COACH, ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΛΥΣΗ!

Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να περάσει από το “μπλόκο” που τον περίμενε στην ακριτική Ξάνθη και έμεινε ισόπαλος με την ομώνυμη ομάδα, χωρίς να σκοράρει για πρώτη φορά τη φετινή σεζόν στο ελληνικό πρωτάθλημα. Οι Ερυθρόλευκοι γενικώς είχαν να μείνουν “άσφαιροι” από το πρώτο επίσημο ματς της σεζόν στη Βικτόρια Πλζεν όπου και πάλι η λευκή ισοπαλία ήταν το τελικό αποτέλεσμα. Οι Πειραιώτες είχαν έτσι τη δεύτερη απώλεια βαθμών μετά την ισοπαλία με τον Παναθηναϊκό και όπως φαίνεται το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ στις 1 Δεκέμβρη θα βρει τις 2 ομάδες να παλεύουν για τη πρώτη θέση! Ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε εξαιρετικά υποτονικός στα “Πηγάδια”. Ο Μαρτίνς επέλεξε την ίδια εντεκάδα με αυτή που έπαιξε κόντρα στην ΑΕΚ, δηλαδή τον Αβραάμ δίπλα στο Σεμέδο, τα 3 χαφ στον κεντρικό άξονα και τον Σουντανί σε ρόλο εξτρέμ. Εκ του αποτελέσματος η επιλογή ήταν λανθασμένη καθώς η ομάδα δεν είχε νέες ιδέες στο παιχνίδι της και ειδικά στο επιθετικό κομμάτι.

Παρόλ’ αυτά τίποτα δεν προδίκαζε το τελικό αποτέλεσμα στην αρχή του παιχνιδιού. Οι πρωτοπόροι του πρωταθλήματος μπήκαν αρκετά δυνατά, πίεζαν πολύ ψηλά τους γηπεδούχους, οι οποίοι με τη σειρά τους δεν μπορούσαν να βρουν αντίδοτο στις μαζικές επιθέσεις που δέχονταν με αποτέλεσμα οι φιλοξενούμενοι να φτάνουν με μεγάλη ευκολία στην περιοχή τους. Οι πολλές επισκέψεις, όμως, των Ερυθρολεύκων στα αντίπαλα καρέ ήταν άνευ ουσίας καθώς δεν δημιούργησαν καμία κλασική ευκαιρία στο διάστημα αυτό της υπεροχής τους, με την έλλειψη δημιουργίας να είναι εμφανής. Μετά το πρώτο 25λεπτο οι Ξανθιώτες ισορρόπησαν την κατάσταση, βρίσκοντας λύση στις συχνές επισκέψεις των Πειραιωτών στην περιοχή τους χωρίς όμως να επιτεθούν επ’ ουδενί! Ο Ολυμπιακός προσπαθούσε κυρίως από τα πλάγια να βρει λύσεις με τους Ομάρ και Τσιμίκα ν’ ανεβαίνουν συνέχεια ως βοήθεια στα εξτρέμ τους, αλλά οι σέντρες τους ήταν κακές και σπάνια έβρισκαν συμπαίκτες τους. Δημιουργία από το κέντρο, με τον Βαλμπουενά στον πάγκο, δεν υπήρχε, και η ομάδα δεν βρήκε καμία λύση απέναντι στην πολυπρόσωπη άμυνα των Ακριτών, με το πρώτο ημίχρονο να περνά χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις!

