ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΘΑ ΠΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ!

Μετά το παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα είχα γράψει, φανερά στεναχωρημένος από το αποτέλεσμα, ότι ο Ολυμπιακός με τέτοιες ήττες κάνει μόνο κακό στην εικόνα που με κόπο προσπαθεί να χτίσει και εκτός των εγχώριων συνόρων τα τελευταία χρόνια. Σίγουρα μπορώ να εστερνιστώ και ν’ αναγνωρίσω ως σωστή την άποψη πως η κατάκτηση του πρωταθλήματος είναι υπεράνω όλων. Παράλληλα όμως θεωρώ τα ευρωπαϊκά παιχνίδια τον καλύτερο καθρέφτη παρουσίασης του έργου που επιτελείται σε μια ομάδα. Ο Ολυμπιακός του Βαγγέλη Μαρινάκη ανεβαίνει και επιθυμεί ν’ ανεβαίνει κάθε χρόνο όλο και πιο ψηλά σαν ομάδα, ώσπου να συγκαταλέγεται μια μέρα στις κορυφαίες της Ευρώπης. Και αυτό θα γίνει με μεγάλες ευρωπαϊκές νίκες και σταθερότητα απέναντι σε χειρότερους ή ισοδύναμους αντιπάλους και όχι με μια εκτός έδρας νίκη στο Χαριλάου, σε ένα πρωτάθλημα που οι Ερυθρόλευκοι κυριαρχούν σχεδόν πάντα. Γι’ αυτό η διοίκηση του Θρύλου ενίσχυσε πάρα πολύ την ομάδα και προσέθεσε βάθος με σκοπό ο Ολυμπιακός να καταφέρει τους στόχους του και στις δύο διοργανώσεις! Ο Μαρτίνς ξέφυγε από την πορεία αυτής της σκέψης στο Βελιγράδι και έδωσε υπερβολική σημασία στο πρωτάθλημα παρατάσσοντας δοκιμαστική ενδεκάδα, κάτι που εν τέλει πληρώσαμε, φοβούμενος το ματς με τον Άρη. Ο Πορτογάλος όμως έχει μάθει ν’ αναλαμβάνει τις ευθύνες και ν’ αναγνωρίζει τα λάθη του!

Ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε το βράδυ της Τρίτης απέναντι σε μια ομάδα που κοστίζει περίπου 900 εκατομμύρια ευρώ και συγκαταλέγεται στο top3 παγκοσμίως ονόματι Μπάγερν Μονάχου! Και τι έκανε ο Μαρτίνς; Παρέταξε όλα του τα δυνατά χαρτιά στο χορτάρι, δεν κλείστηκε καθόλου στην άμυνά του αλλά θαρρούσες πως οι Βαυαροί βρήκαν απέναντί τους μια ομάδα κλάσης που θα έπρεπε να κάνουν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια τους φέτος για να την υποτάξουν. Ο κόουτς του Θρύλου δεν σκέφτηκε ότι η ομάδα κουράστηκε να νικήσει τον πολύ αξιόλογο ΟΦΗ το Σάββατο, ούτε κυρίως το ντέρμπι που ακολουθεί με την ΑΕΚ. Το μόνο που ένοιαζε αυτόν και τους παίχτες του ήταν ο Ολυμπιακός να λάμψει σε ένα ματς που θα παρακολουθούσε όλη η ποδοσφαιρική Ευρώπη και ν’ αποδείξει ότι η ομάδα του μπορεί να κοιτάξει στα μάτια και να ανταγωνιστεί στα ίσια τέτοια μεγαθήρια χωρίς να κλειστεί στην άμυνά της παίζοντας “κλεφτοπόλεμο”! Και φυσικά τα κατάφερε προσφέροντας μια άρτια εικόνα, την οποία θ΄ αναλύσουμε, “μεγαλώνοντας” το όνομα του Θρύλου στην Ευρώπη, αυτό δηλαδή που μοχθούμε όλοι όσοι ασχολούμαστε ενεργά με την ομάδα να κάνουμε, και ανακτώντας την χαμένη αίγλη της ήττας από μια ομάδα που απέχει παρασάγγας από τη δική μας! Ας δούμε όμως πως, παρά την ήττα, ο Ολυμπιακός κατάφερε να χαροποιήσει τόσο πολύ τον κόσμο του…

Ο Πορτογάλος τεχνικός είχε τις μέρες πριν τον αγώνα ένα μεγάλο δίλημμα και πολύ λογικό, το αν δηλαδή θα πάει στην πεπατημένη της μαζικής άμυνας και της μιας ευκαιρίας σε όλον τον αγώνα ή θα κάνει κάτι πρωτόγνωρο για τις ελληνικές ομάδες, και όχι μόνο, κόντρα σε μεγαθήρια, δηλαδή να παίξει κανονικό ποδόσφαιρο και ας κερδίσει ο καλύτερος. Το πιθανότερο ήταν ότι και στις 2 περιπτώσεις δύσκολα θα κέρδιζε κάτι από τον αγώνα αλλά ο τρόπος που θα παρουσιαζόταν ο Ολυμπιακός σ’ αυτό το παιχνίδι, θα συνόδευε σε ψυχολογία και όλα τα επόμενα εγχώρια ματς μέχρι αυτό στο Μόναχο. Έτσι ο Μαρτίνς άφησε πίσω του την πιο “safe” επιλογή και προτίμησε να προσπαθήσει να κάνει χαρούμενους τον κόσμο, τους παίχτες (νομίζετε υπάρχουν πολλοί που θέλουν να ‘ναι 90 λεπτά πίσω από την μπάλα) αλλά να επιδείξει και ο ίδιος την δουλειά που κάνει στο Ρέντη για να φτάσει η ομάδα στην ελίτ της Ευρώπης!

