, “no politica”; Σημαίνει πως το ποδόσφαιρο, η FIFA δηλαδή, απαιτείται να μην πολιτικοποιείται σε κανένα βαθμό, να μην λαμβάνει θέσεις υπέρ καμίας αντιμαχόμενης πλευράς και να τιμωρεί όσες ομάδες/ομοσπονδίες δεν πράττουν αναλόγως (προσοχή, το “no politica” δεν σχετίζεται με κοινωνικά φαινόμενα όπως ο ρατσισμός). Όταν, λοιπόν η FIFA δεν επιτελεί μια από τις πλέον κομβικές λειτουργίες της ή το κάνει αλλά πλημμελώς, τότε οι προεκτάσεις μπορεί να είναι εξαιρετικά νεφελώδεις…

Όπως όλοι πρέπει να γνωρίζουμε, αυτή την περίοδο, η Τουρκία βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Συρία, και πιο συγκεκριμένα, τα εδάφη της στα οποία κατοικούν Κούρδοι. Όπως είναι λογικό, σε κατάσταση πολέμου, υπάρχει συσπείρωση εντός των κρατών, καθώς, ειδικά στις εμπόλεμες ζώνες, η ζωή των κατοίκων έχει αλλάξει -και θα συνεχίζει να αλλάζει-δραματικά.

 

Ο αγώνας της 11ης Οκτωβρίου, μεταξύ Τουρκίας και Αλβανίας, στιγματίστηκε από ένα γεγονός που συνέβη στο 90ο λεπτό της αναμέτρησης. Όχι, δεν ήταν το τέρμα του Τοσούν, που έδωσε τη νίκη στους Τούρκους, αλλά ό,τι ακολούθησε της επίτευξής του. Πιο συγκεκριμένα, οι Τούρκοι ποδοσφαιριστές χαιρέτησαν στρατιωτικά κοιτώντας προς τις εξέδρες, θέλοντας, με τον τρόπο αυτό, να στηρίξουν την εισβολή της Τουρκίας στο βόρειο τμήμα της Συρίας. Φαίνεται πως το αποτέλεσμα των συγκρούσεων αυτών με τους Κούρδους μαχητές, που δεν είναι άλλο από την απώλεια εκατοντάδων ανθρώπινων ζωών, μεταξύ των οποίων βρίσκονται -όπως πάντα- και αθώοι, είναι δευτερευούσης σημασίας για αυτούς…

Όπως είναι φυσικό, ο εν λόγω πανηγυρισμός προκάλεσε έντονες αντιδράσεις ανά τον κόσμο. Και ενώ όλοι ανέμεναν εναγωνίως την αντίδραση των αρμοδίων οργανισμών, όχι απλά δεν ξέφυγαν από τη συνήθη ραθυμία τους, αλλά, εν τω μεταξύ, τη Δευτέρα το βράδυ, το κατακριτέο αυτό συμβάν κλιμακώθηκε.

Αυτή τη φορά, σε έναν αγώνα που, λόγω της πολιτικής θέσης της Γαλλίας σχετικά με τον προαναφερθέντα πόλεμο και της παρουσίας πάμπολλων Τούρκων οπαδών σε αυτόν, είχε χαρακτηριστεί από την UEFA ως υψηλού κινδύνου, η προβληματική συμπεριφορά έλαβε …άλλη διάσταση. Πιο συγκεκριμένα, πριν από την είσοδό τους στο Stade de France, οι Τούρκοι οπαδοί φώναζαν συνθήματα εναντίον του ΡΚΚ, κατά την ανάκρουση του εθνικού τους ύμνου δεν δίστασαν να χαιρετήσουν στρατιωτικά, ενώ, στο τέλος της αναμέτρησης, οι παίκτες έσπευσαν να χαιρετίσουν, ΠΑΛΙ, στρατιωτικά.

Θα αναρωτηθεί κανείς… «Τι σε νοιάζει εσένα, δεν σε επηρεάζει άμεσα…», «δείχνουν στήριξη στην πατρίδα τους σε μια δύσκολη στιγμή», «θέλουν να τονώσουν το εθνικό φρόνημα» κτλ. Όμως, αγαπητοί μου φίλοι, με τον εν λόγω πανηγυρισμό, οι Τούρκοι αθλητές υποστηρίζουν και χαίρονται με τον ΘΑΝΑΤΟ και τη ΔΥΣΤΥΧΙΑ που σπέρνουν οι συμπολίτες τους και ο ηγέτης τους… Γιατί δεν πρόκειται για ένα απλό μειδίαμα στα χείλη τους, αλλά για στρατιωτικό χαιρετισμό με πλατύ χαμόγελο, άγρια χαρά δηλαδή…