Το δεύτερο ημίχρονο δεν έκρυβε μεγάλες αλλαγές σε σχέση μ’ αυτά που είδαμε στο πρώτο μέρος. Ο Ολυμπιακός ήταν σε όλη τη διάρκεια του 45λεπτου γύρω από την περιοχή του Αμπάντ αλλά χωρίς ν’ απειλεί ιδιαίτερα την εστία του. Η Ξάνθη είχε κλείσει εξαιρετικά τους χώρους και όλα τα “ατού” του Θρύλου που προσπαθούσε εν τέλει αποκλειστικά και μόνο με σέντρες να βρει ευκαιρίες, χωρίς ωστόσο κάποιον παίχτη που μπορούμε να πούμε ότι είναι “killer” σ’ αυτό το παιχνίδι! Οι αλλαγές του Μαρτίνς δεν βελτίωσαν την εικόνα του Ολυμπιακού, το αντίθετο θα λέγαμε. Γκερέρο και Μασούρας άλλαξαν τους Καμαρά και Σουντανί μετατρέποντας το σύστημα σε 4-4-2 αλλά, παρότι η περιοχή γέμισε, η δημιουργία έπεσε ακόμα περισσότερο, οι γραμμές απομακρύνθηκαν και η ομάδα δεν μπορούσε να απειλήσει. Η είσοδος του Βαλμπουενά, τα τελευταία 10 λεπτά, δεν μπορούσε ν’ αλλάξει πολλά πράγματα αφού ο χρόνος πίεζε και οι καθυστερήσεις είχαν ήδη αρχίσει από τους παίχτες της Ξάνθης που έβλεπαν έναν ανέλπιστο βαθμό να έρχεται. Το ματς έληξε, ο Ολυμπιακός έχασε 2 βαθμούς από μια ομάδα που δεν ήταν δύσκολο εμπόδιο για τα δικά του στάνταρ και απώλεσε την ευκαιρία να ξεφύγει με 4 βαθμούς από τον ΠΑΟΚ που έμεινε στο 2-2 με τον ΠΑΟ.

Συνολικά το ματς δεν χωρά υπερβολική ανάλυση. Θα σταθώ ξανά στις επιλογές του Μαρτίνς και στο θέμα που έχει με την προσαρμογή του σε διαφορετικού τύπου ομάδες αλλά και στην ευελιξία του ως προς την αξιοποίηση των νεαποκτηθέντων παιχτών. Ο Πορτογάλος είναι εξαιρετικός προπονητής, έχει αλλάξει την εικόνα του Ολυμπιακού προς το καλύτερο τα τελευταία χρόνια και αν βελτιωθεί σε 2-3 ακόμα οφθαλμοφανή ελαττώματα θα λογίζεται στους καλύτερους της Ευρώπης. Το σημαντικότερο που χρήζει βελτίωσης είναι οι επιλογές για την εντεκάδα ανάλογα με τον αντίπαλο. Είδαμε τους ίδιους 11 που με την ΑΕΚ ταίριαξαν απόλυτα και ήταν εκπληκτικοί,να είναι αγνώριστοι το Σάββατο στη Ξάνθη. Και αυτό είναι φυσικό καθώς η κάθε ομάδα πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται διαφορετικά και να εκμεταλλεύεσαι τα δικά της μειονεκτήματα. Κόντρα στους Ακρίτες λοιπόν αλλά και κόντρα σε κάθε τέτοια ομάδα, ο Θρύλος οφείλει να ‘ναι πιο επιθετικός, να “πνίγει” τον αντίπαλο και να μην τον αντιμετωπίζει αγωνιστικά όπως τις ομάδες του CH.L (σ.σ έτσι έγινε με τον ΠΑΟ μετά το ματς με τη Τότεναμ που πάλι πήγαμε σε ίδια πρόσωπα και πλάνο) ή όπως τα ντέρμπι στην Ελλάδα. Τα τρία χαφ ήταν υπερβολή (σ.σ θα είναι πιο χρήσιμα στο Μόναχο) καθώς, πέρα του ότι κανένας από τους 3 δεν έχει υπάρξει ποτέ δεκάρι που χρειάζεται σε τέτοιους αγώνες, χάθηκε από τον άξονα ο Σουντανί που για δεύτερο ματς πήγε στα άκρα όπου δεν αποδίδει καθόλου καλά σε σχέση με όσα είδαμε απ’ αυτόν σαν επιτελικό μέσο, αλλά και ένας πιο “καθαρόαιμος” εξτρέμ στη θέση του, όπως ο Ραντζέλοβιτς, που έχει παραγκωνιστεί λίγο τον τελευταίο μήνα ίσως και άδικα (σ.σ την ίδια γνώμη έχω και για τον Κούτρη που θα μπορούσε να ξεκουράσει τον Τσιμίκα, με τον τελευταίο να είναι βαρόμετρο γι’ αυτό πρέπει να πάρει ανάσες). Αυτό το θέμα με την εντεκάδα που συνεχίζει να παίζει συνεχώς μετά από 2 καλά ματς, ανεξαρτήτως αντιπάλου, πρέπει να εξεταστεί από τον Μαρτίνς, καθώς εκ του αποτελέσματος δεν βγαίνει! Και, αν έρθουμε στο δεύτερο μειονέκτημα του κόουτς, αν το ματς δεν εξελιχθεί καλά με τη βασική εντεκάδα, δύσκολα αλλάζουν τα πράγματα με τις αλλαγές. Αυτό το θέμα έχει διπλή ανάγνωση κατά τη γνώμη μου. Καταρχάς οφείλεται στο φόβο του Πορτογάλου ν’ αλλάξει πολλά στην ομάδα και δη θέσεις και συστήματα. Προτιμάει δηλαδή ν’ αλλάζει απλώς πρόσωπο σε θέση και όχι π.χ σχηματισμούς ή φόρτωμα της επίθεσης με την έξοδο αμυντικογενή παίχτη και την είσοδο επιθετικογενή. Δευτερευόντως ερχόμαστε σε κάτι που έχω αναδείξει πολύ από τη στήλη μου, δηλαδή την αργή ενσωμάτωση των παιχτών που ήρθαν στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου. Μπενζιά, Λοβέρα και Γκασπάρ είτε δεν έχουν αγωνιστεί καθόλου, είτε δυσκολεύονται να βρουν ρόλο παρότι ο Ολυμπιακός πλήρωσε πολλά για την απόκτησή τους και σε τέτοια ματς έπρεπε να παίζουν αφού θα έχουν φρέσκα πόδια και ιδέες που η αντίπαλη ομάδα δεν έχει δει για να δημιουργήσει σχέδιο αντιμετώπισης. Κατά την άποψή μου αν ο Μαρτίνς εξετάσει το άνοιγμα του “rotation” σταδιακά και την ενσωμάτωση σ’ αυτό των τελευταίων αποκτημάτων, ενώ παράλληλα βελτιώσει και τη δυνατότητά του να προσαρμόζει το πλάνο και την εντεκάδα του Θρύλου στον αντίπαλο χωρίς φόβο και ενδοιασμούς, η ομάδα δε θα έχει κανένα θέμα να πετύχει τους στόχους της, μιας και το υλικό είναι εξαιρετικό και ο Πορτογάλος το κάνει να δείχνει με τη δουλειά του ακόμα καλύτερο!