Η ενδεκάδα ήταν η ίδια μ΄αυτή των μεγάλων φετινών νικών με 2 μόνο αλλαγές, μία αναγκαστική (Καμαρά αντί του τραυματία Βαλμπουενά) και μία που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό, με τον Ελ Αραμπί να παίρνει τη θέση του Γκερέρο. Το πλάνο ξεκάθαρο. Η πίεση ξεκινούσε από τη μέση της απόστασης της μεγάλης περιοχής της Μπάγερν και του κέντρου αφήνοντας δηλαδή Νόιερ και κεντρικούς αμυντικούς ν’ αλλάζουν πάσες, καθώς όλοι γνωρίζουμε πως είναι απίθανο να τους κλέψεις τη μπάλα εκεί και λογικά εσύ θα έβγαινες χαμένος αν ανέβαινες τόσο ψηλά. Από εκεί και πέρα όμως η πίεση ήταν ασφυκτική με 2 και 3 παίχτες να πηγαίνουν πάντα πάνω στα 3 χαφ που έκαναν παιχνίδι και τα εξτρέμ ν’ ακολουθούν σε όλα τ’ ανεβάσματα των μπακ των Γερμανών. Η άμυνα σχεδιασμένη όπως έχουμε συνηθίσει. Τα μπακ δεν θα έκλειναν στην περιοχή αφήνοντας χώρους στ’ αντίπαλα εξτρέμ ν’ αλωνίζουν (το είχα επισημάνει πέρυσι πόσο λάθος ήταν αυτό), ενώ ο Μεριά θ’ αναλάμβανε να γίνει σκιά του Λεβαντόφσκι με τον Σεμέδο να παίζει χώρο με σκοπό να κόψει ότι κινείται. Στην επίθεση, από την άλλη, Ελ Αραμπί και Μασούρας έπρεπε να πατάνε περιοχή όποτε είχαν ευκαιρία ενώ ρόλο δημιουργού θα είχε ο Ποντένσε, τα μπακ με τ΄ ανεβάσματά τους και ενίοτε ένα από τα τρία χαφ που θα ήταν ψηλά.

Στο πρώτο ημίχρονο ο Ολυμπιακός κατάφερε να υπηρετήσει το πλάνο μέχρι ενός σημείου. Κι’ αυτό γιατί απαραίτητη προϋπόθεση ήταν να κρατάει η ομάδα όσο μπορεί την μπάλα στην κατοχή της και να μη τη χάνει εύκολα κάτι που δε γινόταν. Ωραία τα σχέδια αλληλοκάλυψης, οι γρήγορες αντεπιθέσεις και όλα όσα αναφέραμε αλλά χωρίς την μπάλα καταλήγεις να κάνεις αυτό που δε διάλεξε ο Μαρτίνς, δηλαδή τη μαζική άμυνα. Ακόμα και μ’ αυτόν τον τρόπο όμως ο Ολυμπιακός βρήκε ευκαιρίες, ο Ελ Αραμπί έδειξε σε μία απ’ αυτές γιατί προτιμήθηκε αντί του Μπεργκ και έβαλε τον Θρύλο μπροστά στο σκορ. Ο Μαροκινός είναι φανερό ότι δεν πρέπει να βγαίνει εύκολα από την 11άδα. Είπαμε όμως ο Ολυμπιακός δεν κρατούσε μπάλα, οι Γερμανοί έκαναν πολλές επιθέσεις και σε μία απ’ αυτές ο αδικημένος παιχταράς Χάβι Μαρτίνεθ βρήκε με σέντρα τον μοναδικό παίχτη στην περιοχή ανάμεσα σε τρεις, τον Λέβα, και αυτός, αφού ήταν μακρυά από το τέρμα, έστρωσε με το κεφάλι στον Μίλερ τον οποίο έχασε από την προσοχή του ο καλός κατά τ’ άλλα Καμαρά. Το σουτ του Γερμανού απέκρουσε εξαιρετικά ο ΣΑ αλλά η μπάλα στρώθηκε στον Λέβα που έκανε το 1-1. Παρόλ’ αυτά ο Ολυμπιακός είχε να διαχειριστεί στην ανάπαυλα μία ισοπαλία η οποία μάλιστα δεν ήταν διόλου προϊόν τύχης, κάθε άλλο θα λέγαμε.