Φαίνεται να λησμονούν την κύρια λειτουργία του αθλητισμού, τη συναδέλφωση των λαών… Φαίνεται να αδιαφορούν για το μήνυμα που περνούν σε εκατομμύρια τηλεθεατών… Φαίνεται ότι δεν διστάζουν να επιστρατεύσουν τη δύναμη της προπαγάνδας με όχημα τον αθλητισμό για να νομιμοποιήσουν τον εν λόγω πόλεμο… Φαίνεται ότι σε μια χώρα με ένα καθεστώς κάθε άλλο παρά δημοκρατικό ο αθλητισμός υποτάσσεται σε πολιτικο-στρατιωτικές διαταγές ενός ηγεμόνα… Γιατί, αν θέλετε τη γνώμη μου, δεν είναι αποκλειστικά πρωτοβουλίες των παικτών όλα αυτά… Ποιός μας εγγυάται πως αν κάποιος δεν ακολουθούσε το σύνολο, δεν θα κατέληγε να θεωρείται, ωσάν άλλος Καντέρ, casus belli;

 

 

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Εν τέλει, ύστερα από όλον αυτό το σαματά, η UEFA κάλεσε σε απολογία για τα εν λόγω γεγονότα τους Βούλγαρους. Ελπίδα όλων μας, το χιλιοτραγουδισμένο και πολυδιαφημισμένο “say no to racism” να λάβει επιτέλους σάρκα και οστά…

Όσον αφορά στην περίπτωση της Τουρκίας, εύλογα, λοιπόν, ανακύπτει το εξής ερώτημα. Η UEFA και η FIFA τι ποινές θα επιβάλλουν; Γιατί, κατά τη γνώμη μου, η διεξαγωγή δυο-τριών αγώνων υπό καθεστώς κεκλεισμένων των θυρών και ένα σημειολογικό πρόστιμο, δεν θα αλλάξουν το παραμικρό. Μήπως θα έπρεπε να προταθεί ο αποκλεισμός της χώρας από τις όλες τις διεθνείς ποδοσφαιρικές οργανώσεις; Μήπως, μάλιστα, θα έπρεπε ο αποκλεισμός αυτός, να επεκταθεί και σε άλλα αθλήματα; Γιατί, κακά τα ψέματα, πώς γίνεται μια χώρα που καταστρατηγεί κάθε αθλητικό ιδεώδες και ευαγγελίζεται τον θάνατο και τη γενοκτονία των Κούρδων, να συμμετέχει σε διοργανώσεις διεθνούς εμβέλειας όπως είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Αν και, νομίζω ότι είμαι εξαιρετικά αιθεροβάμων και ρομαντικός. Μια επίπληξη ίσως να είναι αρκετή για τη UEFA και τη FIFA…

 

 

 

ΥΓ1: Τη στιγμή που έγραφα το κείμενο, η πρώτη είδηση ήταν η πρωτοβουλία του προέδρου της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν, να ζητήσει συνεργασία με τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στον πόλεμο για την καταπολέμηση του ρατσισμού ενώ υποσχέθηκε να ενισχύσει την αποφασιστικότητα της ομοσπονδίας προς αυτή την κατεύθυνση. Μακάρι να τα καταφέρει, προκειμένου το ποδόσφαιρο να απολέσει μια και καλή αυτή τη μελανή κηλίδα που το έχει στιγματίσει από τις απαρχές του.

ΥΓ2: Ο ρατσισμός δεν εντοπίζεται μόνο στο επίπεδο των εθνικών ομάδων. Η …σκάλα του ρατσισμού βρίσκεται στην Ιταλία, ένα από τα πλέον προηγμένα -σε αγωνιστικό επίπεδο- πρωταθλήματα παγκοσμίως. Για να δούμε αν η FIFA και η ιταλική ομοσπονδία θα επιδείξουν αντίστοιχη «ευαισθησία» έναντι των κατ’ επανάληψη ρατσιστών τιφόζι…

ΥΓ3: Η εικόνα του Τσαλχάνογλου, του Κααν και των λοιπών …ηρώων να χαιρετούν στρατιωτικά είναι τουλάχιστον εμετική. Μήπως θα έπρεπε να ακολουθηθεί το μοντέλο Ζανκτ Πάουλι και Σαχίν και σε άλλες περιπτώσεις;

 

 

 

 

 

 

 

Πηγές: stadiumastro.com, insidethegames.biz, fosonline.com, express.co.uk, home.bt.com, dailymail.co.uk, thephora.net, eudebates.tv, youtube.com

Other Articles

EUROLEAGUEΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣΜΠΑΣΚΕΤΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
CHAMPIONS LEAGUEΘΑΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Leave a Reply