Υ.Γ1: Το ότι δεν αναφέρομαι ποτέ στη διαιτησία και στα συνεχή φαλτσοσφυρίγματα κατά της ομάδας δε σημαίνει ότι δεν τα βλέπω. Κάνουμε υπομονή όλοι περιμένοντας κάτι ν’ αλλάξει. Βλέποντας όμως το ξεκάθαρο πέναλντι στον Ελ Αραμπί να μην εξετάζεται καν από το “VAR” και την ίδια στιγμή ο ΠΑΟΚ να παίρνει “χ” μ’ αυτόν τον τρόπο, η υπομονή εξαντλείται.

Υ.Γ2: Ο Ολυμπιακός πετυχαίνει την Μπάγερν σε πολύ δύσκολο φεγγάρι. Αν το ματς γινόταν στον Πειραιά και με τον Βαλμπουενά υγιή θα πίστευα ακράδαντα στη νίκη. Τώρα στο Μόναχο, και δεδομένης της δίψας των Βαυαρών ν’ αποδείξουν πράγματα, ο Θρύλος πρέπει να κάνει μια αξιοπρεπή εμφάνιση και ότι παραπάνω έρθει καλοδεχούμενο.

Υ.Γ3: Οι Πειραιώτες έχουν τεράστια ευκαιρία στις 1 Δεκέμβρη να σπάσουν το αήττητο του ΠΑΟΚ και να κάνουν “βήμα τίτλου”. Τέτοιες ευκαιρίες δεν χάνονται!

Other Articles

EUROLEAGUEΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣΜΠΑΣΚΕΤΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

Leave a Reply