Ο Μαρτίνς όμως δεν είχε την καλύτερη άποψη  γι’ αυτό που έβλεπε.. Το παρατηρούσες στις εκφράσεις του και σ’ αυτά που έλεγε στους παίχτες του. Ήξερε ότι ο Ολυμπιακός που ο ίδιος είχε δημιουργήσει από την αρχή μπορεί να “πνίξει” ακόμα και την Μπάγερν! Και στο δεύτερο ημίχρονο τα κατάφερε! Ο Ολυμπιακός για ένα 20λεπτο κυριάρχησε της τεράστιας Μπάγερν Μονάχου, την έκλεισε στα καρέ της και την χτυπούσε από παντού! Η άμυνα έκοβε όλες τις μπάλες -ψηλές και χαμηλές- και κρατούσε με ευκολία τη μπάλα, οι κεντρώοι προεξάρχοντος του μοναδικού Γκιγιέρμε δεν άφηναν τους Τιάγκο, Χάβι, Κουτίνιο και μετά Μίλερ να πάρουν ανάσα ενώ ο αρτιότατος τακτικά Μασούρας πατούσε συνέχεια και γέμιζε την περιοχή μαζί με τον Ελ Αραμπί, τη στιγμή που ο Ποντένσε έκανε άνω κάτω τη δεξιά πλευρά των Βαυαρών! Δυστυχώς όμως το πολυπόθητο γκολ δεν ήρθε αλλά αντίθετα στη πρώτη φάση της η Μπάγερν σκόραρε μετά από κόρνερ που κακώς παραχώρησε ο μέτριος στο ματς Σεμέδο (είναι απίστευτος μέχρι τώρα, ένα κακό ματς έχουν όλοι) και κόντρες μέσα στην περιοχή. Και σα να μην έφτανε αυτό, λίγα λεπτά αργότερα πάλι μετά από κόντρες, η μπάλα στρώθηκε στον Τολισό που την οδήγησε στο αριστερό παράθυρο του ΣΑ. Είναι προφανές πως τέτοια ματς θέλουν και τύχη και ο Ολυμπιακός το βράδυ της Τρίτης μόνο αυτή δεν είχε! Φυσικά η αρμάδα που κατέβασε ο Μαρτίνς δε θα παρατούσε το ματς. Αντιθέτως συνέχιζε να παίζει καλά και βρήκε γκολ στο 80΄ λεπτό μετά από σουτ του Γκιγιέρμε. Για τα επόμενα 15 λεπτά η εικόνα ήταν μαγική. Η Μπάγερν κλεισμένη μέσα στην περιοχή της, ο Ολυμπιακός ενισχυμένος και μ’ άλλους επιθετικούς (Λοβέρα, Ραντζέλοβιτς και Γκερέρο) να σφυροκοπάει και όλο το γήπεδο να σπρώχνει την ομάδα για το 3ο γκολ!

Αυτό δυστυχώς δεν ήρθε ποτέ.. Ήρθε όμως κάτι σημαντικότερο…Το χειροκρότημα και η αναγνώριση! Πρώτα απ΄ όλα από τους φιλάθλους της ομάδας, μετά από τους αντιπάλους αλλά και από όλη την Ευρώπη που είδε μια ομάδα να παίζει στα ίσια τους Βαυαρούς χωρίς να λέγεται Ρεάλ, Μπάρτσα, Παρί, Λίβερπουλ και ούτω καθεξής. Ο Μαρτίνς και η ομάδα του τα κατάφεραν και έβαλαν άλλο ένα λιθαράκι στην προσπάθεια ένταξης του Θρύλου στους “Τop”! Αυτό που πρέπει να κοιτάξει η ομάδα είναι να μην ξαναχαλάσει αυτό που με κόπο κατάφερε την Τρίτη, με εμφανίσεις όπως αυτή στο Βελιγράδι. Το σίγουρο είναι πως αν ο Ολυμπιακός συνεχίζει να αγωνίζεται μ’ αυτόν τον τρόπο σύντομα θα μας κάνει περήφανους με μια μεγάλη πορεία και η Ευρώπη θα συνεχίζει να τον εξυμνεί και να έχει την προσοχή της πάνω του!

Υ.Γ1: Επιστροφή στην ελληνική πραγματικότητα με το ντέρμπι κόντρα στην ΑΕΚ! “Must win” ματς για πολλούς λόγους που δεν χρειάζεται να τους καταγράψουμε γιατί είναι γνωστοί ευρέως!

Υ.Γ2: Εννοείται πως χτυπάμε το κεφάλι μας για την ήττα στο Βελιγράδι γιατί δεν γίνεται αυτή η ομάδα να μείνει εκτός συνέχειας CH.L όχι μόνο Europa! Αλλά ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και όλες οι ομάδες κάνουν λάθη που στο χέρι τους είναι να τα διορθώσουν.

Μείνετε συντονισμένοι στο Ballin.eponymous έρχονται πολύ ωραία πράγματα!

 

Other Articles

ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ
ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΛΑΤΕΛΛΗΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Leave a Reply